Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

4 maart 2017: WV-HEDW 9 – JOS/Watergraafsmeer 3 1-2 (0-2)

Die godsoverheerlijke superstars van Het Vijftiende hè, die tegenwoordig het negende vormen, die onaanraakbare wereldvoetballers die ik al jarenlang verafgood, die schitterende vedetten met wie ik talloze malen op verlopen groene akkers mocht grazen met ergens tussen ons in een bal, die fantastische jongens die ondanks hun wijdverbreide heldendom zo normaal zijn gebleven, wier volmaakte jongeheren mij dikwijls aanstaarden in menig verrot kleedlokaal met aanpalende legionelladouchecabine, die onbetaalbare gasten hè, weet je wat die zijn? Luie klotenklappers zijn het, notoire werkweigeraars. Er kwam namelijk weer geen hond trainen woensdag.

Zo, dat is eruit. Over naar de waan van de zaterdag. Ons hitsigste buurmeisje JOSje zou langskomen. En dat is heftig, want met JOSje weet je dat het billenknijpen wordt. JOSje is altijd in voor een brute bitchfight, getuige de verrassende waarheid dat ze al sinds 5 november niet meer verloor. En dat ondanks haar treurig lage klassering. Waren uw lamlendige cracks er klaar voor? Na een krampachtige bevalling overwonnen zij kortgeleden toch nog TOG, dus het moest kunnen. Via een opgewonden teamapp werd, na de vertrouwde pisbakfoto’s van vrijdagavond, ouderwets om paracetamolletjes gesmeekt. Dat beloofde veel goeds.

Het zwartste rampscenario ontvouwde zich: JOSje greep ons direct bij de billen, kneep tot ons hulpeloze vlees alle regenboogkleuren had en liet niet los. “Zijn we nou heel scherp uit de startblokken of valt het wel mee?” luidde het retorische commentaar van de immer genuanceerd analyserende Sjulemani. De knalkale Jonjo Shelvey had bij JOSje een basisplaats en joeg het leder met licht fortuin in Everts winkelhaak. Hij zwaaide met zijn priemende vingertje, als het ware om de 0-1 te bevestigen. Een en ander was het natuurlijke gevolg van lethargisch broddelwerk onzerzijds. Enkel onze poortwacht Tom Krul bood, vergezeld door een giftige Herr Walter, een luttel greintje weerstand. Het hielp geen malle zier. Uit een rare kopbalpaalcarambole doelpuntten de ontketende bezoekers wederom: 0-2. Benna krabde nog eens aan zijn lijvige toges en voelde dat deze beurs was. “Kom op WV! Kap eens met dat slappe gepijp!” brulde een gefrustreerde ziel vanuit onze ingeslapen dug-out. Waar het hartje van vol is, schreeuwt de mond over. Al maandenlang niet gepijpt dus. Zo was het belabberde spel sowieso inferieur aan fraaie quotes. “Als het niet goed gaat klagen we als bitches de hele tijd jongen! Wat de fak man!” foeterde Kwaks verbijsterd. Hij vond weerklank bij Ome Tonzel, die van foeteren sowieso niets moet hebben: “Ja! Doe gewoon aardig en leuk tegen elkaar!”

Het was allemaal aardig en leuk, maar het stond ontzettend 0-2 bij rust. Wes de Viking kuchte hartverscheurend en sprak, met het piepstemmetje van een miserabele verkoudheidslijder, spijkerharde woorden. Hij introduceerde het kamikazemodel: vier spitsies, Kwaks voorin erbij. Hoewel we JOSje eindelijk enigszins bij de billen hadden, stapelden de kansen zich geenszins op. Kwaks bracht, mede dankzij zijn machtige kontkracht, prima balvastheid en scoorde nagenoeg. Tarzan stuitte op de rondborstige keep, terwijl radeloosheid welig tierde. Törder scharrelde anoniem rond en zag meer rubbergranulaat dan bal. De wissel van onze Arn vergrootte in ieder geval de positiviteit langs de lijn: “Kom op WV, we kunnen dit! Kom op, we hebben er vaker twee gemaakt heren! Kom op, lekker voetballen!” Toen hij ongewild de cynische lachers op zijn hand kreeg, trok zelfs onze beroepspositivo het niet meer: “Het zou leuk zijn als jullie dit ook eens deden”, bitste hij teleurgesteld. Terwijl een uitgeteld JOSje met meisjeskrampjes op het nepgras lag, dook sneaky Smelvin op in niemandsland en drukte af: 1-2. Onze veertigduizend seizoenkaarthouders zetten ter aanmoediging een oorvernietigende geluidsorkaan in, maar scheidsie dacht er het zijne van en blies. Waarom ook niet, het was ruimschoots half vijf. Waarna de wijsneuzerige speakert ons een laatste zetje richting mentaal ravijn gaf door om te roepen dat we nu de periodetitel verneukt hadden. Ook dat nog. En bedankt hè. Let’s kill the messenger, wat een kutleven. “Ik wil niet egocentrisch klinken, maar als ik een offday heb wordt het gewoon heel lastig”, fluisterde een ontgoochelde Törder. En zo is het. Een vervelende realiteit. Onze Dr Phil keek er mistroostig bij. Hij lijdt aan hardnekkige heuprot, ook een vervelend iets in het leven. Des te beter vergaat het Markiemark, trots vader van de nuljarige Abe. Abe, dat zou best een geschikte voetbalnaam kunnen zijn.

