8 november 2014: WV-HEDW 15 – DVVA 11 3-2 (1-1)

by Gijs Lauret

DVVA 11 thuis 1“Jonges, ik ben nu bij het ziekenhuis en heb ik inderdaad mijn rib gebroken Twee weken minimal”. Aldus onze krolse Down Under doeltijger Scotty op zondag via de onvermijdelijke app, refererend naar de fatale botsing met de reusachtige bonenstaakspits van FC Deprimere 4. Dr Phil had de Aussie ribbenboel na het gebeurde kundig vastgemoffeld, maar het zekere krakje niet teniet kunnen doen. Het land reageerde geschokt en massale steunbetuigingen stroomden binnen bij de nagenoeg overspannen perschef van WV 15. De ontroerendste kwam van een zevenjarige vrouwelijke fan uit Augustinusga, die erop stond haar intacte ribbenkast aan haar idool te doneren. Alles om hem te zien schitteren. Vanzelfsprekend vonden haar betrokken ouders dit een beregoed idee. De hardcore aanbidster staat inmiddels onder geruststellend toezicht van Bureau Jeugdzorg en slijt haar lege dagen (met ribbenkast) in een liefhebbend pleeggezin. Gelukkig werd op het tragische gemis van onze getatoeëerde publiekslieveling tijdig geanticipeerd. Wij verlosten de Beer van Middenmeer een paar zaterdagmiddaguurtjes van die verdraaide geraniums. Elk nadeel heb ze voordeel. Zo bleek het onvoorziene voordeel van onze gigawaslijst aan gewonde manke kneuzen (Kim Jos-un, Herr Walter, Quintus, Youz, en laten we goedaardig voetbalmonument Vic ook eens meetellen) dat het duizelingwekkende toeschouwersaantal zomaar in de dubbele cijfers liep. Het moet niet doller worden.

We troffen El Submarino Amarillo, de heerlijke lieve studentjes van DVVA (aka De Vrienden Van bAArdmAns). De gele knullen otterden wat aan in de gammele submiddenmoot, dus we moesten comfortabel winnen. Het was weer belabberd spelertjes schrapen, maar we hosselden er twaalf. Voordat het festijn aanving had een waarachtige fotoshoot plaats, tevens leuke promotie voor huiswerkmagnaat Wijnen (www.theschool.nl). Wij zelfvoldane yuppendandy’s lieten ons maar al te graag misbruiken voor een meeslepende fotoreportage door Josephine Verhoef (inderdaad de zus van en tevens de vriendin van). En plaatjes schieten kan ze, want ze heeft me lachend en bovendien met wijd open kijkers vastgelegd. Weinigen kunnen dat zeggen.

DVVA 11 thuis 2Zo gauw het ronde ding rolde klemde WV 15 het keiharde heft in de zelfverzekerde klauwen. Onze gemoedelijke gele buren dreigden met geniepig vlugge countertjes, maar blauwwit zette de machtige toon met incidenteel zelfs netvlieskietelend combinatiespel. Het openingsdoelpunt was vanzelfsprekend. Onze nieuwe grootheid Lat scoorde met zijn fijnbesnaarde buitenkantje na een uitgekiende vrije trap van Roodbaard. De gelijkmaker kwam pardoes uit de novemberlucht lazeren. Een afstandsschot voelde voor de Beer als te hete bitterbal en glibberde hem door de graaiende vingers: 1-1. Eerder ontsnapten we abnormaal bizar toen de Beer en Ausputzer Jacobs onwennig flipperkastend de bal uit de doelmond modderden.

Langs de lijn ontwaarde ik twee vertrouwde bruine ogen. De ogen hadden er al een gezapig non-wedstrijdje op zitten, maar zeiden dat ze wilden meedoen als het nodig was. Mijn kleine broeder Michiel weerstond onze hardnekkige lokroep niet. De knappe aanvoerder van WV 21 kleedde zich terug om. Hij bekende al een paar glaasjes op te hebben. Hoeveel dan? “Weet ik niet. Twee, of drie. Ofzo,” antwoordde hij oudbakken geïnspireerd, soepel zijn haar goeddoend.

DVVA 11 thuis 2 - foto van Josephine Verhoef, www.monstyle.nlNa rust verhevigde onze druk naar voren. Ondergetekende wilde zijn licht bejaarde stempel drukken met een briljante kaats. Het bleek echter een deerniswekkende semi-assist voor de verraste spits van de dolgelukkige geelhemden, die na een onorthodox een-tweetje met de Beer afmaakte: 1-2. De pressie op Baardmans’ verdrukte gele heren werd chronisch. Het vetverdiende gelijktrekkertje viel. Lat slalomde met zijn swingende atletenlichaam langs een half elftal, waarbij werd beweerd dat de nauwelijks zichtbare achterlijn gepasseerd was. Roodbaard was de profiteur: 2-2. De anders zo gemoedelijke geelboys gingen collectief door het lint en belaagden scheidsie. Wat er allemaal geklessebest werd weet ik niet, maar het woord schande viel zo’n achtenveertig keer. De tarjetas amarillas bleven niettemin op zak. Onze continue druk werd inhumaan. Onze gestadige aanvalsgolven trokken als een bommentapijt van een in Texas bestuurde drone over DVVA. Het is dat giro 555 voor ebola openstaat (effe storten joh hè), anders had ik het voor onze half kassiewijlen tegenstrevers laten openen. We konden op onze harses gaan staan, maar het lukte niet. Ons hinderde een onscherp vizier, de degelijke grijsaard tussen de palen of een goed gepositioneerde DVVA-kont die menig schot blokte. Rond minuutje 85 werden we bevrijd. Van het geconsumeerde bier was niets te merken geweest. Een losse bal in de zestien werd gewetenloos binnen geramd door mijn geliefde broertje; gelukzalig WV in de zevende hemel, de pakweg twaalf toeschouwers omgetoverd in een kolkende mensenmassa. We volhardden, boekten drie puntjes bij en slopen naar plek twee, op ruime afstand van het oranje clubje ABN-wauwelende Haerlemmers.

Een zwik schitterende elftalplaatjes van fotoheldin Verhoef (www.monstyle.nl) verder was het tijd voor een goed gesprek. Menigeen benadrukte dat mijn prachtige pass er gelukkig niet toe deed. Het was helemaal niet erg. We hadden gewonnen, dus het was geen item. “Nu hebben we het daar helemaal niet over, over die pass.” Inmiddels lulden we al driekwartier om het hardst dat we niet over mijn verneukeratieve pass lulden. Ken je dat? Broerlief heeft me gered. Ik heb wel eventjes dankjewel in zijn jongetjesoortje gefluisterd. Hij glimlachte liefdevol. Meer woorden hadden we niet nodig. Toen ik hem ooit de fles gaf, praatte hij ook niet.

 

Gijs Lauret