Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

14 mei 2011: AMVJ 5 – Martinus 2 0-1

Het was de zoveelste D-Day. Maar nu echt. Waren we bestand tegen de bovenmenselijke mentale druk van het moeten winnen? Vorige week brak de GKL zijn hersens over een selectie van 18 man, nu werd het hem stukken gemakkelijker gemaakt. Daar we eindelijk kans hadden kampioen te worden, wilde de een met de veteranen meedoen en verzwikte de ander middenin de nacht zijn enkel met zaalvoetbal. Overige excuses om de gebeurtenis van het jaar (al dan niet gedeeltelijk) te laten schieten waren werk, een verjaardag (al is je lievelingshond een jaartje ouder, ik zou het wel weten) of iets doen met de vrouw (wie denkt ze wel dat ze is). De joligheid vooraf in de kleedkamer was zorgelijk, maar gelukkig greep Royston in. Einde joligheid? Niet echt, eigenlijk. Het veld zag er niet uit. Men zegt dat het gras was, maar een koe zou meer voedingsstoffen uit kunstgras hebben gehaald. Bovendien was het letterlijk een gigantische hobbel, waarbij het midden boven lag en de zijkanten onder. De GKL verdedigde het doel, met Robert-Jan, Rutger, Papi en ondergetekende voor zich. Op ons middenveld scharrelden Royston, De Muer, Menno en Toni Mourinho (zijn strakke pakkie uit, kicksen aan). Jos en Fabrice vormden ons levensgevaarlijke gevaar. Het bleek een hele echte kampioenswedstrijd tegen de kinders uit het grensgebied tussen hoofdstad en Amstelveen. Onze talrijke aanhangers zagen dramatisch paniekerig vechtvoetbal dat pijn aan de ogen deed. AMVJ zette ons onder druk tot de zestienmeterlijn, zonder ook maar een kans te scheppen. Als je bedenkt dat zij over onze linkerkant meermaals met vier tegelijk eroverheen kwamen, mag dat opmerkelijk heten. Rut kreeg een minimaal kansje, Jos ruziede wat en werkspits Fab moest alles alleen doen (verdedigen, bal op eigen helft ophalen, vijf man passeren, voorzet geven en scoren). Dat lukte hem niet, waarna hij uit frustratie er even bij ging zitten. Muer kon het ook niet aanzien, waarna het spontaan in zijn rug en nek schoot. Nick nam zijn plaats in. Na ruim een half uur was daar Het Moment. Een corner zocht en vond feilloos de pan van Robert-Jan, die luid en duidelijk “Ton!” brulde. Waarna dus Fabrice van dichtbij binnen knikte, enkele stuiptrekkingen op de lijn ten spijt: 0-1! Bij terugkeer in de kleedkamer bleek deze al die tijd onafgesloten te zijn geweest. Heren dieven, u hebt een kans gemist. Na de pauze keerden Toni en Papi niet terug. Zij werden afgelost door Gili en Micheil. Het spel was nog immer niet om aan te gluren. AMVJ zette druk, maar creëerde nul kansen. Dit ondanks het brengen van een ADHD’ende, elleboog zwaaiende nummer negen die de nodige irritatie opwekte. Van onze kant waren de corners en vrije trappen van Das Kampfschwein nog de interessantste wapenfeiten. Voor het overige geen fuck te beleven. Ronaldo verving de moegestreden krijger Menno. Robert-Jan werd ellendig geraakt op zijn bovenarm, maar toonde zich een man en kon na een powernapje op de grond weer verder. Met nog een minuutje of tien kwam Paulus The King voor Royston; kampioenschap in de knip dus. Hij liet ons nog genieten van een terugspeelbal op schouderhoogte van de GKL en een bal die hij rücksichtslos over de zijlijn roste. Behalve deze staaltjes echt voetbal was het voornamelijk lelijk ruimen wat we deden. Zo was deze wedstrijd een replica van meerdere wedstrijden dit seizoen. Maar toch waren we wel ergens de beste in. Want 52 punten uit 18 wedstrijden doet niemand ons na. Ook de scheidsrechter kon er niet meer tegen en besloot ons seizoen met het heerlijkste fluitsignaal dat ooit heeft geklonken. KAMPIOENEN! De champagne was een neppie, maar uitstekend te zuipen. Na vertrek van het Loopveld wijdden we ons in de eigen kantine aan de vijf meters bier van de club. Captain Robert-Jan nam de microfoon ter hand, was grenzeloos TROTS en maakte ons ouderwets gek in een verder desolaat clubhuis (op de heren van veteranen 6, 7, 8 en 9 na, en dat andere geriatrische elftal met die Ausputzer van 72 dat beweerde ook kampioen te zijn geworden). Over hoe het verder ging zal ik zwijgen. Dat enkele medelanders in Amstelveen of de Amsterdamse binnenstad tijdens het vieren van deze titel lichtelijk zijn beledigd door of geschrokken van deze en/of gene, daaraan twijfel ik niet. Tot slot is daar nog steeds de onbegrijpelijke discussie: volgend jaar promoveren of niet? Angst voor de derde klasse is een slechte raadgever.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (46. M. Lauret), R. Zelhorst, Geel, G. Lauret; Lith (80. Emmerik), Muermans (30. Kampfraat), Gaaikema (65. Barten), Vollmer (46. Van Heiningen); Ludlage, De Waal.