 

Gijs Lauret

Boekpresentatie ‘Het Vijftiende’

Via onderstaande link vind je de enige echte originele beelden van de boekpresentatie van ‘Het Vijftiende’ op 7 januari 2017.

Stapelgekte

stapelgekteVoor het slapengaan mag Julia kiezen welk liedje we voor haar zingen. Slaapverwekkende klassiekers als ‘Slaap kindje slaap’ zijn al lange tijd genadeloos uit de gratie. Vandaag de dag zijn improvisatieliedjes opvallend in zwang. Julia roept lukraak een al dan niet bestaand woord (pakweg ‘ijsje’, ‘joepie’ of ‘lallielo’) waaromheen haar liefhebbende ouders en zus dan een knetterend prachtig liedje componeren. Vanavond is vriendinlief de hort op, dus grote zus Lotte en ik moeten het getweeën zien te rooien.

“Wat voor liedje zullen we vandaag zingen, Julia?” vraag ik.

“Liedje… Julia!” roept mijn lievelingspeuter uitgelaten. Verwachtingsvol kijkt ze van achter haar veel te grote deken naar ons, die op haar grote kinderbed zitten.

“Wil je een liedje over Julia?” vraagt Lotte, schijnbaar verwonderd.

“Ja!” roept Julia. Lotte wacht af. Ik neem enkele seconden bedenktijd. En verzin iets.

“O Julia… O Julia… O Julia, ik ben stapelgek op jou!” zing ik zo overdreven mogelijk (Melodie: Suzanne – VOF de Kunst). Gebiologeerd kijkt ze me aan. En schatert het uit.

“Nog een keer, papa!” lacht ze. Dit nieuwbakken ritueel herhaalt zich zo’n zes keer. Nog een keer, zingen, schateren. Lotte ziet het aan en glimlacht vertederd.

“Ik ook tapelbed op jou, papa! En tapelbed op jou, Lotte! En tapelbed op mama!” roept Julia. Wat een weelde, denk ik bij mezelf. Met zoveel stapelgekte kunnen we de wereld aan.

 

Gijs Lauret

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 1

Hieronder lees je een verhaaltje van mijn vijfjarige dochter. Zij heeft zelf de tekeningen gemaakt, het verhaaltje verzonnen en voorgedragen. Haar moeder heeft het voor haar opgeschreven.

 

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen, want ze wil haar oude schoenen houden. Maar haar moeder kwam en zei: “Je gaat ze vast wel mooi vinden.”

Morra deed de doos open en Morra riep: “Die schoenen vind ik mooi! Die wil ik wel hebben.”

En ze riep van plezier nog een keer: “Die wil ik wel hebben!”

Toen zei mama: “Oké, doe ze dan maar aan. Dat vind ik leuk want ik heb ze je gegeven.”

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 2

Prinses Morra met de schoenendoos met nieuwe schoenen

 

 

 

 

 

 

Toen liep mama weer weg naar de gang, en deed de kamerdeur open, en ze stapte naar binnen.

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 3

De mama van Prinses Morra

En toen zei de mama van prinses Morra: “Waar is papa nou?” Hij was opeens weggelopen. En toen ging mama zoeken. Ze zocht in de kast, ze zocht onder de dekens, ze zocht onder het prinsessenbed, ze zocht in de tuin, maar papa was niet te zien. Toen kwam prinses Morra eraan, en riep: “Waar is papa nou?” “Dat weet ik ook niet”, zei de mama van prinses Morra. En prinses Morra moest huilen van verdriet omdat papa weg was. Mama troostte haar. En toen klopte er iemand aan. Prinses Morra deed de deur open en het was papa. Ze was heel blij en toen gaf ze papa een kus. En toen liet ze papa de schoenen zien. En toen riep papa: “Oh, wat een mooie nieuwe schoenen, die zou ik ook wel willen hebben!”. Prinses Morra zei: “Die pas jij niet want je bent toch geen kindje meer”. Toen moesten prinses Morra en papa zo hard lachen dat mama de kamer binnenkwam, en ze riep: “Wat is daar nou aan de hand?” Toen riepen papa en prinses Morra: “Laten we nu maar naar buiten gaan naar de speeltuin. Dan kan de prinses op de schommel en in de draaimolen.”

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 4

Prinses Morra in de speeltuin

Na het bezoek aan de speeltuin gingen ze borrelen met de vriendinnen Annabel en Rosa. En toen ging prinses Morra haar vriendinnen een knuffel geven en een kus. Een dikke, fijne kus.

