5 maart 2011: Ouderkerk 3 – Martinus 2 0-4

by Gijs Lauret

De voortekenen tijdens de laatste training waren niet opbeurend. Een ware rel tijdens de partijvorm deed menige wenkbrauw fronsen. Twee kemphaantjes worstelden wat en betichtten elkaar van ernstige feiten als huilen en doordraaien. Op de site werd het vuurtje de laatste dagen danig opgestookt. Er vielen anonieme verklaringen te lezen die handelden over “schandalig gedrag” van sommige teamleden wat “gevolgen moet hebben”. Van dit leaken werden weer andere teamleden (valselijk?) beschuldigd. De uiteindelijke vraag was een maar al te bekende: wie is de mol? Het veld had een lieve aanblik maar liet de bal alle kanten op stuiten. Hoe dan ook, we moesten de duizenden toeschouwers tonen dat de kampioensaspiraties serieus zijn. Opvallend was het centrale duo op het middenveld in de personen van Nick (verdedigend) en Jos (aanvallend). Gastspeler Douwe stond met Fabrice voorin geposteerd. Zijn schoenen waren akelig oranje, dus voor carnaval hoefde hij zich niet meer om te kleden. De eerste balomwentelingen waren slordig. Hoewel we van de gastheren geen bal te duchten hadden, maakten we het onszelf ingewikkeld. Douwe tikte na een leuke aanval van dichtbij naast en was later ongelukkig toen zijn inzet de paal raakte. Menno kreeg al vlot last van een oud mankement: zijn kuit gaf er de brui aan. Een vroege entree voor Gili, pleinbeest bij uitstek en uiteraard tot in het diepst gekrenkt dat hij niet aan de aftrap had gestaan. Kansen hadden we, maar we waren onnauwkeurig. De stress nam toe. Thermometer hiervoor was de GKL, die zichzelf en zijn team naar een burn-out stond te brullen vanuit zijn eenzame hok. Gili is op zeker onze grootste chiller en liet ons relaxen. Zijn schot vanaf links in de rechter benedenhoek was gruwelijk en de voorsprong logisch: 0-1. Door gretigheid van meerdere spelers kwamen Papi en ondergetekende achterin keer op keer één op één te spelen, maar narigheid leverde dat niet op. Sterker, Jos begon aan een indrukwekkende slalom op de achterlijn. Robert-Jan kon van dichtbij een punt drukken toen Ouderkerk de bal bij herhaling niet wist te lozen. Ondergetekende raakte onderwijl nog eens de lat, terwijl Fabrice en Nick pech hadden met hun schoten. Het onvermijdelijke gebeurde toch. Fabrice brak door en legde keurig breed op een vogelvrije Douwe: 0-3. Gili verscheen na een heerlijke actie alleen voor de doelman. Gewoon scoren was hem te min. Zijn stift was sierlijk, maar te zacht en werd van de lijn gehaald. Toni had een gênant momentje toen hij slachtoffer werd van een ernstige panna. Met een 0-3 voorsprong in de kleedkamer zitten, maar toch eventjes gepiepeld. Het kan. Na de pauze mochten we met een half elftal op de doelman af. Gili tikte breed en Fabrice zag geen mogelijkheid te falen voor een leeg doel: 0-4. Na een kwartier wisselden we Jos voor Henny. Organisatorisch stond het maar matig in de tweede helft. Ik had het gevoel dat ik met tig Bommels voetbalde, die allemaal hun man lieten lopen. Maar gevoel hangt samen met emotie en een emotie kun je altijd uitschakelen, dat is bekend. De thuisploeg had tot vervelens toe een mannetje over, maar miste domweg kwaliteit om hiervan te profiteren. We gunden de GKL ook wat te doen. Hij tikte een schot over en bokste nog een keer op z’n Duits. We leunden achterover en bestormden meermaals met een man of vier de keeper. Kans op kans werd verprutst. Gili was regelmatig ongrijpbaar, maar voerde sommige acties te ver door. Gallery play lag op de loer, ook bij de GKL. Impulsief als hij is besloot hij over een vijandelijke bal heen te stappen, die ternauwernood het zijnet kietelde. Eén polletje meer en we waren een hilarische ervaring rijker geweest. De GKL heeft overigens beloofd de bal volgende week tegen de paal te laten stuiteren. Veel meer was er niet te beleven. Anders was dit op het aangrenzende veld, waar het scorebord de tsunami van doelpunten niet meer trok: 13-0. Na afloop werd er gegrapt over de twee spelers die zogenaamd 0-0 hadden gespeeld en dus puntverlies zouden hebben geleden. En uiteraard over iedereen die er niet bij was en dus volstrekt nutteloos is: “Laat die armoedige prutsers liever wegblijven! Ze hoeven niet meer terug te komen!” Je kent het wel. En volgende week staan we arm in arm met die armoedige prutsers te schreeuwen dat de afwezigen van dat moment redundant zijn. Frappant is overigens de impotentie van ons kampioenenteam. Gili is na vandaag gedeeld topscorer met De Muer, beiden vier goals. Met 33 doelpunten vormen we de minst productieve ploeg op drie na. Onze verdedigende cijfers zijn daarentegen indrukwekkend. Geen achterhoede doet ze na. Zeventien tegen uit twaalf wedstrijden, waarvan acht in de eerste drie wedstrijden. En in de laatste drie wedstrijden (inclusief de spookwedstrijd tegen DVVA) slechts één. Tot zover de statistieken. De kantinequote van de dag kwam van Robert-Jan: “Een viermansmuur moet de paal dekken.” Snapt u het?

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya, R. Zelhorst, G. Lauret, Vollmer; Lith, Kampfraat, Ludlage (60. Huisen), Gaaikema (15. Van Heiningen); De Waal, Douwe.

 

Gijs Lauret