 

Gijs Lauret

16 april 2011: Martinus 2 – AFC 11 5-3

Eind november gingen we magnifiek met 5-3 onderuit in een waardeloze bekerwedstrijd tegen dezelfde schooljongens als vandaag. Meer inspiratie dan toen was een hard vereiste voor een resultaat. Om ons te prikkelen was op het bord in de kleedkamer met zwarte stift de stand gekliederd: Amstelveen 20-47, ABN 20-45, Martinus 18-44. Verder commentaar overbodig. Niet iedereen bleek geprikkeld, want Jos en Steven waren AWOL, onbestaanbaar en helemaal in deze fase van het seizoen. Kluun was daarentegen back in town na zijn woensdagse escapade. De GKL had drie broertjes voor zich, aangevuld met Papi. We vonden Nick, De Muer en Moleman op het middenveld. Yoram (zami 1) hoopte zich te kunnen optrekken aan het niveau. Fab en Eef stonden voorin. Voordat we goed en wel onderweg waren belandde de bal na een actie van Eef voor de voeten van Fabrice, die daarmee wel raad wist: 1-0. De puberteit was bij enkele AFC’ers nog in volle glorie, bleek bij het aftrappen. Tot driemaal toe werd naar achteren afgetrapt, ondanks steeds geïrriteerder commentaar van de scheidsrechter dat dit tot op de dag van vandaag niet mag. Fabrice speelde sterk en balvast, was helemaal losgeslagen, brak door over rechts en bediende Eef op maat, die van dichtbij onderkant lat raak schoot: 2-0. Zonder dat ook maar iemand er erg in had, ging Eef gekwetst naar de kant en werd zonder overleg vervangen door de intussen kruipend gearriveerde Jos. De jeugd had kwaliteit in overvloed, voetbalde leuk aanvallend, maar tranentrekkend naïef. Bij elke counter in levensgevaar. Zo kwam Nick in balbezit en wachtte ons halve elftal op een pass. Hij besloot echter zijn fluwelen kanon in stelling te brengen. Van een metertje of vijfentwintig verdween de bal met een grootse boog in de bovenhoek: 3-0. “Tering zeg”, luidde het roodzwarte commentaar. Aftikken voor de jeugd, zou je zeggen. Maar daarvoor was het te vroeg. Na een afgeslagen corner pikte de rechtsback de bal op. De GKL zag zo’n zeventien mensen voor zich op en neer springen, miste ieder zicht en werd zodoende recht door het midden verschalkt: 3-1. Lag hij eindelijk eens in een hoek… Het was het laatste wapenfeit voor de rust. AFC was toch al niet zo blij, maar werd nog extra verdrietig door het karige drankaanbod in de catacomben: niks geen limo, enkel maar thee. Na de thee wisselden spits en doelman bij de bezoekers van positie. We brachten onszelf onmiddellijk in de problemen na een te kort passje van Yoram (die overigens een verdienstelijk debuut kende) op het middenveld. De pietepeuterige, maar zeer begaafde aanvoerder kwam pardoes alleen voor de GKL en vond laag de hoek: 3-2. Omdat de Zwarte Panter opstond met meerdere buitenaardse reddingen, bleef deze stand in de daaropvolgende minuten ongewijzigd. De blinde naïveteit van de bezoekers hielp ons terug in het zadel. Jos had dan misschien koppijn, maar met een leeg veld voor zich kon hij nog wel uit de voeten. Een uitgekapte verdediger en zachte schuiver in de hoek verder was de marge weer twee: 4-2. Johnny Krullenbol op het middenveld kon het allemaal niet meer bolwerken en bleef onafgebroken lullen. “Nu ga je eruit!” luidde het scheidsrechterlijk commentaar. Maar daar had Johnny geen zin in en bleef