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 5

Vriendin van prinses Morra

En ze leefden nog lang en gelukkig en aten nog lekkere chipjes en rozijnen en nootjes op de borrel. En nu is het verhaaltje uit.

 

Isa

4 juni 2016: WV-HEDW 10 – WV-HEDW 15 4-2 (1-1)

WV-HEDW 10 - WV-HEDW 15 2Hee! Jij daar, ingeslapen lezer, jij dacht dat ons briljante kampioensseizoen al wekenlang dood en gecremeerd was? Tuurlijk niet joh! Totale gek dat je d’r bent. Je rekent buiten die heerlijk heikneuterige Springer Cup, dat intieme WV-onder-ons-toernooitje waarin stomdronken korfbaluitslagen de norm zijn. Behalve onvergankelijke clubroem staat er geen kloten op het spel. Want prijzengeld ho maar hè. In de eerste twee gezapige partijtjes van dit genoeglijke bekertoernooi werd gierend en brullend gezegevierd tegen zondag 1 (7-1) en zaterdag nog wat (8-4; slechts zeven goalen van Törder geloof ik). Over dat laatste goalfestijn appte KoenLinks begrijpelijkerwijs de iconische tekst ‘geen idee waar ik naar gekeken heb’. Korfbal, lieve jongen. Korfbal. Verder werd zelfs een vriendschappelijk knuffelwedstrijdje gewonnen van het eerste zondagelftal van Kneuzen Middenmeer (3-2). Waarom hierover geen legendarisch heldenepos is getypt? Ja sorry hoor mensen. Je ken niet alles hebben. Ik was er niet en had na deze mentaal slopende jaargang een lichte schrijfburn-out. Potverdriepielekens, mag dat ook eens? En de rest van onze aartsluie selectie heeft nog nimmer één fakking letter opgeschreven, die bolle indo KoenLinks uitgezonderd. En Waltertje ooit. En Tonzel, maar die moesten we gigantisch bedreigen om hem daartoe te bewegen.

Enfin, genoeg geweeklaagd over mijn schrijfschuwe ploeggenoten. Het zijn immers enorme lieverds. De lieverds mochten zich meten met het tiende. Let wel: dit betrof het ambitieuze bazenelftal dat ons vorig jaar in de halve finale genadeloos de das omknoopte. We begonnen in de ontspannen wetenschap dat een armetierige puntendeling voldoende zou zijn voor glorieuze poulewinst en dus een kwartfinale. Een zwaar hypothetische kwartfinale trouwens, want vanwege ons nakende teamhengstenbal in Portugal, welk tijdens het beruchte Springer-finaleweekend plaatsheeft, ballen we die niet eens.

WV-HEDW 10 - WV-HEDW 15 1Als een ware supporter zag ik vandaag amper een ruk van de wedstrijd. Rond minuutje 74 kwam ik eens van m’n bejaarde fiets rollen geloof ik, met zo’n zaaddodende telefoon aan m’n oververmoeide oor ook nog; belachelijk en ordi als de pest. In de kurkdroge loeihitte op kunstgras 2 zag ik supersub Melvin (niet die mythische zanger van Jiskefet) een traag piesballetje erin rollen. Kennelijk was dit 2-2. Twee droge lentescheten later had elftal 10, getooid in old skool fluorescerende stinkhesjes, alweer gescoord. Wat er precies gebeurde mag maffe Henkie weten, maar het zag er sowieso pleurisdom uit. De 4-2 was een stukkie mooier. De willoze Derbystar werd strak naar de binnenkant des paals gestuurd. Tegen zulke buitenaardse schoten had zelfs onze pingelpakpool geen verweer, ondanks zijn fantastisch opgeschoren kapsel. Aldus stuiptrekte de boel zich naar einde seizoen. Maar wat is een middagje WV 15 zonder een openlijke tijdstrafsollicitatie van Herr Walter? “Stel je niet zo aan man”, fulmineerde onze withuidige semiduitser na zijn eikelige overtredinkje tegen een gekrenkt haarbandjongetje. Waarna een beetje peuterspeelzaalduw- en trekwerk volgde. De eensluidende conclusie langs de lijn was dat Walter van mening moet zijn dat de combinatie haarbandje met kort haar is voorbehouden aan hemzelf. Van deze gast kon hij het duidelijk niet hebben. Tot slot is de grootse wereldprestatie van KoenLinks vermeldenswaardig. Hij intimideerde Jesse Stroomberg, voormalig superster van zaterdag 1, finaal de wedstrijd uit. Jesse zag Koentje staan, werd door diens afschrikwekkende aanblik alleen al driedubbel gemindfuckt en prutste vervolgens iedere breedtepass de zijlijn over. Nou lieve menson, dit was het. Tof seizoentje hadden we.

 

Gijs Lauret

Kuikkijn

Kuikkijn“Papa mama kuikkijn! Kuikkijn!” roept Julia huilerig vanuit haar kinderbedje om tien voor zeven ‘s ochtends. Ze heeft buikpijn. Traditioneel gehuld in haar lichtroze slaapzak kijkt ze me diep gekweld aan.

