4 oktober 2014: WV-HEDW 15 – Haarlem-Kennemerland 4 2-3 (1-0)

by Gijs Lauret

Haarlem thuis 1Deze wedstrijd werd ruim op voorhand wreed beroofd van zijn voornaamste attractie. Van Baardmans, De Enige Echte (zie bit.ly/1kfhGlY). Baardmans had zijn gele clubje DVVA verrassend zien winnen van grote broer WV en was kennelijk een tikkeltje manisch geworden. Als een dartel schoothondje bedelde hij bij WV 15 of hij alsjefockingblieft een onbeduidend klotepotje van ons mocht arbitreren. De Legende Baardmans die een fluit moet bietsen, dat kan eenvoudigweg niet. Ons eerstvolgende competitiepotje zou sowieso voor hem zijn. Aldus gefikst, ware het niet dat een vervelend doktertje zich zo nodig moest profileren. Baardmans mag zijn knie niet belasten. Wat denkt zo’n geitenbreiend geneesheertje wel? Dat-ie heel wat is omdat-ie wat gedateerde medische handboekjes ingekeken heeft? Dat-ie zomaar De Bebaarde Fluit van God om zeep kan helpen? Schandalig! Mijn weekend was acuut gedegradeerd tot zinloos.

Haarlem thuis 2Ziezo, alle gal is eruit. Tegen wie balden we überhaupt? Haarlem-Kennemerland 4, altijd lastig. Of u hier een voormalig profclub ruikt? Jazeker! Knap hoor, uw formidabele reukorgaan ontgaat nog niet het geniepigste scheetje. Haarlem-Kennemerland is de ietwat droevige reïncarnatie van HFC Haarlem, de roemruchte in 1889 opgerichte vereniging die door chronische pecunianood overleed. De verdwenen profs smolten in voorjaar 2010 met Kennemerland samen tot het huidige soepzooitje, want laten we welwezen, Haarlem-Kennemerland is natuurlijk geen naam voor een voebelclub. Kick Smit, Ruud Gullit, Edward Metgod, Arthur Numan, Johan Derksen, Barry van Galen en Piet Keur. Dat zijn namen. Allen droegen ze het roodblauwe tricot van HFC Haarlem. En vergeet grote mannen als Mike Helenklaken, Mark Verzijlberg en Didi Longuet niet. Zij droegen het ook.

Haarlem thuis 5De Haarlemmer ventjes hadden hun eerste twee confrontaties gezegevierd, dus dat beloofde een grote bak pijnlijke ellende. Daarbij moesten we weer schaarse spelertjes schrapen. Bloeddorstig dictator Kim Jos-un beschikte uiteindelijk over twaalf. Onder hen de kreupele vogelzangdeskundige Dits en Youz, die maandenlang op zijn dunne kontje in Frankrijk had zitten ‘werken’ aan een app. Want apps, die hebben we nodig. Over apps gesproken, mij bereikten hemeltergende tijdingen over tuchteloze nachtelijke bacchanalen, kwijte broekjes, lamlullo’s die verlaat waren en godvergeten spelerspassen die in de bespottelijke tas van weet ik wat voor wazige vago waren beland (doch spontaan in de bestuurskamer lagen?!). Zo beschimpte ik in geagiteerde stilte al die onvolwassen superlosers, maar vergat ik onbenullig mijn drommelse scheenbeschermers. Hoe zou mijn leven eruitzien zonder oppervedette Mirek? Kansarm, zoveel is zeker. Hij hosselde twee finaal afgeleefde, ongelijke scheenbeschermers. Ik was verheugd als een kind met zijn eerste Playstation.

Haarlem thuis 3We startten moedig tegen de vaardig combinerende oranjehemden. Het spelletje werd vooral op techniek gespeeld en dat beviel; bij uitzondering waren we fysiek baas. Arn viel na tien treurige minuutjes hopeloos hinkend uit. Onze wissels waren opperdepop, terwijl vier topfitte oranjemannetjes ons bankzittend aanstaarden. We bleken ongeïntimideerd. Roodbaard controleerde een afgeslagen bal en scoorde via een uitgestoken oranjebeen: 1-0. Haarlem drukte, maar schiep nada. Totdat het clubje bij gewaand hands van Kamphuijs een dwaze elfmeter cadeau kreeg. The Aussie is echter een gruwelijke pingeltjeskiller. Hij tikte het impotente niksballetje gapend uit de onderhoek.

Haarlem thuis 4Törderkerk blikte hongerig om zich heen. We stonden degelijk, maar hij had amper iets bespeelbaars gekregen. De eerste vrije trap na rust schoot hij daarom uit geeuwende verveling bestiaal raak: 2-0. Aanvallend waren we rijkelijk comateus en toch leken de desperate bezoekertjes machteloos. Youz’ ongenadige krampbeen bleek de ommekeer. Een lieve Haarlemmer hielp hem tevergeefs strekken; Youz moest afgevoerd. Haarlem scoorde van dichtbij en al vlug barstten we. Van ver werd via binnenkant paal doel getroffen: 2-2. Beurtelings waggelden WV’ers ziek, zwak en/of misselijk van het kunstveld en soms keerde er een invalide mankebroer terug. Een Haarlemse corner bleek de macabere doodsteek. Deze woei in één tijd via die asociale rotpaal binnen. Nou vooruit. Hij was mooi. We maakten nog lekker zinloos ruzie en piepten tegen de beetje hinderlijke scheids. Faasje betrad dankzij zo’n heerlijke hockeytijdstraf ons Afkoelklassement (klassement voor meeste tijdstraffen). Onze eerste nederlaag werd feit.

Heren Haerlemmers, van harte gefeliciteerd. Ik proef bij jullie een wulpse flirt met de bovenste plaatsen. Ik ben benieuwd of jullie serieus zullen meedoen of lafjes afhaken. Succes, de toekomst zal rücksichtslos oordelen. Wisten jullie trouwens dat in Haerlem het allerbeste ABN gesproken wordt? Niet vreemd, in de meeste streken zijn Nederlanders amper te verstaan (ook bij mij in de straat niet). Hoe dan ook vind ik het heel goed van jullie.

Mijn favoriete Pool durfde ik nauwelijks onder ogen te komen, maar ik was hem scheenbeschermers schuldig. “Het was weer drama, Mirek.” Ik boog het geslagen hoofd. De oppervedette was ouderwets kernachtig van stof. “De trein naar Siberië vertrekt vanmiddag”, zei hij zonder te lachen.

 

Gijs Lauret