13 april 2011: DVVA 11 – Martinus 2 1-4

by Gijs Lauret

Wederom een avondwedstrijd. We zouden op bezoek bij het laaggeplaatste en vanavond tevens veldloze DVVA. Dat werd dus lastig. Zodoende draaiden we de wedstrijd om en mocht ons kunstgras eraan geloven. Met dank aan allen die dankzij hun zaterdag-twee-liefde bereid waren elders te trainen. Nick das Kampfschwein fungeerde vanavond als voorstopper. Van zijn vermaledijde knie heeft hij geen last meer, maar de rest van zijn lichaam hangt naar eigen zeggen van ellende aan elkaar. De Muer en De Gaai vormden het kloppend hart van ons middenveld, met Mo en Fabrice aan de zijkanten. Jos en Eef moesten voor de productie gaan zorgen. Toen ik in de kleedkamer maatje 40 uit mijn tas haalde, dacht ik dat ik afgrijselijk in de zeik genomen werd. Ik had echter geen idee hoe en door wie. Het bleek een onbewuste Vietnamese wisseltruc van onze Papi, die mijn maat 44 tevoorschijn toverde. Van het illustere duo Heun & Tenny (of: Ten & Heunny) bleek alleen Heun aanwezig. Van Tenny geen spoor. Bij gebrek aan een scheidsrechter bij de ‘thuisclub’ bleek Ten bereid de fluit ter hand te nemen. Een fluit die schier onvindbaar was. Na ettelijke retourtjes kleedkamer was het dan gelukt. DVVA meende per sms te hebben afgesproken om kwart over acht te beginnen, maar hier leek sprake van crommunicatie. De heren startten met tien spelers maar werden al vroeg aangevuld tot elf. Vanaf minuut één creëerden we mogelijkheden, die we hardnekkig weigerden te benutten. Jos raakte de buitenkant van de paal. Na een prutserige botsing met de eigen doelman raakte DVVA weer een speler kwijt en reduceerde zichzelf tot tiental. Muer profiteerde met een droge schuiver in de hoek op aangeven van Jos: 0-1. Jos himself kon afronden van dichtbij, nadat Fabrice de bal langs zijn kruin voelde vliegen. Mo was verantwoordelijk voor een kolderieke actie. Hij struikelde over de bal, verloor de controle en besloot liggend op de grond in foetushouding klemvast te pakken. Dat mag dus niet, hè. Maar toch een voorbeeld voor beide keepers. De bal rolde gedurende enkele seconden over een gele arm in de zestien. De betreffende speler keek hulpeloos als een geslagen hond om zich heen, in afwachting van de onverbiddelijke fluit. Maar evenals eerder kon Heun de fluit niet vinden en werd er doorgespeeld. In de rust wisselden we de geblesseerde Muer voor Ronaldo, die zijn plaats op het middenveld overnam. DVVA bleek nog een speler van de parkeerplaats te hebben geplukt en was weer met elf. In de eerste seconden na rust beslisten we het duel. Fabulous Fab had een strakke passeerbeweging, kwam rechts voor het doel en scoorde laag diagonaal: 0-3. Na enkele gemiste kansen koos Eef diagonaal de andere hoek: 0-4. Het was het startschot voor een bollocks laatste half uur, waarin we schandalige kansen weggaven. De eretreffer viel uit een laag schot door het midden. Mo had de keepers nog zo voorgedaan hoe je liggend klemt. De GKL revancheerde zich met een buitenaardse redding op een kopbal van dichtbij. Frans de Munck mag dan kassiewijlen zijn, de Zwarte Panter leeft voort. Jos werd drastisch getackeld door de aanvoerder van DVVA, waarbij hij zijn beentjes wat liet wapperen. Zo hadden de nummer 5 en hij voor de rest van de avond hoogwaardige gespreksstof. Over het nut van zo’n tackle, de zin van schoppen in het algemeen en hoe handig het kan zijn om je eigen scheidsrechter te regelen als je thuis speelt. Scheids Heun had de zaak aardig onder het duimpje, hoewel sommige beslissingen wat verwarring opleverden. Een niet onbelangrijke taak van een scheidsrechter is het bijhouden van de punten. Heun moest ervan worden overtuigd dat het 1-4 was; hij meende twee goals van DVVA gezien te hebben. Nu maar hopen dat we op het wedstrijdformulier ook als winnaar uit de bus komen. Nog vier wedstrijden te gaan. We weten wat ons te doen staat.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya, R. Zelhorst, Kampfraat, G. Lauret; De Waal, Muermans (46. Barten), Gaaikema, Moleman; Ludlage, Overdevest.

 

Gijs Lauret