“Wil je eruit, lieverd?” vraag ik onbenullig naar de bekende weg. Julia heeft nog nooit ‘nee’ geantwoord op deze vraag. Ze knikt, nauwelijks zichtbaar. En maakt een grootse kokhalsbeweging zo gauw ik haar oppak. Drie reflexen verder heb ik haar met slaapzak en al staand voor de plee geposteerd. Ik zit achter haar, kalmerende woordjes fluisterend, één arm om haar middel. Ze jengelt en tuurt onderwijl uitgebreid in de witte pot, maar gespuugd wordt er niet.

Toch blijkt haar onheilspellende kokhalsactie bepaald geen loos alarm. De daaropvolgende uren zijn de kotsrijkste die ik mij als actief vader kan heugen. Waar Julia ook komt, ze braakt woest om zich heen. Dat krijg je van die ellendige kuikkijn. De hulpeloze lieverd sproeit over de eettafel, knalt een knetterende spuugstraal over de wegrottende houten vloer en kotst mij finaal onder middenin de schoolklas van haar grote zus. Een mens kan bedacht zijn op allerhande rarigheid, maar heeft niet twenty-four seven een teiltje bij de hand.

Eenmaal thuis op mijn warme vaderschoot valt mijn lieve braakpeuter in een intens diepe, haast comateuze slaap. Mijn hand rust op haar van binnen voelbaar onrustige buikje. Als het buikgeborrel plotseling exponentieel toeneemt, schiet Julia klaarwakker overeind. We hebben een kotser. Gelukkig heeft het teiltje uitstekend positie gekozen. Behalve fikse klotsen verzuurd vocht hoest haar kleine peutermaagje niets meer op. Julia bestudeert de teilinhoud aandachtig.

“Veel!” roept ze gefascineerd en fronst zich de ribbels in haar voorhoofd. Dan valt haar oog op haar plastic speelgoedauto. Ze springt erbovenop en rijdt goedgemutst de kamer uit, zonder om te kijken.

 

Gijs Lauret

7 mei 2016: Buitenveldert 4 – WV-HEDW 15 1-4 (1-1)

Buitenveldert 4 - WV-HEDW 15 07-05-2016 1Na de collectieve alcoholvergiftiging ten gevolge van de teleurstellend platonische kampioensorgie restte ons nog één nietszeggend competitietreffen. In ziekelijk tropische omstandigheden trokken we naar De Boelelaan, alwaar de balverliefde kereltjes van Buitenveldert ons opwachtten. U weet wel, recht tegenover dat gedrochtelijke hoofdgebouw van die levensmoede Vrije Universiteit. De seizoensouverture, inmiddels een half cavialeven geleden, werd met schuim op de afgepeigerde smoelen ternauwernood gewonnen van deze roodblauwe figuren. Een oneindige waslijst aan valide redenen dus om dit slotduel immens serieus te benaderen. Vandaar de belachelijke feestopstelling die uit Toivonens melige hoge hoed tevoorschijn kwam. Topscorertje en assistkoning glorieerden centraal achterin en onze noeste mannetjesputters Kamphuijs en Tomba schitterden als onhoudbare buitenspelers. Een ware verademing; eindelijk fatsoenlijke steun voor aanspeelpunt Tonzel, die in zijn rug onze sluwe spelverdeler Baresi wist.

Buitenveldert 4 - WV-HEDW 15 07-05-2016 2Het zuurstof opslurpende kunstgras maakte de kurkdroge bloedhitte zelfs verstikkender dan ze al was. Ultiem dankbaar was ik voor de muzikale ondersteuning door Kamphuijs’ extreem relaxte reggaesoundjes. Bob Marley rockte Spotify als een malle gek. Ik probeerde met een van pleuriswarmte wegkwijnende medetoeschouwer een slaapverwekkend potje stilstaand zombievoetbal te volgen. Maar de hete underpantsupporter naast me was vooral druk met het uittrekken van zijn veel te warme broek. Ondertussen rauwdouwde Tomba zich langs vierenhalve man en knalde bruut tegen de dwarsligger. Terwijl de overvliegende traumaheli vermoedelijk onderweg ging naar een onheilsplek waar een per abuis gedrieëndeelde gast aan elkaar genaaid moest worden, zaten wij van een aanmodderend kampioenselftal te genieten. Hoe wrang is dikwijls de harde realiteit. De afgesproken drinkpauze na twintig minuutjes was geen luxueuze overdrijving; alle rood aangelopen koppen vroegen non-verbaal doch massaal om het sacrament der stervenden. Terwijl scheidsie met z’n strakke groene broek en chille slippertjes nonchalant door de middencirkel drentelde, knalde Kassie van dichtbij een verdediger een derde bal in diens zak. Het onfortuinlijke slachtoffer was zienderogen bezig zijn vruchtbaarheid te verliezen, maar Faasje had daar dikke maling aan. Hij scoorde strak in de korte hoek. De bij wijlen technisch vernuftige gastheertjes hadden evenwel een overtuigend antwoord paraat. De flegmatieke nummer tien poeierde het leer genadeloos heerlijk in Evert ten Napels winkelhaak: 1-1. Aldus bereikten we, sommigen meer overleden dan niet, de rust.