staan. Merkwaardig genoeg was dat einde discussie en voetbalden we verder met elf tegen elf. Fabrice was al een tijdje uit beeld, maar schoot bij een volgende counter via binnenkant paal raak: 5-2. Wederom kwamen de kinderen dichterbij, na een geplaatst schot in de benedenhoek: 5-3. Meerdere spelers, onder wie ondergetekende, kregen dwaze tackles te verwerken. Tijd om een relletje te maken, want dit moest even nokken. Spitsje even onder luid volume met gespreide armen dreigend aangekeken. Broer Micheil kwam ook nog even voor zijn doen woest aangerend met de borst vooruit en beschermde me net als vroeger op het pleintje (nadat ik zijn luier gedaan had). En waar een relletje is, is Jos. Een volgende beslissing van de arbiter viel niet voor het eerst slecht bij AFC. “Waarom stoppen we er niet mee scheids, als het zo moet?” werd meerdere keren hardop geroepen. Waarop voor het einde werd gefloten. Vervolgens waren de rapen pas echt gaar. Iedereen raakte in discussie met iedereen, terwijl niemand nog begreep waar het over ging. Enkelen dreigden om beurten hun impulscontrole te verliezen, terwijl anderen zich in zichzelf terugtrokken of heel hard tegen elkaar aan het zeggen waren hoe stompzinnig dit allemaal wel niet was. Op een van deze momenten is mijn leven een andere fase in gegaan. Ik ben namelijk voor het eerst officieel voor “ouwe lul” uitgemaakt. En dat is toch een mijlpaal om bij stil te staan op je eenendertigste. Ik heb er heerlijk van genoten, zaterdagavond op de bank namijmerend met het gezin. Toch doorspelen? De eerste handen waren al geschud. “Als we doorspelen, escaleert het”, werd er geantwoord. Scheidsrechter: “Dan stop ik er nu mee, ik heb er genoeg van.” Dus gingen we toch maar verder, want we waren allemaal heel erg volwassen, en we zouden gewoon lekker gaan voetballen, want het was een prachtige dag, en we zouden alleen nog maar lieve dingen zeggen tegen elkaar en de scheids. Kluun en Steven vervingen Jos en Nick. De Muer klapte zijn enkel voor de achtste keer dubbel en moest het strijdtoneel verlaten. Teun kreeg een minuut of tien en leek zijn stempel te drukken bij het te opvallend nederhalen van de gevaarlijkste aanvaller in de zestien. De aanvoerder eiste de elfmetertrap zelf op. Hij schoot beroerd in en de Zwarte Panter redde met de voet. De terug stuitende bal kon moeiteloos worden ingekopt, maar hij besloot te wachten tot er werd geruimd. Hiermee was de angel eruit. De gasten legden zich neer bij het verlies en de wedstrijd bloedde dood. Dit ondanks de ontelbare kansen die we nog misten. Nadat ook Mich zijn enkel ten achtsten male geklapt had, kreeg Jos een minuutje extra. Hij werd aangespeeld met zijn shirt nog half uit, maar dat mocht niet. Een amusant gezicht was het wel. Bij het affluiten glimlachende gezichten alom. In een sfeer van een vreemd soort saamhorigheid dropen de tweeëntwintig af. Handen werden extra hard geschud, dikwijls voor de tweede keer. We hadden er een beetje een genante vertoning van gemaakt en dat wisten we, allemaal. Nog drie te gaan.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya, R. Zelhorst, M. Lauret (90. Ludlage), G. Lauret; Kampfraat (75. Mpaulo), Muermans (80. Van de Gevel), Verberg, Moleman; Overdevest (30. Ludlage; 75. Huisen), De Waal.

