22 augustus 2015: WV-HEDW 15 – JOS/Watergraafsmeer 10 11-1 (3-0)

by Gijs Lauret

JOS thuis 1Als we het eens saampjes onder het genot van een heilzaam kruidentheetje zouden hebben over al die slaphangende lullo’s die afwezig waren, zou je daar spontaan hartstikke psychisch van worden. Wrang genieten, zo’n drieëntwintigkoppige selectie. Van de tirannieke despoot Kim Jos-un tot het blondbaardige kapiteintje Wes, van zwierige Sjulemani tot robuust Faasje; ze waren er niet. Ook onze dierbare knuffelaussie ontbrak. Voor hem breekt een diepzinnige periode aan waarin hij moet verzinnen in welk mieters land hij zijn blijmoedige leventje wil slijten. Concreet: hij vertrekt weldra richting Down Under. Anticiperend op deze intens verdrietige ontwikkeling contracteerden wij per direct onze ongenaakbare toernooiheld Tomek Szklarz, de magische penaltykiller hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor onze eerste internationale hoofdprijs. Aangevuld met onder anderen twee bereidwillige gekken van WV 20 vormden we een waar vreemdelingenlegioen. Daarbij waren er meerdere geblesseerde, half gehandicapte of dodelijk overspannen voetbaldebielen present die de moeite namen om ons balgrage Légion étrangère te komen aanschouwen. Onder deze hangende randfiguren ondergetekende, die al tijdenlang apestoned van de paracetamol rondwankelt op een rammelend middenvoetsbeentje. Ik zeg het één keer en daarna piep ik er niet meer over. Maar boven de vijfendertig wordt je droevige lichaam pas echt triest. Hoewel, milieulover KoenLinks heeft nu al een hamstring van kousenband. En de lies van Herr Walter is zo weeïg als gesmolten marsepein.

JOS thuis 2Hoe dan ook, we mochten een sensationeel bekerwedstrijdje ballen tegen het tiende van onze opwindende buurvrouw JOSje. Met de zunige 4-2 oefenwinst op onze bronstige buurvrouw TOSje fris in het voorhoofd was het zelfvertrouwen torentjehoog. Dit ondanks een huidroosterende bloedhitte en bijbehorend kunstgrasveld dat de droge kelen dichtkneep. Het arrogante vertrouwen in eigen kunsten bleek wel een klein tikkeltje terecht, hoewel het eerste schaap pas na ruim twintig minuten over de beruchte dam kwam. Dit schaap bleek Törder. Hij opende het bal met een potje nostalgisch kapdraaien en zag Roodbaard 2-0 hosselen alvorens zelf de boel van ieder greintje spanning te ontdoen: 3-0. Buurvrouw JOSje bleek voorin impotent als een kudde dooie befteckels. WV-poortwacht Szklarz kon zodoende zijn nieuwste liefhebberij uitoefenen: kunstgrassprietjes tellen. Onze voornaamste angst was dat Roodbaard of onze Afro-kapselaanwinst Benna zou gaan rennen. Want die kauwgumhamstrings van ze. Gelukkig gaven ze hun onaantastbare masterclass grotendeels in wandeltempo.

JOS thuis 3In de rust bood ik dochterlief uitgebreide poepbegeleiding op het damestoilet, dus over de kleedkamerstemming kan ik niets zinnigs uitkramen. In ieder geval maakte Ome Törder er al neuspeuterend nog drie na de pauze, waarbij de ene gesmeerde aanval nog uitgespeelder was dan de andere. Roodbaardje drukte af en Benna bukte om een onvoorziene onthoofding te voorkomen: ook dat was hangen. Intussen 7-0 en de JOSjes werden zichtbaar overmand door dubbele-cijfer-paniek. Keepertje was echter fanatiek als ik-weet-niet-wie en bleef zijn zieltogende medespelers als een waardig leider toebrullen. “Positie!” of “Duel!” galmde het schor door de warme zomerlucht. Het zijn deze nietszeggende details die amateurvoetbal zo onbetaalbaar maken. Niet zozeer de 8-0 van Benna, hoewel bekwaam afgerond en uitermate prachtig voorbereid door onze licht corpulente swingbraziliaan Renan. De paniekdiscussies onder de radeloze JOSjes namen ondertussen buitenproportionele vormen aan, terwijl Törder de 9-0 achter het luchtgrabbelende keepertje lobde. Goaltje zes. De tien was echter voorbehouden aan onze bejaardste speler, die het leder achteloos van ver in het kruisje joeg. Tijdens de nababbel fluisterde hij discreet zojuist de zestig aangetikt te hebben. Wat een ongekende superkoning. Na 11-0 mocht gammel JOSje er ook eentje in pissen. Zo kunnen ze maandag op hun werk moeiteloos deze historische strafexpeditie ontkennen; gewoon jokken dat die 11-1 een ordinaire typfout is. Wij danken onze bekwame en vooral toffe invallers. Maar volgende week iets meer vertrouwde gezichten zou ook geen drama zijn.

 

Gijs Lauret