“Ik vond vlaggen wel prima hoor, ik hoef er ook echt niet meer in!” hijgde een kreeftrode Kim Jos-un, die zelfs geen energie meer over had voor een ondeugend atoomproefje. In de kleedkamer ontvingen we van die gore knalroze limo waar ieder weldrinkend mens riekende braakselbergen van kotst. Deze misselijkmakende zurigheid werd ruimschoots gecompenseerd door de Surinaamse kantinekeuken. Tegen een dampend rotirolletje zeg ik namelijk zelden nee.

Buitenveldert 4 - WV-HEDW 15 07-05-2016 4In het tweede bedrijf opereerden we met een gebruikelijker opstelling. Eeuwig zonde, want ik heb gigantisch de indruk dat een Törder als onverschrokken ausputzer heel speciale extra’s kan brengen. Nu fungeerde hij als gulle gever bij een keurig uitgespeeld goaltje van neolinksbuiten Toivonen. Grensie stuipte z’n vlag omhoog, maar deze ladderdwaze zonnesteekactie was aan scheidsie niet besteed: 1-2. De werkelijke verhoudingen openbaarden zich. Roodbaardje bediende Törder met een subtiel steekpassje. Onze goalhongerige surrogaatduitser draaide drie rondjes om het tollende keepertje alvorens zachtjes af te drukken: 1-3. Veel meeslepends gebeurde er verder niet. We bleven kapotgaan door de tropische temperatuurtoestanden, terwijl Bob onverstoorbaar doorswingde. Scheidsie had z’n slippers uitgedaan, Tomek participeerde in het wereldkampioenschap paalleunen en bij gebrek aan een normale vlag grensden we met een lichtblauw vodje. En Tarzan krulde Buitenveldert 4 - WV-HEDW 15 07-05-2016 3van vijfendertig meter beestachtig raak. Keepie was grassprietjes opsporen bij de cornervlag en zodoende weerloos tegen deze briljante reclame voor het edele voetbalspel. Een reclame die overigens mede mogelijk werd gemaakt door de gloednieuwe kicksen van KoenLinks, die deze magische schoenen impulsief had uitgeleend. Tarzan zoekt immers nog steeds z’n voebeltas na vorige week. Zo beëindigden uw amateurvedetten de smakelijke jaargang 2015-2016 met een reguliere driepunter. Er wacht nog een exclusief WV-feestje: die jolige Springer Cup. Op naar een historische dubbel?

 

Gijs Lauret

30 april 2016: WV-HEDW 15 – FC Amsterdamse Bos 3 2-1 (1-1)

