28 maart 2015: DVVA 11 – WV-HEDW 15 2-6 (1-2)

by Gijs Lauret

DVVA uit 1Hoewel de kleffe verenigingsnaam Door Vriendschap Verenigd Amsterdam anders doet vermoeden, is men bij het geelhemdenclubje van Baardmans uitstekend op de hoogte van de jongste marteltechnieken. Want zo mag je dat toch wel noemen, een wedstrijd om fokking half elf ’s ochtends (“Had ik persoonlijk heel anders gedaan”). Voor sommige semibeschonken kindsterretjes van WV 15 zou het niet eenvoudig blijken om levend op dit onchristelijke tijdstip te verschijnen. En het uitgeslapen elfde wachtte ons op met het mes tussen de studententanden. Extra risicofactor: verjaring van Der Törder, de avond tevoren. KoenLinks lijkt zich echter als goedbedoelende Raspoetin achter onze gevreesde dictator te ontwikkelen. Hij bedisselde dat eenieder bijtijds in zijn warme bedje lag (op straffe van een eeuwige stem op GroenLinks). Ik vertrouw erop dat hij zelfs op handjes boven de dekens heeft gecontroleerd.

DVVA uit 2Der Törder knalde zijn overbierde pan uit en zat drastisch verlegen om pijnverlichtende paracetamol. Als bedelende zielenpoot arriveerde hij in de knusse kantine. De onberispelijke tattookoningin naast de frituur wilde evenwel geen pilletje missen. Ze zag het hoofdpijnlijden maar vreesde wellicht een overdosis annex zelfmoordpoging. Een serieus probleem voor Törder, die een bloedlinke weddenschap was aangegaan. Als hij zou droogstaan, zou hij een GroenLinks T-shirt aantrekken. Een afgrondelijke teistering, alsof Totti zich in een Lazio-tenue moet persen. Daartegenover zou KoenLinks bij een Törder-doelpunt aan de VVD-stropdas, ook geen kattenpis. Er stond dus werkelijk iets op het spel. Het wachten was op onze malle Aussie, die te elfder ure uit een taxi kwam rollen (“Keepertje, keepertje toch”). Na wat Australische omkleedporno in de koele maartlucht blies scheidsie ons van start. Al gauw bleken we het geelclubje redelijk te ownen. Als KoenLinks fatsoenlijker medespelers had gehad, was hij na vijf minuten al twee fijne assists rijker (“Gaat zo’n bal erin, is het een goal”). Het is ronduit beledigend Koen, dat je wekelijks met dit halflauwe soepzooitje moet voebelle. Wes Wissel onderscheidde zich en mocht in de zestien vogeltjevrij uithalen. (“Gaat ie scoren denk ik… Ja!”) Onze begeerde voorsprong werd al vlug tenietgedaan door DVVA uit 3een verraderlijk schot van negentien meter (“Veld is vochtig, bal schiet door… Ja natuurlijk! Goal!”). We zijn mentaal echter onkreukbaar (vooral dankzij Kim Jos-uns verrijkende strafkampen) en Kassie bereikte een vrijstaande Roodbaard over de hele. (“Gaan we kijken of ie een linkerbeen heeft. Heeft iiiiiieeeeee!”) Oogstrelend met binnenkant voet: 1-2, amper twintig minuutjes gebald. Hoogtepuntjes voor rust waren de gave acties van linksbuiten Youz (“technisch fraai”). Hij toonde zijn mannetje meermaals de vliegensvlugge hielen, maar werd telkens absurdistisch teruggefloten wegens onzichtbare wandaden (“Scheidsrechter, scheidsrechter toch, is dat nou wel nodig?”). Groots was zijn hilarische springmove bij een inworp. De rechtsback schrok zich een pannenkoek met spekjes; Youz dook plotseling springend in diens persoonlijke ruimte op (“curieus natuurlijk”), waardoor hij zich psychisch moest hervinden om te kunnen ingooien.

DVVA uit 4Na een overheerlijk enorm biologisch kruidentheetje swingden we vrolijk over het kunstgras, met domineren als middle name. Keukenprins Post krulde zijn vrije trap vanaf rechts richting tweede paal. Tonzel vulde het luchtruim ter afleiding en vermaak, maar geen mens raakte de bal. (“En dan gaat ie erin!”) Pardoes 1-3. Middels een sneaky pisrollertje vond Törder, van nabij de achterlijn, het zijnetje naast de verre staander. De VVD-stropdas kon besteld, alle koppijn verbleekte. Törder de egocentrische vrije-markt-lover sprintte juichend richting een jubelende KoenLinks, de naïeve groenverbeteraar. De politieke tegenpolen knuffelden innig. Vervolgens incasseerden we een poepirritant kakgoaltje, waarbij we scheidsie grondig bejengelden. Scheidsie, die er door menig gefrustreerde WV-er van werd beticht dat er knalgeel bloed door zijn aderen stroomde. Het hinderde niet. Keukenprinsie deed wat elegante danspasjes en legde het leder voor zijn linker. (“Komt dat schot!”) Keepertje weerloos: 2-5 en driemaal oogknipperen later 2-6. Onze begaafde flegmaticus controleerde nog eens knap op zijn imposante borst en haalde vol uit. Die was effe minder. Op het dak van de korfbalvereniging. (“En dan gaat ie er niet in, sjonge jonge!”) Hattrickheld Post mijmerde na afloop dat hij Zlatan wilde zijn, maar mist daarvoor de gettoachtergrond, leek mij zo. Zlatan Post reageerde gevat: “Zwanenburg is niet lief hoor.”

Tenslotte nog even een gigantisch iets. Een schitterende held is niet meer (“En dan houden we ermee op”), maar de zoete herinnering aan de basstem blijft. Hij verrijkte dit leuterrelaas met cursief gedrukte quotes. “Komt dat schóóóót!” is cultureel erfgoed voor altijd. Gaarne vraag ik u een minuut stilte voor het heengaan van een onvergetelijk fenomeen: Hugo Walker (bit.ly/1Nok1pZ).

 

Gijs Lauret