5 september 2015: WV-HEDW 15 – DVVA 10 2-2 (1-0)

by Gijs Lauret

DVVA thuis 2De voorbereiding op ons voorgenomen kampioensjaar loopt op zijn eindje. De druk wordt opgevoerd door hijgerige sensatiepers en is bij iedereen voelbaar. Kan dit getalenteerde gezelschap deze immense druk aan of bezwijkt het bij het eerste zuchtje zielige tegenwind? Dit wordt het doldwaze seizoen waarin het gebeuren moet. Op naar de dubbel! Als we onze allerliefste buurmeisjes van DVVA zouden verslaan, was een volgende bekerronde nagenoeg veiliggesteld. We mochten daarbij gratis misbruik maken van speelgraag personeel van WV 16. Onze tarzan Felientje was present, evenals onze bionische man Cliff Richard, die de indrukwekkende stellage op zijn linkerbeen als volgt toelichtte: “Dat is om mijn knie bij elkaar te houden.” Sjulemani was om tien uur al opgestaan, maar ondanks dat “een beetje ziekjes”. En dat terwijl hij net overheerlijk was vertroeteld door zijn aimabele schoonouders! Hij bracht het duizelingwekkende toeschouwersaantal zomaar op vijf.

DVVA thuis 1Laten we beginnen met een deskundige analyse, namelijk die van de allerbeste stuurlui aan wal. Hun hoogdravende analyse luidde als volgt. De tegenstander stond goed, maar hield het vooral bij staan. Bewogen werd er niet. Of dit iets met hun gemiddelde leeftijd van doen had zullen we nooit weten; met die beklemmende onzekerheid moeten we allemaal ooit ons graf in. Maar opvallend was wel dat sommige in geelzwart gestoken heren grijs waren geworden van het eeuwige studeren. Want studeren, daartoe is iedere DVVA’er op aarde. Toch? Nou vooruit. Studeren en zuipen. Terug naar die malle wedstrijd, want nu zijn we wel erg off-topic. De grijze studentjes lieten onze aandoenlijke belegeringspoging gelaten over zich heen komen, maar gaven amper grote doelkansen cadeau. Via een oogstrelend samenspel Faas-Kassie-Törder brak uw ontketende sterrenensemble door de dichtgemetselde gele handbalverdediging. Een intikker binnen de vijfmeter bezegelde het blauwe veldoverwicht.

DVVA thuis 3Na een ontspannen rusttheetje kwam Door Vriendschap Verenigd Amsterdam ronduit opstandig uit de kleedkamer. Tussen die vier muren moeten magische woorden gesproken zijn, want de brutale buurmeisjes gingen zowaar machtig bijdehand doen. We overleefden een hachelijke zijnetsituatie, maar toen RoboCop Cliff Richard het veld verliet (onbegrijpelijke wissel!), ging het vanzelfsprekend mis. Koning Tomek bleek haast menselijk, want hij werd van dichtbij gepasseerd: 1-1. “Koppie erbij!” blèrde onze verbeten dictator Kim Jos-un. Kennelijk zat de angst voor onze grote kleine tiran niet diep genoeg, want we voetbalden de seconden daarna heel nadrukkelijk zonder hoofd. Vanaf de aftrap werd teruggespeeld, waarna middenveld en defensie een gezamenlijk snurkconcert ten gehore brachten waarop het Concertgebouw jaloers zou zijn. In ieder geval werd er ongecompliceerd gescoord en beleefden we een belachelijk fatale dertig seconden in een anderszins degelijke wedstrijd van uw volgevreten topvedetten. Vervolgens deed scheidsie een dubieuze penaltyduit in het zakje. Dankzij onze ontketende pingelpakpool maakten we ons geen pepernoot zorgen. Tomek toonde waarom. Hij pakte de strafschop. Klem. Met de moed der droevige treurnis drongen wij aan. Er was er maar één die ons uit deze penibele bijna-doodervaring kon redden. Törder was de waakse profiteur van funeste passiviteit tussen doelman en verdediger, die elkaar intiem bleven aanstaren in plaats van weg te werken. Hij omspeelde het uitgelopen keepertje meesterlijk en schoof de bal secuur in het verlaten doel: 2-2. Om door te bekeren is het hopen op een megastunt van onze wilde buurvrouw JOSje tegen woeste buurvrouw De Meer. Die stunt komt er niet trouwens.

 

Gijs Lauret