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 1De vlegelige shoarmabuikmannen van Amstelveen/Heemraad 5 verzuimden afgelopen week beschamend hun sportieve plicht tegen ondeugend RAP. Door deze stiklelijke uitglijder van onze theoretische concurrent werd uw blauwe vedettenensemble spontaan kampioen zonder te spelen. ‘Godverdomme’, tierde een laaiende groepsapp direct. Evenals: ‘Zo hoeft het van mij niet’, ‘Kom we trekken ons terug’ en ‘Dit is pas echt kut kampioen worden’. Waarna de gare zuurpruimerigheid werd verdreven door een passende hallelujastemming: ‘KAMPIOENUUUUUUUH!’ Hoe dan ook werd de voorgenomen feestwedstrijd tegen onze Amsterdamse Bosjesmannen (het voormalige ABN/AMRO) gedegradeerd tot een niemendal om des keizers stinkende stoppelbaard. Eigengereide weergoden dreigden met langdurig hemelgezeik deze totale nikswedstrijd ook nog te laten afgelasten. De doelmonden oogden namelijk als zompige oorden waarboven 23.000 Pampers vakkundig waren uitgewrongen. Een paar droge vrijdagavonduurtjes deden echter wonderbaarlijke wonderen. Ons dikwijls beklaagde hoofdveld lag er uiteindelijk prima lekker bij.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 2Terugdenkend aan de geestesgestoorde heenwedstrijd kwamen bij mij traumatische visuele beelden bovendrijven. Aan de binnenkant van mijn ogen ontwaarde ik ongeleid rondvliegende kotsstralen, een dromerige pingelpakpool met ongewoon vreemde fratsen en een toenmalige Opperste Leider Kim Jos-un met een lulbiertje in zijn zelfingenomen lulslokdarm. En drie zwaarbevochten punten, gelukkig. Waar toentertijd een onverhoedse spelerschaarste dreigde, konden we bij de kampioenswedstrijd allemaal ineens wel. Plotseling geen zielige werksmoesjes, geen gedwongen bezoekjes aan teringingewikkelde schoonouders en geen jarige huisdieren die extra aandacht moesten hebben. Heel apart. De uitpuilende wedstrijdselectie herbergde tweeëntwintig happige krankzinnigen die zich wanhopig wilden bewijzen voor de vele tienduizenden fans. Onze amandelmelk drinkende brabovriend Baresi, die zich overigens terecht bij mij WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 3beklaagde dat hij in mijn armoedige verhalen nooit wordt genoemd, wordt hier nu dus wel genoemd. Brabovriend Baresi onderbrak een wulps vrijgezellenpartijtje en scoorde de vroegste vlucht van Dublin naar Schiphol. Aldus werd hij prompt een vriend armer maar een kampioenservaring rijker. Zo bestaat ons eentonige leven uit doorlopend prioriteren. Van onze oorspronkelijk 24-poremige selectie waren er slechts twee stoethaspels die vandaag minuutloos bleven. Het betrof onze Youz (toch weer nijpende werksmoesjes, lieverd we missen je zo) en ondergetekende, een kleinzerige lafaard die niet met een gipsen been durfde te spelen.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 4Na een obligaat doch kneuterig gezellig selectiefotootje in het doelgebied kraamde Kaptein Toivonen zijn gebruikelijke motivatiebabbels uit. Onbetwist hoogtepunt uit zijn meeslepende bloemlezing was de focus verhogende tekst “Het wordt een chaotische wedstrijd, maar doe alsjeblieft wel een beetje je best.” De doortrapte slimmerik doelde erop dat iedere zeshonderd tellen liefst twee wissels moesten plaatsvinden; er emmerden immers tweeëntwintig dwazen om speeltijd tijdens deze unieke happening. Ondertussen waren reeds zes flegmatieke bosjesmannen het veld op gedruppeld voor een ongeïnteresseerd opwarmrondje. Ook het ingehoerde scheidsie, tot ons gekomen via het beruchte scheidshuren.nl, was gearriveerd. Deze woordenrijke vent liet zich met opvallende graagte ontvallen de broer van ene Michael Reiziger te zijn. Dat is schijnbaar een voetballer van vroeger.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 5Het werd een ware kampioenswedstrijd; niet om aan te koekeloeren. De heer Reiziger informeerde of er toch asjeblief iemand namens de armetierige bezoekers voor vlaggert wilde figureren, daar zij geen wisselspelers hadden. Hij werd secondenlang gniffelend aangetuurd, waarna Quintus zich over de roodgele vlag ontfermde. En prompt, hoe lachspier stimulerend, z’n beste vrindje Törder afvlagde. Die met hevig gefrustreerde armgebaartjes aangaf niet gediend te zijn van dergelijke brutaliteit. De levensgevaarlijke bosjesmannen belegerden onderwijl de vesting van onze toppool. Deze brute geweldenaar was niet geïntimideerd en pakte uiteraard alles. M’n peuterdochter kon alle gruwelellende intussen niet meer verdragen en simde onophoudelijk “Huis. Huis…” Waarna haar grote WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 6zus assertief corrigeerde: “Nee! Je mag niet naar huis!” en op haar verschrikkelijke feesttoeter blies. Mijn bij wijlen betweterige schoonvader keek me minutenlang honend aan. Hij lachte hardop en zijn spottende ogen zeiden: “Voetbal jij echt met deze idioten?” Gelukkig onttrok onze briljante rechtse tandem zich aan de meurende malaise. Dr Phil trakteerde op een elegante steekpass buitenkantje rechts en bliksemschicht Kassie schoof ons op voorsprong: 1-0. De vreugd was evenwel kortdurend. Met een zoevende vrije trap neutraliseerden de voormalige bankiers hun probleempje. “Lekker ABN!” riepen ze om het hardst. Behalve subtiel onderling bekvechten en gebaartjes maken deed WV 15 voor rust niet veel meer.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 7Toivonens hartstochtelijke donderpreek heb ik niet bijgewoond, dus daarover kan ik u niets vertellen. Wel had hij het lumineuze idee opgevat om Törder tot aanvoerdert te bombarderen. Hij die zijn medespelers het meest afjankt als kapiteintje benoemen; da’s logisch. Veel inspiratie leken uw futloze kampioenen hier niet uit te putten, want de gewezen graaibankiertjes teisterden snoeihard de paal. Een verbeten Tomba, die nimmer een gebrek aan werklust verweten kan worden, was vastberaden om het duel te doen kantelen. Dus schoot hij meteen maar onze edele middenvelder TvT in zijn kloten. Vol. Van een meter afstand. Vanzelfsprekend had beroepspositivo Arn hierop een welgekozen aanmoediging paraat: “Kom op Tommetje!” Mama Dits had overigens andere zorgen en klampte haar jongste telg aan: “Ik heb een hele prangende vraag. Heb jij de reservesleutel van de auto nog?” U begrijpt: we zagen maar bar weinig voebel en een hoop rarig gepruts des te meer. Een esthetische uitzondering op deze regel was de fijnbesnaarde dieptepass van Roodbaard op Benna, die het aanstormende keepertje hulpeloosWV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 8 achterliet en de bal prinsjeheerlijk in het lege netje ramde: 2-1. Tot zover de verre van boeiende wedstrijd, die door de uitmuntende scheidsrechter Reiziger met een snerpend fluitje werd geëuthanaseerd. Reiziger leek trouwens gruwelijk op Reiziger, dus zou zomaar een broer van Reiziger geweest kunnen zijn.

