14 mei 2011: AMVJ 5 – Martinus 2 0-1

by Gijs Lauret

Het was de zoveelste D-Day. Maar nu echt. Waren we bestand tegen de bovenmenselijke mentale druk van het moeten winnen? Vorige week brak de GKL zijn hersens over een selectie van 18 man, nu werd het hem stukken gemakkelijker gemaakt. Daar we eindelijk kans hadden kampioen te worden, wilde de een met de veteranen meedoen en verzwikte de ander middenin de nacht zijn enkel met zaalvoetbal. Overige excuses om de gebeurtenis van het jaar (al dan niet gedeeltelijk) te laten schieten waren werk, een verjaardag (al is je lievelingshond een jaartje ouder, ik zou het wel weten) of iets doen met de vrouw (wie denkt ze wel dat ze is). De joligheid vooraf in de kleedkamer was zorgelijk, maar gelukkig greep Royston in. Einde joligheid? Niet echt, eigenlijk. Het veld zag er niet uit. Men zegt dat het gras was, maar een koe zou meer voedingsstoffen uit kunstgras hebben gehaald. Bovendien was het letterlijk een gigantische hobbel, waarbij het midden boven lag en de zijkanten onder. De GKL verdedigde het doel, met Robert-Jan, Rutger, Papi en ondergetekende voor zich. Op ons middenveld scharrelden Royston, De Muer, Menno en Toni Mourinho (zijn strakke pakkie uit, kicksen aan). Jos en Fabrice vormden ons levensgevaarlijke gevaar. Het bleek een hele echte kampioenswedstrijd tegen de kinders uit het grensgebied tussen hoofdstad en Amstelveen. Onze talrijke aanhangers zagen dramatisch paniekerig vechtvoetbal dat pijn aan de ogen deed. AMVJ zette ons onder druk tot de zestienmeterlijn, zonder ook maar een kans te scheppen. Als je bedenkt dat zij over onze linkerkant meermaals met vier tegelijk eroverheen kwamen, mag dat opmerkelijk heten. Rut kreeg een minimaal kansje, Jos ruziede wat en werkspits Fab moest alles alleen doen (verdedigen, bal op eigen helft ophalen, vijf man passeren, voorzet geven en scoren). Dat lukte hem niet, waarna hij uit frustratie er even bij ging zitten. Muer kon het ook niet aanzien, waarna het spontaan in zijn rug en nek schoot. Nick nam zijn plaats in. Na ruim een half uur was daar Het Moment. Een corner zocht en vond feilloos de pan van Robert-Jan, die luid en duidelijk “Ton!” brulde. Waarna dus Fabrice van dichtbij binnen knikte, enkele stuiptrekkingen op de lijn ten spijt: 0-1! Bij terugkeer in de kleedkamer bleek deze al die tijd onafgesloten te zijn geweest. Heren dieven, u hebt een kans gemist. Na de pauze keerden Toni en Papi niet terug. Zij werden afgelost door Gili en Micheil. Het spel was nog immer niet om aan te gluren. AMVJ zette druk, maar creëerde nul kansen. Dit ondanks het brengen van een ADHD’ende, elleboog zwaaiende nummer negen die de nodige irritatie opwekte. Van onze kant waren de corners en vrije trappen van Das Kampfschwein nog de interessantste wapenfeiten. Voor het overige geen fuck te beleven. Ronaldo verving de moegestreden krijger Menno. Robert-Jan werd ellendig geraakt op zijn bovenarm, maar toonde zich een man en kon na een powernapje op de grond weer verder. Met nog een minuutje of tien kwam Paulus The King voor Royston; kampioenschap in de knip dus. Hij liet ons nog genieten van een terugspeelbal op schouderhoogte van de GKL en een bal die hij rücksichtslos over de zijlijn roste. Behalve deze staaltjes echt voetbal was het voornamelijk lelijk ruimen wat we deden. Zo was deze wedstrijd een replica van meerdere wedstrijden dit seizoen. Maar toch waren we wel ergens de beste in. Want 52 punten uit 18 wedstrijden doet niemand ons na. Ook de scheidsrechter kon er niet meer tegen en besloot ons seizoen met het heerlijkste fluitsignaal dat ooit heeft geklonken. KAMPIOENEN! De champagne was een neppie, maar uitstekend te zuipen. Na vertrek van het Loopveld wijdden we ons in de eigen kantine aan de vijf meters bier van de club. Captain Robert-Jan nam de microfoon ter hand, was grenzeloos TROTS en maakte ons ouderwets gek in een verder desolaat clubhuis (op de heren van veteranen 6, 7, 8 en 9 na, en dat andere geriatrische elftal met die Ausputzer van 72 dat beweerde ook kampioen te zijn geworden). Over hoe het verder ging zal ik zwijgen. Dat enkele medelanders in Amstelveen of de Amsterdamse binnenstad tijdens het vieren van deze titel lichtelijk zijn beledigd door of geschrokken van deze en/of gene, daaraan twijfel ik niet. Tot slot is daar nog steeds de onbegrijpelijke discussie: volgend jaar promoveren of niet? Angst voor de derde klasse is een slechte raadgever.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (46. M. Lauret), R. Zelhorst, Geel, G. Lauret; Lith (80. Emmerik), Muermans (30. Kampfraat), Gaaikema (65. Barten), Vollmer (46. Van Heiningen); Ludlage, De Waal.

 

Gijs Lauret