 

Gijs Lauret

13 april 2011: DVVA 11 – Martinus 2 1-4

Wederom een avondwedstrijd. We zouden op bezoek bij het laaggeplaatste en vanavond tevens veldloze DVVA. Dat werd dus lastig. Zodoende draaiden we de wedstrijd om en mocht ons kunstgras eraan geloven. Met dank aan allen die dankzij hun zaterdag-twee-liefde bereid waren elders te trainen. Nick das Kampfschwein fungeerde vanavond als voorstopper. Van zijn vermaledijde knie heeft hij geen last meer, maar de rest van zijn lichaam hangt naar eigen zeggen van ellende aan elkaar. De Muer en De Gaai vormden het kloppend hart van ons middenveld, met Mo en Fabrice aan de zijkanten. Jos en Eef moesten voor de productie gaan zorgen. Toen ik in de kleedkamer maatje 40 uit mijn tas haalde, dacht ik dat ik afgrijselijk in de zeik genomen werd. Ik had echter geen idee hoe en door wie. Het bleek een onbewuste Vietnamese wisseltruc van onze Papi, die mijn maat 44 tevoorschijn toverde. Van het illustere duo Heun & Tenny (of: Ten & Heunny) bleek alleen Heun aanwezig. Van Tenny geen spoor. Bij gebrek aan een scheidsrechter bij de ‘thuisclub’ bleek Ten bereid de fluit ter hand te nemen. Een fluit die schier onvindbaar was. Na ettelijke retourtjes kleedkamer was het dan gelukt. DVVA meende per sms te hebben afgesproken om kwart over acht te beginnen, maar hier leek sprake van crommunicatie. De heren startten met tien spelers maar werden al vroeg aangevuld tot elf. Vanaf minuut één creëerden we mogelijkheden, die we hardnekkig weigerden te benutten. Jos raakte de buitenkant van de paal. Na een prutserige botsing met de eigen doelman raakte DVVA weer een speler kwijt en reduceerde zichzelf tot tiental. Muer profiteerde met een droge schuiver in de hoek op aangeven van Jos: 0-1. Jos himself kon afronden van dichtbij, nadat Fabrice de bal langs zijn kruin voelde vliegen. Mo was verantwoordelijk voor een kolderieke actie. Hij struikelde over de bal, verloor de controle en besloot liggend op de grond in foetushouding klemvast te pakken. Dat mag dus niet, hè. Maar toch een voorbeeld voor beide keepers. De bal rolde gedurende enkele seconden over een gele arm in de zestien. De betreffende speler keek hulpeloos als een geslagen hond om zich heen, in afwachting van de onverbiddelijke fluit. Maar evenals eerder kon Heun de fluit niet vinden en werd er doorgespeeld. In de rust wisselden we de geblesseerde Muer voor Ronaldo, die zijn plaats op het middenveld overnam. DVVA bleek nog een speler van de parkeerplaats te hebben geplukt en was weer met elf. In de eerste seconden na rust beslisten we het duel. Fabulous Fab had een strakke passeerbeweging, kwam rechts voor het doel en scoorde laag diagonaal: 0-3. Na enkele gemiste kansen koos Eef diagonaal de andere hoek: 0-4. Het was het startschot voor een bollocks laatste half uur, waarin we schandalige kansen weggaven. De eretreffer viel uit een laag schot door het midden. Mo had de keepers nog zo voorgedaan hoe je liggend klemt. De GKL revancheerde zich met een buitenaardse redding op een kopbal van dichtbij. Frans de Munck mag dan kassiewijlen zijn, de Zwarte Panter leeft voort. Jos werd drastisch getackeld door de aanvoerder van DVVA, waarbij hij zijn beentjes wat liet wapperen. Zo hadden de nummer 5 en hij voor de rest van de avond hoogwaardige gespreksstof. Over het nut van zo’n tackle, de zin van schoppen in het algemeen en hoe handig het kan zijn om je eigen scheidsrechter te regelen als je thuis speelt. Scheids Heun had de zaak aardig onder het duimpje, hoewel sommige beslissingen wat verwarring opleverden. Een niet onbelangrijke taak van een scheidsrechter is het bijhouden van de punten. Heun moest ervan worden overtuigd dat het 1-4 was; hij meende twee goals van DVVA gezien te hebben. Nu maar hopen dat we op het wedstrijdformulier ook als winnaar uit de bus komen. Nog vier wedstrijden te gaan. We weten wat ons te doen staat.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya, R. Zelhorst, Kampfraat, G. Lauret; De Waal, Muermans (46. Barten), Gaaikema, Moleman; Ludlage, Overdevest.

