19 maart 2016: Meteoor 4 – WV-HEDW 15 2-1 (0-1)

by Gijs Lauret

Meteoor 4 - WV-HEDW 15 19-03-2016 1Het uitbeurtje bij nummer vier Meteoor beloofde een zinderende thriller te worden. Reikhalzend zagen we uit naar het goddelijke weerzien met onze jeugdheld Spiderman, de excentrieke keepert die in de heenwedstrijd vijfmaal een bal in z’n web vond. De meteorieten kampten laatstelijk met een nijpend voorjaarscrisisdipje, maar waren op het eigen Sportpark Tuindorp Oostzaan nog ongeslagen. Onze gammele vedettenselectie was enigszins gehavend. Zo waren er enkele wrakkige couveusekindjes met zielige pijntjes aan een willekeurig lichaamsdeel. En niet te vergeten meerdere wintersportlulletjes rozenwater. Jansalieachtige figuren die wegskiën zo gauw het spannend wordt. Dertien gladiatoren sterk waren we afgereisd naar Noord Gestoord. Het bleek echter een ware helletocht om het sportpark aan het roemruchte Perenpad te bereiken. Althans voor mij. Zodoende arriveerde ik luttele minuten overtijd, een waar novum. Toivonen was onverbiddelijk en gaf kiezelhard lik-op-stuk: voor straf stond ik in de basis. De baardige Zweed is wel iets milder geworden trouwens; voorheen gaf ie je gelijk een spontane elleboog op je bek als je ook maar verkeerd keek.

Meteoor 4 - WV-HEDW 15 19-03-2016 2Het volkomen verdorde hoofdveld was prachtig Brits gelegen; middenin een (overigens tamelijk treurige) woonwijk. Ons weekend kreeg een fikse knauw, want Spiderman bleek absent. Meteoor had evenwel een corpulent heerschap opgetrommeld dat uitstekend vliegen ving. En toegegeven: ballen vangen ging ook heel best. Zoals verwacht grepen we het initiatief. De bangig opererende meteoren groeven zich in, gokkend op een stinkend countertje. “Het is al bijna rust hoor!” riep een hard hijgende grijsaard al na tien minuten, anticiperend op een onmetelijk pak slaag. Toch uitten de zwart-witte gastheren een fors dreigement door de paal te raken. Het kostte intense zweetdruppels om ons kolossale overwicht te vertalen in een goaltje. De slinks weggeslopen Törder flikte dat met een vies hobbelballetje. Benna was de gulle assistgever. Ondanks deze heuglijke ontwikkeling werd het een knap pijnlijke middag, voor mijzelf in het bijzonder. Tijdens een ruig balduel zwiepte mijn rechterenkel ver uit zijn voegen. Dat deed effetjes mateloos au, wat mij ertoe aanzette luidkeels het vrouwelijk geslachtsdeel te noemen. En vervolgens in de Engelse taal de geslachtsdaad. Dit fuck-geroep hielp uiteraard geen kut, want er vormden zich twee hardgekookte eieren op mijn doorgedraaide gewricht.

Meteoor 4 - WV-HEDW 15 19-03-2016 3Vanuit een meer kassiewijlen dan levende kantine aanschouwde ik, bloedfanatiek beide eieren ijzend, een tranentrekkende tweede helft. Het veldzicht werd belemmerd door irritante muurtjes en gedateerde vitrage. Het veldgeluid werd gesmoord door enkel glas, dus ik zag een pantomime toneelspel. Het lachwekkend enorme overwicht schiep gigantische kansies waaruit mijn overleden grootouders allemaal schouderophalend gescoord zouden hebben. En dus werd het 1-1. Pisirritant rollertje. We probeerden amechtig, maar deden het gewoon niet. Törder werd gekielhaald in de zestien, maar scheidsie wuifde het achteloos weg. “Die geeft ie natuurlijk nooit. Maar het was er wel een!” Aldus de vervaarlijke tattoolovers achter mij. De massale belegering door uw desperate vedetten bleef vruchteloos. Bij iedere verneukte reuzenkans oefende ik eenzame wegwerpgebaren. Steeds grotere. En dus scoorde Meteoor. Een stinkende counter werd keurig uitgespeeld. Buitenspel? Eerst wel, daarna niet. De laatste tien minuten dienden ter bewijs dat dit sowieso niet meer ging lukken. Dat werd met verve bewezen. Het enige hilarische pluspuntje was de 6-2 ruïnering der Amstelvener pensbejaarden door knotsgrillig Buitenveldert. WV 15 blijft op poleposition.

 

Gijs Lauret