16 april 2011: Martinus 2 – AFC 11 5-3

by Gijs Lauret

Eind november gingen we magnifiek met 5-3 onderuit in een waardeloze bekerwedstrijd tegen dezelfde schooljongens als vandaag. Meer inspiratie dan toen was een hard vereiste voor een resultaat. Om ons te prikkelen was op het bord in de kleedkamer met zwarte stift de stand gekliederd: Amstelveen 20-47, ABN 20-45, Martinus 18-44. Verder commentaar overbodig. Niet iedereen bleek geprikkeld, want Jos en Steven waren AWOL, onbestaanbaar en helemaal in deze fase van het seizoen. Kluun was daarentegen back in town na zijn woensdagse escapade. De GKL had drie broertjes voor zich, aangevuld met Papi. We vonden Nick, De Muer en Moleman op het middenveld. Yoram (zami 1) hoopte zich te kunnen optrekken aan het niveau. Fab en Eef stonden voorin. Voordat we goed en wel onderweg waren belandde de bal na een actie van Eef voor de voeten van Fabrice, die daarmee wel raad wist: 1-0. De puberteit was bij enkele AFC’ers nog in volle glorie, bleek bij het aftrappen. Tot driemaal toe werd naar achteren afgetrapt, ondanks steeds geïrriteerder commentaar van de scheidsrechter dat dit tot op de dag van vandaag niet mag. Fabrice speelde sterk en balvast, was helemaal losgeslagen, brak door over rechts en bediende Eef op maat, die van dichtbij onderkant lat raak schoot: 2-0. Zonder dat ook maar iemand er erg in had, ging Eef gekwetst naar de kant en werd zonder overleg vervangen door de intussen kruipend gearriveerde Jos. De jeugd had kwaliteit in overvloed, voetbalde leuk aanvallend, maar tranentrekkend naïef. Bij elke counter in levensgevaar. Zo kwam Nick in balbezit en wachtte ons halve elftal op een pass. Hij besloot echter zijn fluwelen kanon in stelling te brengen. Van een metertje of vijfentwintig verdween de bal met een grootse boog in de bovenhoek: 3-0. “Tering zeg”, luidde het roodzwarte commentaar. Aftikken voor de jeugd, zou je zeggen. Maar daarvoor was het te vroeg. Na een afgeslagen corner pikte de rechtsback de bal op. De GKL zag zo’n zeventien mensen voor zich op en neer springen, miste ieder zicht en werd zodoende recht door het midden verschalkt: 3-1. Lag hij eindelijk eens in een hoek… Het was het laatste wapenfeit voor de rust. AFC was toch al niet zo blij, maar werd nog extra verdrietig door het karige drankaanbod in de catacomben: niks geen limo, enkel maar thee. Na de thee wisselden spits en doelman bij de bezoekers van positie. We brachten onszelf onmiddellijk in de problemen na een te kort passje van Yoram (die overigens een verdienstelijk debuut kende) op het middenveld. De pietepeuterige, maar zeer begaafde aanvoerder kwam pardoes alleen voor de GKL en vond laag de hoek: 3-2. Omdat de Zwarte Panter opstond met meerdere buitenaardse reddingen, bleef deze stand in de daaropvolgende minuten ongewijzigd. De blinde naïveteit van de bezoekers hielp ons terug in het zadel. Jos had dan misschien koppijn, maar met een leeg veld voor zich kon hij nog wel uit de voeten. Een uitgekapte verdediger en zachte schuiver in de hoek verder was de marge weer twee: 4-2. Johnny Krullenbol op het middenveld kon het allemaal niet meer bolwerken en bleef onafgebroken lullen. “Nu ga je eruit!” luidde het scheidsrechterlijk commentaar. Maar daar had Johnny geen zin in en bleef staan. Merkwaardig genoeg was dat einde discussie en voetbalden we verder met elf tegen elf. Fabrice was al een tijdje uit beeld, maar schoot bij een volgende counter via binnenkant paal raak: 5-2. Wederom kwamen de kinderen dichterbij, na een geplaatst schot in de benedenhoek: 5-3. Meerdere spelers, onder wie ondergetekende, kregen dwaze tackles te verwerken. Tijd om een relletje te maken, want dit moest even nokken. Spitsje even onder luid volume met gespreide armen dreigend aangekeken. Broer Micheil kwam ook nog even voor zijn doen woest aangerend met de borst vooruit en beschermde me net als vroeger op het pleintje (nadat ik zijn luier gedaan had). En waar een relletje is, is Jos. Een volgende beslissing van de arbiter viel niet voor het eerst slecht bij AFC. “Waarom stoppen we er niet mee scheids, als het zo moet?” werd meerdere keren hardop geroepen. Waarop voor het einde werd gefloten. Vervolgens waren de rapen pas echt gaar. Iedereen raakte in discussie met iedereen, terwijl niemand nog begreep waar het over ging. Enkelen dreigden om beurten hun impulscontrole te verliezen, terwijl anderen zich in zichzelf terugtrokken of heel hard tegen elkaar aan het zeggen waren hoe stompzinnig dit allemaal wel niet was. Op een van deze momenten is mijn leven een andere fase in gegaan. Ik ben namelijk voor het eerst officieel voor “ouwe lul” uitgemaakt. En dat is toch een mijlpaal om bij stil te staan op je eenendertigste. Ik heb er heerlijk van genoten, zaterdagavond op de bank namijmerend met het gezin. Toch doorspelen? De eerste handen waren al geschud. “Als we doorspelen, escaleert het”, werd er geantwoord. Scheidsrechter: “Dan stop ik er nu mee, ik heb er genoeg van.” Dus gingen we toch maar verder, want we waren allemaal heel erg volwassen, en we zouden gewoon lekker gaan voetballen, want het was een prachtige dag, en we zouden alleen nog maar lieve dingen zeggen tegen elkaar en de scheids. Kluun en Steven vervingen Jos en Nick. De Muer klapte zijn enkel voor de achtste keer dubbel en moest het strijdtoneel verlaten. Teun kreeg een minuut of tien en leek zijn stempel te drukken bij het te opvallend nederhalen van de gevaarlijkste aanvaller in de zestien. De aanvoerder eiste de elfmetertrap zelf op. Hij schoot beroerd in en de Zwarte Panter redde met de voet. De terug stuitende bal kon moeiteloos worden ingekopt, maar hij besloot te wachten tot er werd geruimd. Hiermee was de angel eruit. De gasten legden zich neer bij het verlies en de wedstrijd bloedde dood. Dit ondanks de ontelbare kansen die we nog misten. Nadat ook Mich zijn enkel ten achtsten male geklapt had, kreeg Jos een minuutje extra. Hij werd aangespeeld met zijn shirt nog half uit, maar dat mocht niet. Een amusant gezicht was het wel. Bij het affluiten glimlachende gezichten alom. In een sfeer van een vreemd soort saamhorigheid dropen de tweeëntwintig af. Handen werden extra hard geschud, dikwijls voor de tweede keer. We hadden er een beetje een genante vertoning van gemaakt en dat wisten we, allemaal. Nog drie te gaan.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya, R. Zelhorst, M. Lauret (90. Ludlage), G. Lauret; Kampfraat (75. Mpaulo), Muermans (80. Van de Gevel), Verberg, Moleman; Overdevest (30. Ludlage; 75. Huisen), De Waal.

 

Gijs Lauret