4 november 2017: NiTA 2 – WV-HEDW 10 0-1 (0-1)

by Gijs Lauret

Ergens langs het gesuis van de A2 ligt een ingeslapen refogehucht van twaalfhonderd godvrezende inwoners, Nieuwer Ter Aa genaamd. Knappe jongen als je daar ooit van gehoord had. Aldaar, vlak achter De School met de Bijbel, heeft de Here God een kortgeknipt kunstgrasveld geschapen boordevol ziekteverwekkend rubbergranulaat. Ter info: volgens sommige stemmingmakende types ga je enorm dood van rubberkorrels. Erg hè?

Leuk en aardig, maar wij van Het Vijftiende kwamen niet om te sterven. Al had menigeen na de goddelijke steekpass van Quiri en dito afronding van Quintus alleszins tevreden kunnen inslapen (bel Q & Q voor al uw overheerlijke verwennerijen). Dan hadden we tenminste niet hoeven meemaken hoe de toch al volledig weggerotte enkel van Kapitein Roodbaard aan gruwelijke gruzelementen ging dankzij de intense horkerigheid van een gereformeerd been. Dr Phil werkt 24/7 en arriveerde binnen vijf minuten. Hij bracht de rest van de ganse niksmiddag in innige verstrengeling met zijn telefoon door. Je kunt maar beter alle huisartsenposten gebeld hebben. Het winderige novemberschouwspel was verder dramatisch genoeg om wekenlang hartverscheurend van te janken, alle meesterlijke hakkies van Tonzel uiteraard daargelaten.

O ja en wat ook fantastisch interessant is: in de duistere kantine van NiTA, waar ons enkelijzende Roodbaardje knetterdepressief in de leegte van zijn iPhone staarde, hebben ze de pinautomaat nog niet uitgevonden. Zonder cash dus geen bier. Maar daarmee waren de bofkonten de wereld niet uit: menig corrupte WV’er kon zijn pikzwarte moneybriefjes immers lachend witwassen in de druilerige regen van Nieuwer Ter Aa. Impotente traagzaadwedstrijd, niet om aan te gluren, Tonzel half aangerand door onze rebellerende kleutersupporter (you too, Tonzel!), nul gehouden, drie punten. Conclusie: volkomen volmaakte zaterdag, op die gekrakte enkel na. Welterusten doei.

 

Gijs Lauret