We waren blij. Niet zo blij als de ontremde jongetjes van Leicester, maar heus blij. We sprongen als homogene blauwe massa door en over elkaar. We brulden als achterlijke gladiolen terwijl de Lidl-champagne rijkelijk sproeide en blauw Bengaals vuur de stadslucht verder vervuilde. En het voornaamste: we knuffelden De Schaal. Onze schaal. Met dank aan een gedegen feestcommissie. WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 9Verderop stond Mirek met het gezicht van een Poolse oorwurm die al weken geen sterke drank meer heeft gehad. “Ga je ons nog feliciteren, Mirek?” vroeg ik. “Nee, vandaag niet”, antwoordde hij. De legende vertrok geen spier en liep door. Onbetaalbaar vind ik zulke mooie dingen. Onbetaalbaar was ook de superchille takkenherrie die onze geniale dj’s Tonzel en Sjulemani fabriceerden. Om maar te zwijgen over de onsterfelijke André Hazes imitator die de kantine nagenoeg liet afbreken. Hij was zowat echter dan André zelf: royale bierbuik, bijpassende onderkin, ringbaardje, zwarte hoed, dikke ketting, oorbelletje en al zweetdruppels voor het optreden. Het was net of Dreetje er werkelijk bij was.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 10Dat het wilde festijn tamelijk succesvol was, bleek wel uit de immense hoeveelheid verloren eigendommen na afloop. De een miste een sok, de ander een voetbalschoen en een derde zotte malloot zijn ganse sporttas met inhoud. En de schaal. Die was natuurlijk sowieso pleite. Maar hing ineens mysterieus aan een schoorsteenmantel. Niemand wist ergens van. Hebt u iets gevonden of gezien? Bel ons alstublieft. Maar u kunt ook de plaatselijke politie bellen.

 

Gijs Lauret

Ui prikke niet huile

Ui prikke niet huileVandaag bof ik maar; ik mag koken. Julia is machtig gefascineerd door mijn voorsnijdwerk. De gelukkige peuter brabbelt honderduit over wat er gebeurt. Ze spreekt in haar heerlijke eigen taaltje, waarin medeklinkers veelal ontbreken. Meestal versta ik haar wel. Zolang ik weet wat ze zegt, tenminste.

“Pastoe! Pastoe papa!” Geestdriftig wijst ze naar een bakje zanderige champignons.

“Ja schat, dat is een paddenstoel. Goed van jou. Weet je hoe die paddenstoel heet? Dat is een champignon”, doceer ik.

“Kakkinon! Kakkinon!” kraait ze.

“Ja. Heel goed. Een champignon. Ga jij die straks lekker eten?”

“Nehee papa!” Ze lacht alsof ik een belachelijk voorstel doe. De ondeugd. Champignons eten? Doe effe normaal. Ik ben niet van lotje getikt, gekke papa. Seconden later komt Julia dolenthousiast met een forse ui aanzetten.

“Ook snije papa! Snije ook!” roept ze opgewonden.

“Goed idee om nu een ui te snijden, lieverd. Als je een ui snijdt, prikt het aan je oogjes. Dan gaan je oogjes een beetje huilen.” Ze kijkt bedremmeld.

“Ui niet prikke! Mag niet! Niet huile!” roept ze strijdbaar.

“We merken het zo meteen wel Julia, of het prikt.” Met wijd opengesperde kijkers ziet ze toe. Dan kijkt ze me aan en trekt met haar vingertjes de oogleden naar beneden, waardoor ze rode oogjes krijgt.

“Au oog”, zegt ze verbaasd.

“Hoef je niet te huilen?”

“Nee, niet huile. Koekko papa. Snije koekko.” Ze vindt dat ik het goed doe.

“Kijk eens! Klaar!” zeg ik triomfantelijk.

“Prikke oog!” roept Julia nu om het hardst. Om direct de aandacht te verleggen naar een veel belangrijker onderwerp.

“Slasje! Papa slasje!” Een plasje. We rennen naar het potje.

 

Gijs Lauret

16 april 2016: Blauw-Wit Beursbengels 4 – WV-HEDW 15 1-4 (1-2)

Blauw-Wit Beursbengels 4 - WV-HEDW 15 16-04-2016 1Nadat onze begerige titelkoorts tot tweehonderdnegentien graden Fahrenheit gestegen was, lag verneukeratieve focusverbleking heimelijk doch nadrukkelijk op de loer. De verlekkerde gesprekken gingen voortdurend over 30 april. Op die heilige dag moet en zal het kolossale volksbacchanaal op het omgeploegde hoofdveld van WV-HEDW plaatsvinden: de langverwachte kampioenskraker tegen de gewezen graaibankiertjes van FC Amsterdamse Bos. Het deed vermoeden dat vele verwende vedetjes met hun dromerige porem in de wolken liepen. En da’s dom, want Blauw-Wit Beursbengels moest geëlimineerd om de genoemde volksorgie überhaupt mogelijk te maken. En daarvoor moesten de linke Blauwwitters Robin Pröpper, Kees Luijckx en Carles Puyol worden bedwongen. De verrot kapotgedronken alcoholkoppen om me heen beloofden weinig vrolijks. De een keek nog comagezopener uit z’n lodderige ogen dan de ander. Bij Ome Arn echter aan onverzettelijkheid geen gebrek: “Als je hier punten laat liggen, is dat fakking lelijk. Ik wil echt dat dat niet gebeurt.”

