23 november 2013: DVVA 9 – WV-HEDW 15 1-1 (1-1)

by Gijs Lauret

DVVA uitDe Koninklijke NederzakkenVullers Bond plande een nikserig inhaalweekend, wat voor ons uitmondde in dit onnozele bekerfestijntje. Het schijnt dat we zelfs een mathematische kans hadden op een volgende ronde, hoewel dat alleen voor de commercie interessant is natuurlijk. We moesten 38-0 winnen en ZSGO moest afgrijselijk gruwelijk verliezen. Kansloos zonder matchfixende belchinees (of ben ik nu een racist? Sorry, ik trek deze walgelijke opmerking stante pede in. Zij aan zij met Gordon, dat trek ik niet). We hadden een interessante speler in de selectie. Skatt kwam op de proppen met Jacques Bonfrer, over WhatsApp geïntroduceerd als “former Liverpool youth academy” en “keen for a run”. Onze ogen rolden uit de kassen. Jack bleek een gemoedelijk heerschap dat liever niet over Liverpool sprak. Hij had immers al jaren zijn luie reetje niet van de sofa gelicht, betoogde hij. Jack diende trouwens Everton, maar een kniesoor die daarop let. Naast onze Britse surprise bracht TvT voorspoedig nieuws. Hij heeft nu een topfysio en mocht dus gewoon ballen. De kleedkamer was orthodoxe DVVA-stilo: traditioneel klein en met verstopt afvoerputje, maar wel een impressie van De Messias op de muur. KoenLinks had immense kopzorgen. De voorbije nacht had hij Jossef Stalin fenomenaal onder de fles zien bezwijken. Jossef was wakker, zowaar.

Met echt voebel had het geen zier van doen. WV poogde vergeefs tikitaka, DVVA bleek verzot op lange halen. We waren ruimschoots bovenliggend; Der Walter weigerde opzichtig te scoren. De Assistkoning etaleerde met een aangename raket hoe dat moet: 0-1. De gelijkmaker kwam pardoes uit de novemberlucht lazeren. Het was een fijnbesnaarde dieptepass en dito afronding. Bloedirritant. Eén persoon maakte zichzelf onsterfelijk: scheidsie. Zijn gezag was mateloos naturel, zonder opsmuk. Plezierig, een arbiter die thuis iets in de biologische geitenmelk te brokkelen heeft. Niet afgedwongen, maar gewoon. Omdat het normaal is. Qua baardomvang zou hij koning van iedere Syrische rebellenenclave zijn, maar goddank stond hij met ons op die lichtzompige mat. Hij doorzag het spelletje. Ieder dwaas protestje of ongerijmd lulverhaaltje smoorde in zijn grootsheid. Het was niet eens dat hij geen tegenspraak duldde; het had gewoon geen zin.

Na rust kwamen de gastheertjes opzetten zonder het centrale setje Faas-Walter te beangstigen. Skattie zweefde eenmalig gestrekt naar de hoek. Scheidsie misbruikte de getuigenis van onze goudeerlijke keeper om tot corner te besluiten. Zo tartte The Aussie het lot, maar God straft soms wel eens niet. Er kwam geen winnaar. Pimzel en Oli brachten dotten om zeep. Jack demonstreerde gedoseerd zijn klasse. Tweeënhalf traininkjes door Kamphuijs en niemand begrijpt waarom The Toffees deze legende lieten lopen. Rooney? Laat me niet lachen. Bonfrer. Jacques Bonfrer. Wonderkind Wiering ging als een meedogenloze hyena tekeer, TvT speelde sterk, maar de echte baas was KoenLinks. Hij verslond zijn opponent genadeloos en zoog als het een ware Indo betaamt het merg uit diens gekraakte botjes. Iedere voortzetting was geniaal en hij verdiende eigenlijk een pingel. Ik verdenk hem ervan voor de wedstrijd drie kilo poedersuiker te hebben weggesnoven. Zelf vond hij zijn optreden maar zozo. Koens wegen zijn ondoorgrondelijk (wie wordt er ook lid van GroenLinks?). Scheidsie bleef onaantastbaar shinen. Hij gaf voordeel, waarna een rampenvoorzet volgde. Er werd geklaagd, maar mijn topbaard counterde: “Ik wens niet verantwoordelijk te worden gehouden voor een slechte voorzet.” Een mislukte pupilleningooi van DVVA liet hij overnemen, waarop een radeloze Walter huilie huilie deed: “Het is geen liefdadigheid!” Baardmans gaf geen krimp. Zo was er uiteindelijk best wat aan te merken op zijn beslissingen, maar de soevereiniteit waarmee hij het afwimpelde was legendarisch. Hij floot en beëindigde onze houthakwedstrijd. De geelhemden van DVVA waren over the moon met de zielloze puntendeling: zij serveerden ons exclusief een meter bier in ons verteerde kleedhokje. Door Vriendschap Verenigd Amsterdam, met recht een relaxte vereniging. Gemoedelijke kantine ook. Je kunt er bovendien een boek lezen… LEZEN! Voor de wereldvreemde halvegare die nog weet wat dat is. Scheidsie, ik weet dat jij dit leest. Ons gesprekje aan de bar was kort en nog niet erg intiem. Maar. Wil je alsjeblieft onze thuiswedstrijden fluiten?

 

Gijs Lauret