 

Gijs Lauret

9 april 2011: Martinus 2 – RAP 3 5-3

Eén armoedig verliespunt scheidde ons tot vandaag van een virtuele eerste plaats. Het wereldnieuws dat koploper ABN vanmorgen de punten aan medeachtervolger Amstelveen zou hebben gelaten (0-1), was met hulp van een kantinetelefoontje binnen gesijpeld. Zolang pagina 818 geen officieel uitsluitsel bood, bleef lichte argwaan over het bericht bestaan. Nam echt niemand ons in de zeik hier? Pietje Paulusma had ons een keertje niet voorgelogen (als zijn verlopen harses nog op de debiele commerciële televisie komt tenminste), want het regende zonnestralen. Iedereen is wel ergens bang voor. Tepelkorsten, al dan niet bloedend, staan bovenaan in de angsthiërarchie van Micheil. Zijn remedie, tweezijdig tepeltapen, was zowel angstreducerend als woest erotisch. Voordat we de droogte van het kunstgras mochten betreden, was er een extreem belangrijke meisjeswedstrijd gaande. Scheidsie in zijn zwarte pakkie vond het allemaal buitensporig interessant en maande ons herhaaldelijk tot afstand van het veld. Na zo’n 34 minuten blessuretijd kwam eindelijk ons moment. De opvallendste naam in de basis was die van Kluun. Opvallend, want linksachter. We begonnen wat sloompjes en ongeïnspireerd aan de wedstrijd, hoe onbegrijpelijk ook. Het eerste wapenfeit was een vrije trap van Jos, die door de hardrockerige doelman moeizaam tegen de staander werd geranseld. Nadat een aanval van de bezoekers werd afgefloten wegens buitenspel, mocht Jos aan de overkant wel doorgaan. Tot afgrijzen van de RAPpers bediende hij Eef, die zeker was van dichtbij: 1-0. We bleken intens effectief vandaag. Jos stuurde Mich weg, die alleen voor het doel de hoek vond: 2-0. Jos vervolmaakte zijn hattrick aan assists. Menno draaide weg, zag menig tegenstander van hem vandaan rennen en schoot knap raak: 3-0. Een ongekende weelde in een matige wedstrijd onzerzijds. De bezoekers waren meer dan eens op onze helft te vinden. Mede geholpen door onze matige organisatie kostte het hen weinig moeite de vrije man te vinden. Daarbij moet ik vermelden dat Jos een ongekende kans om zeep hielp. Waar hij op de training tot vervelens toe bewijst een bal hard rechtdoor te kunnen schieten, weigerde hij dit toen het moest. Wachten tot de keeper gaat liggen en buigen voor De Koning is leuk, maar onzinnig. Na ongelukkig balverlies links achterin nam een van de kale RAPpers de bal vol op de slof. Ze was zo’n twee minuten onderweg, maar landde hoe dan ook in de winkelhaak. De GKL stond erbij en schreeuwde ernaar. In de rust wisselden we Kluun en de licht gekwetste Eef voor Paulus alias The King en Fabrice. Laatstgenoemde liet zich gelden door laag voor te geven, waarna Mich de bal in de hoek frommelde: 4-1, een veilige marge. Zou je verwachten als weldenkende Nederlander. Binnen enkele minuten werd de GKL onbegrijpelijk vanaf links in de korte hoek verschalkt en vervolgens laag van de andere kant. Voordat iemand de kans had gehad met de ogen te knipperen, stond het 4-3. Paniek? Het viel mee. Hoewel het spel triest stemde, kwam Jos met bal de zestien binnen. Zo gauw er twee verdedigers in zijn nek kwamen hijgen, wisten we dat hij aangetikt zou worden. Pingel, tot totale verbijstering van flippende RAP-spelers, van wie één met een heuse koprol een gratis reconstructie bood van het gebeurde. “Willen jullie zó winnen, Martinus? Knap hoor!” De heren hadden het niet meer. Royston maakte de gang naar de stip. De doelman boog ditmaal wel voor De Koning, koos de verkeerde hoek en scoren was niet moeilijk meer: 5-3. Dit haalde de angel uit de wedstrijd. Mich werd nog door een vliegende hak op zijn kin geschopt, wat hem een mooie scar opleverde en een stoer verhaal voor thuis. RAP bleef corners vergaren, maar naast de GKL hadden we ook in Robert-Jan een degelijke keeper. Oeverloos ruimen was zijn deel, terwijl hij klaagde over het hoge bejaardengehalte in zijn buurt. Ook RAP had het er maar moeilijk mee. De GKL vroeg om enig begrip voor de ouderen na een overtreding van onze Papi: “Jongens, hij kan er niks aan doen. Hij is 56. Als jullie zo oud zijn, lopen jullie allang met een karretje.” RAP wisselde door als een malle, werkelijk elke twee minuten verscheen er weer een nieuwe of oude smoel op het veld. Het kwam hen op een reprimande van de scheidsrechter te staan, die streng aangaf dat elke wissel gemeld moest worden. Zo bloedde de partij dood, wat niemand van ons betreurde. Eén ding is zeker na vandaag. Ondanks zeer matig spel hebben we het in eigen hand. Voetbal.nl zegt het nu ook.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya, R. Zelhorst, G. Lauret, Huisen (46. Emmerik); Lith, Muermans, M. Lauret, Gaaikema; Ludlage (75. Overdevest), Overdevest (46. De Waal).

