9 april 2016: WV-HEDW 15 – AFC 11 3-2 (1-2)

by Gijs Lauret

WV-HEDW 15 - AFC 11 09-04-2016 1Zoals u weet maakt één duif nog geen zomer. Evenzeer maakt één reuzenstap nog geen kampioen. Aldus diende na de briljante victorie op de nu nog nasnikkende nep-Gunners te worden afgerekend met de krentenkakkende luldebehangerts van AFC. De ondeugende nummer vijf van de ranglijst zat met vier opeenvolgende knetterende driepunters kippielekker in z’n elitaire velletje.

WV-HEDW 15 - AFC 11 09-04-2016 2We mochten onze fijnbesnaarde balkunsten etaleren op heel echt en polletjesrijk gras. Captain Toivonen hield een adembenemende middenveldspeech. Strekking: als Ajax zich laat zielenknijpen door zo’n betweterige focuscoach voor het walk-over uitwedstrijdje bij Cambuur, mogen wij ook niet verslappen. Onze veertiggoalige Törder, gruwelachtig geplaagd door een energiezuigende slijmbeursschouder, had aandachtig geluisterd.

WV-HEDW 15 - AFC 11 09-04-2016 3Het vaardige zuidasvolkje zette ons met uitstekend combinatiespel wreed het zwaard tegen de strot in de eerste helft. De openingstreffer van Törder was daarom eerder raar dan rechtvaardig. Keepie, duidelijk een verdwaalde veldspelert, leek een bizar overstapje te maken. Alsof hij een denkbeeldige medespeler, die achter hem in het doel stond, de bal gunde. Hiermee spoelde Törder kennelijk ons laatste focusrestje door de plee, want 4,32 seconden en één slimme dieptepass vanaf de aftrap later hadden de gewiekste roodzwarten gelijkgemaakt. De kakkineuze pressie bleef opdringerig aanhouden en met een strontlelijk van richting veranderd klotenschotje claimde AFC een vetverdiende voorsprong. De alerte kijker had gezien dat Rody Turpijn, de vergrijsde duif in hun geoliede middenlinie, ons voor rust genadeloos pijnigde. De nagenoeg 38-jarige zesvoudig Ajacied uit het gouden tijdperk van Ome Louis mocht de bal ongeremd kietelen met zijn linkervoet. En wat gingen we daaraan doen? Onze hapgrage kuitenbijter Ome Arn erop zetten natuurlijk.

WV-HEDW 15 - AFC 11 09-04-2016 5Het tweede bedrijf begon met oenige blessuremalheur. Toivonen klapperde met zijn weke enkeltje. Hij verklaarde zijn buitenissige blessure later als volgt: “Hij scissorde me en toen viel ie met z’n reet bovenop me.” Juist ja. Bekomen van deze pijnlijke bijna-nekslag vergrootten we onze fragiele overlevingskansen door een verlossende strafschop te versieren. Peanutje voor een kapot gefocuste Törder: 2-2. Onze goalhorny topschutter negeerde zijn etterende slijmbeursgewricht volledig en voetzoekerde meteen maar zijn tiende (…) seizoenshattrick langs alweer zo’n malle veldspelerkeeper: 3-2. Zo hielpen twee aanklooiende non-keepers ons nadrukkelijk in het aanstaande kampioenenzadel. Ondertussen maakte een positivistische AFC’er zich in zekere zin onsterfelijk met de ongeëvenaarde Quote van de Week: “Kom op AFC! Durf weer te voetballen!” Dochterlief behaalde quotegewijs overigens ook een vette voldoende. “Lekker Ollie!” krijste ik na een geslaagde tackle van Kapitein Roodbaard. “Wat is lekker, papa? Een lolly?!” vroeg ze verwonderd. Zo verdeed het uitzinnige publiek vele spannende minuten met gniffelen om het eigen gezapige gelul, tegen de aangename zon inkijken en genieten van opwindende seminaaktloperij van een almaar opdrukkende Manuel Broekman. Ons spel was lelijker dan je onhuwbare achternichtje. Maar lekker interessant, mensen. Nog drie gigantische finales. De Droom is dichtbij. We kunnen hem ruiken.

 

Gijs Lauret