30 maart 2011: RKAVIC 3 – Martinus 2 2-5

by Gijs Lauret

Hunnie hadden deze wedstrijd zomaar afgezegd, niet zo lang geleden. Geen zin, luie gaytjes of invoelbaar bang voor de Kampioenen? In ieder geval hadden de heren voor vanavond enkele spelers geronseld uit spannender elftallen dan hun eigen. Om de spanning verder op te voeren meldden Micheil en ondergetekende zich op het randje van op tijd. Hun fietssprint werd vocaal indringend ondersteund door onze medehelden, onderweg naar de kleedkamer. Fabrice meldde zich verlaat. Hij verklaarde om tien voor half acht al aanwezig te zijn geweest, maar moest iets met een fietsroute en zijn auto. Wat precies is me ontgaan, maar in ieder geval lukte het niet en was de eerste wissel bekend. Een bloedserieuze competitiewedstrijd op woensdagavond. Het blijft een onwennig fenomeen. Je brengt het grootste en vooral onbelangrijkste deel van de dag op je werk door, om vervolgens met een pens vol biefstuk en pasta het uur van de waarheid tegemoet te treden. Niet te vergelijken met een gemiddelde zaterdag, die maar traag op gang komt. Je bezoekt het schijthuis frequenter en langduriger. Je doet vlug de nodige boodschappen bij Appie en simuleert voor je weg bent nog dat je geïnteresseerd bent in andere dingen dan voetbal. Alsof je aan iets anders kunt denken dan de drie punten. Woensdag of niet, Ronald Barten kreeg vandaag als laatste man de kans zich te revancheren na zijn enige wedstrijd van het seizoen tot nu toe (de verloren seizoensouverture bij ABN). Revanche was in meerdere opzichten aan de orde, daar de eerste wedstrijd tegen ‘VIC’ was uitgelopen op een blamerende 3-5 nederlaag. Rutger fungeerde centraal achterin als mandekker. Voor het overige had de beginopstelling een bekende aanblik. De thuisclub begon voortvarend op het eigen kunstgras en probeerde ons door inspiratie van de passes strooiende nummer 10 onder druk te zetten. De dadendrang van RKAVIC bleek dermate, dat de arbiter al vroeg gestrekt ging dankzij een bal vol op zijn dikke pens. Het duurde even voor hij was hersteld van deze biefstukverschuiving, maar we konden door. Doorgaan deed vooral de watervlugge linksbuiten van RKAVIC, die zijn snelheid koppelde aan een akelige balcontrole en de GKL schijnbaar simpel klopte met een puntertje laag in de hoek: 1-0. Het was het signaal voor Papi en ondergetekende om van kant te wisselen. Een heerlijke lange pass van Royston werd opgepikt door Eef, die de keeper simpel uitspeelde en wel raad wist met het gapende gat voor hem: 1-1. Ondergetekende rook de middenlijn, stak deze over en verscheen voor het vijandelijke doel. Jammer was dat de bal daar niet kwam. Ellendig was dat de gevreesde linksbuiten vervolgens zo vrij als een vogel mocht aannemen, langs de GKL dribbelen en scoren: 2-1. Een tweede vuistslag voor de titelkandidaat. Total knock out? Wederom richtten we ons op. Het was Rut die ruim op de vijandelijke helft onderschepte en onder het mom van ‘weg is weg’ het leder dan maar met een stuit in de hoek schoot. Waarom ook niet? 2-2. De scheidsrechter had behoefte aan wat persoonlijke aandacht en riep de aanvoerders bij zich. Vanaf nu mocht niemand meer iets zeggen. Dus mondje dicht jongens, geen commentaar want anders zwaait er wat. En de acht supporters langs de kant (record?) mochten niet roken. Want ze mogen dan wel buitensporig betaald worden die voetballers, ook zij hebben recht op een rookvrije werkomgeving. Na een eerste duikvlucht die niets opleverde, werd Jos nu wel aangetikt in de zestien en kregen we een uitgelezen kans. Hij aarzelde kort, maar Royston ging het doen. Zijn droge schuiver in de hoek liet de doelman kansloos, bracht ons de voorsprong en Royston verlossing na zijn misser tegen ABN. Na de thee maakten Muer en Mo plaats voor Menno en Fabrice. We leunden achterover en lieten de gastheren komen. Naïef trapten zij in deze val. Robert-Jan had na een uur tegen doktersadvies in het veld betreden. Zijn lange pass werd op waarde geschat door een bij vlagen ongrijpbare Eef, die koel in de hoek schoot: 2-4. Toni Mourinho was langs de kant springerig als vanouds en brulde ons zoveel als hij kon toe wat we moesten doen. En gaf de leidsman ongevraagde adviezen. Deze kon dat niet waarderen en dreigde de acht man bij het hek dat ze allemaal “daar” moesten gaan staan als ze nu niet stil zouden zijn. Stil zijn langs een voetbalveld, als ware het een bioscoop. Bij de begaafde linksbuiten vond een klein kortsluitinkje plaats, waarbij hij hardop teksten begon te bezigen als “donder op” en “mafkees”. Het was onduidelijk aan wiens adres dit was gericht, maar de eerste gele prent was een feit. Ook na rust hadden we onze handen vol aan de trukendoos, maar zijn rendement was op. Het laatste kwartier deed Nick als linksback zijn intrede. Een countertje verder beslisten we definitief. Fabrice naderde met bal de doelman en legde keurig af op Eef, die zijn hattrick vol maakte. Zo herpakten we ons evenals vier dagen eerder na een achterstand. Ons veldspel is niet zozeer tiki taka, maar achterin staan we stabiel en scoren doen we dikwijls op onverwachte momenten. En vooral: we winnen ook bij slecht spel. Zo hebben de laatste 12 wedstrijden 34 punten opgeleverd. Fabrice vatte de avond voor de jongens van RKAVIC mooi samen in de gang: “Jammer jongens, maar lekker gebald hoor!”

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (75. Kampfraat), Barten, Geel (60. R. Zelhorst), G. Lauret; Lith, Muermans (46. Gaaikema), M. Lauret, Moleman (46. De Waal); Ludlage, Overdevest.

 

Gijs Lauret