 

Gijs Lauret

30 maart 2011: RKAVIC 3 – Martinus 2 2-5

Hunnie hadden deze wedstrijd zomaar afgezegd, niet zo lang geleden. Geen zin, luie gaytjes of invoelbaar bang voor de Kampioenen? In ieder geval hadden de heren voor vanavond enkele spelers geronseld uit spannender elftallen dan hun eigen. Om de spanning verder op te voeren meldden Micheil en ondergetekende zich op het randje van op tijd. Hun fietssprint werd vocaal indringend ondersteund door onze medehelden, onderweg naar de kleedkamer. Fabrice meldde zich verlaat. Hij verklaarde om tien voor half acht al aanwezig te zijn geweest, maar moest iets met een fietsroute en zijn auto. Wat precies is me ontgaan, maar in ieder geval lukte het niet en was de eerste wissel bekend. Een bloedserieuze competitiewedstrijd op woensdagavond. Het blijft een onwennig fenomeen. Je brengt het grootste en vooral onbelangrijkste deel van de dag op je werk door, om vervolgens met een pens vol biefstuk en pasta het uur van de waarheid tegemoet te treden. Niet te vergelijken met een gemiddelde zaterdag, die maar traag op gang komt. Je bezoekt het schijthuis frequenter en langduriger. Je doet vlug de nodige boodschappen bij Appie en simuleert voor je weg bent nog dat je geïnteresseerd bent in andere dingen dan voetbal. Alsof je aan iets anders kunt denken dan de drie punten. Woensdag of niet, Ronald Barten kreeg vandaag als laatste man de kans zich te revancheren na zijn enige wedstrijd van het seizoen tot nu toe (de verloren seizoensouverture bij ABN). Revanche was in meerdere opzichten aan de orde, daar de eerste wedstrijd tegen ‘VIC’ was uitgelopen op een blamerende 3-5 nederlaag. Rutger fungeerde centraal achterin als mandekker. Voor het overige had de beginopstelling een bekende aanblik. De thuisclub begon voortvarend op het eigen kunstgras en probeerde ons door inspiratie van de passes strooiende nummer 10 onder druk te zetten. De dadendrang van RKAVIC bleek dermate, dat de arbiter al vroeg gestrekt ging dankzij een bal vol op zijn dikke pens. Het duurde even voor hij was hersteld van deze biefstukverschuiving, maar we konden door. Doorgaan deed vooral de watervlugge linksbuiten van RKAVIC, die zijn snelheid koppelde aan een akelige balcontrole en de GKL schijnbaar simpel klopte met een puntertje laag in de hoek: 1-0. Het was het signaal voor Papi en ondergetekende om van kant te wisselen. Een heerlijke lange pass van Royston werd opgepikt door Eef, die de keeper simpel uitspeelde en wel raad wist met het gapende gat voor hem: 1-1. Ondergetekende rook de middenlijn, stak deze over en verscheen voor het vijandelijke doel. Jammer was dat de bal daar niet kwam. Ellendig was dat de gevreesde linksbuiten vervolgens zo vrij als een vogel mocht aannemen, langs de GKL dribbelen en scoren: 2-1. Een tweede vuistslag voor de titelkandidaat. Total knock out? Wederom richtten we ons op. Het was Rut die ruim op de vijandelijke helft onderschepte en onder het mom van ‘weg is weg’ het leder dan maar met een stuit in de hoek schoot. Waarom ook niet? 2-2. De scheidsrechter had behoefte aan wat persoonlijke aandacht en riep de aanvoerders bij zich. Vanaf nu mocht niemand meer iets zeggen. Dus mondje dicht jongens, geen commentaar want anders zwaait er wat. En de acht supporters langs de kant (record?) mochten niet roken. Want ze mogen dan wel buitensporig betaald worden die voetballers, ook zij hebben recht op een rookvrije werkomgeving. Na een eerste duikvlucht die niets opleverde, werd Jos nu wel aangetikt in de zestien en kregen we een uitgelezen kans. Hij aarzelde kort, maar Royston ging het doen. Zijn droge schuiver in de hoek liet de doelman kansloos, bracht ons de voorsprong en Royston verlossing na zijn misser tegen ABN. Na de thee maakten Muer en Mo plaats voor Menno en Fabrice. We leunden achterover en lieten de gastheren komen. Naïef trapten zij in deze val. Robert-Jan had na een uur tegen doktersadvies in het veld betreden. Zijn lange pass werd op waarde geschat door een bij vlagen ongrijpbare Eef, die koel in de hoek schoot: 2-4. Toni Mourinho was langs de kant springerig als vanouds en brulde ons zoveel als hij kon toe wat we moesten doen. En gaf de leidsman ongevraagde adviezen. Deze kon dat niet waarderen en dreigde de acht man bij het hek dat ze allemaal “daar” moesten gaan staan als ze nu niet stil zouden zijn. Stil zijn langs een voetbalveld, als ware het een bioscoop. Bij de begaafde linksbuiten vond een klein kortsluitinkje plaats, waarbij hij hardop teksten begon te bezigen als “donder op” en “mafkees”. Het was onduidelijk aan wiens adres dit was gericht, maar de eerste gele prent was een feit. Ook na rust hadden we onze handen vol aan de trukendoos, maar zijn rendement was op. Het laatste kwartier deed Nick als linksback zijn intrede. Een countertje verder beslisten we definitief. Fabrice naderde met bal de doelman en legde keurig af op Eef, die zijn hattrick vol maakte. Zo herpakten we ons evenals vier dagen eerder na een achterstand. Ons veldspel is niet zozeer tiki taka, maar achterin staan we stabiel en scoren doen we dikwijls op onverwachte momenten. En vooral: we winnen ook bij slecht spel. Zo hebben de laatste 12 wedstrijden 34 punten opgeleverd. Fabrice vatte de avond voor de jongens van RKAVIC mooi samen in de gang: “Jammer jongens, maar lekker gebald hoor!”