Blauw-Wit Beursbengels 4 - WV-HEDW 15 16-04-2016 2Met vocale ondersteuning van loeiende rukwinden en vertrouwde pleurisherrie van de ring A10 mochten we de grasweide op. We waren een zeldzame hartklopping op een morsdood sportpark met louter lege velden. In de onbetaalbaar weggeteerde dug-out, waarin met graffitistift de lugubere en raadselachtige tekst RAPE ASC RAPE gekalkt stond, voelden we ons onverwacht thuis. Dat thuisvoelen nam in KoenLinks’ geval zo’n gigantische vlucht, dat hij er met zijn dunne reet bovenop ging zitten. En zijn zielige broekje inscheurde toen hij er half af flikkerde. Op het veld ondertussen deelden elf aanstaande kampioenen de lakens uit zonder dit in goals te vertalen. De blauwwitte bengeltjes roken en gristen hun tersluikse kans tijdens een merkwaardig lijpe cornerchaos. Markie was voornemens resoluut over de achterlijn te ruimen, maar caramboleerde zijn onvoorzien ferme vuurpijl via Arn in het doel. Dat was wel jammer. Zonder onze beestachtige pingelpakpool echter was deze stomvervelende achterstand in no time onoverbrugbaar geweest. Onze onoverwinnelijke kooitijger met grijpgrage armen neutraliseerde allerhande penibelheden. Hij was hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor alle aanwezige focus in het eerste kwart. Blauw-Wit Beursbengels 4 - WV-HEDW 15 16-04-2016 4Uw heetgebakerde sterren fulmineerden elkaar onder het gras, want daarmee maken wij elkaar scherp. Toch, lieve jongens? Het bleek wonderwel. Onze Sjulemani stroomde namelijk over van wedstrijdbeleving en als een ouwerwets nijfie zo scherp ramde hij na een dik half uurtje de 1-1 tegen de touwen. Zijn allereerste seizoenstreffert! Twijfel niet, Sjulemani is er. Heb ik altijd gevoeld. Hij staat op waar anderen huilend blijven liggen. En is daarom zijn 16,25 miljoen euro meer dan waard. Het was alsof we werden verlost van een immense boer die ons al drie etmalen het vreten en drinken belette. We ondernamen een kloeke doordrukpoging, maar moesten tegelijkertijd vrezen voor de gewiekste acties van hun kleine middenveldblondine met het leuke Lestienne-kapsel. Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest, brabbelden onze wijze overgrootouders al. Dankzij een doeltreffend schot des Törders leek dit onzinnige lijden beëindigd. Met een minieme voorsprong mochten we theeën.

Blauw-Wit Beursbengels 4 - WV-HEDW 15 16-04-2016 3Helftje twee schiep een mentaal stabieler WV met opmerkelijk minder onnozel gefuck, meer druk naar voren en zenheid aan de bal. Toch wenste Ome Arn een vroege wissel, wat hij kortweg verklaarde met de prachtige tekst “teveel gedronken gisteren”. Nadien ging hij als onze allerheerlijkste motivator gierend tekeer langs de krijtlijnen. Iedere geslaagde actie kreeg een luidkeelse thumb-up, ieder dieptriest balverlies een bemoedigend commentaartje (“Lekker hoor mannen! Een beetje inzet! Ja, dat is het! Goed zo, madderfakkers! Ja, gaan! Ja! Lekker hoor mannen!” Et cetera). Terwijl het ingeslapen potje zich voortsleepte als een terminale strontvlieg onderweg naar zijn dikverdiende crematie, weigerden uw landerige helden die halfdode stinkvlieg in de fik te steken. Zo mikte Benna zijn fenomenale halfstift tegen binnenkant staander. In ons verkrachtingshok hield het zenuwpenerige nagelbijten aan. Twee oersimpele intikkers van Tördertje (hattrickje nummer elf) brachten verlossende ontspanning. Het kan niet meer verkloot. In het allerzwartste scenario (let wel: dit is ongeveer het allerergste wat zou kunnen gebeuren) wordt WV 15 volgende week kampioen. Zonder te spelen. Dat gebeurt indien de shoarma vretende pensridders van Amstelveen Heemraad absurd verzaken tegen RAP. Over twee weken zijn uw verse kampioenen levensecht te bewonderen tegen FC Amsterdamse Bos op Sportpark Middenmeer. Komt allen!

 

Gijs Lauret