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (75. Kampfraat), Barten, Geel (60. R. Zelhorst), G. Lauret; Lith, Muermans (46. Gaaikema), M. Lauret, Moleman (46. De Waal); Ludlage, Overdevest.

 

Gijs Lauret

26 maart 2011: Martinus 2 – Ouderkerk 3 2-1

Drie weken na de 0-4 in Ouderkerk beleefden we een spoedig weerzien met de mannen. Makkie. Zou je zeggen. Een wandelgang vertelde ons dat chantage een kernkwaliteit van dit team is. Een van hun zwaktes is kunstgrasangst. Beide kwam naar voren in een vrijdags dreigtelefoontje. Bij indeling op een kunstgrasveld zouden de gasten niet verschijnen en de hele dag in bed blijven liggen. Zodoende werd de knollenweide van veld 3 tot speelveld gepromoveerd. Eef werd in de catacomben iets te enthousiast begroet door een volledig kleine meisjesteam uit Aalsmeer. Wat een beetje chatten IRL al niet voor gevolgen kan hebben. In de kleedkamer toonde hij ons zijn nieuwe, griezelig spierwitte kicksen. Deze jongen had plannen vandaag. Door een lawine aan afwezigen (krampjes, operaties, stapelbedden van schoonouders, en er ging vast ook wel iemand winkelen) speelde Menno voor Ausputzer, met Steven Mpaulo als voorstopper. Verder was Mo back in town als linkermiddenvelder en vonden we Fabrice met Eef voorin. We begonnen lamlendig aan de wedstrijd, speelden sloom en leden voortdurend onnodig balverlies, vooral bij slappe passes door het midden. Een aanvaller van de bezoekers kwam in botsing met middenvelder Mich en bleef liggen in het gras. Hoewel niemand ook maar ene knak gehoord had, klonk hij zeer beslist: “Ik heb mijn achillespees gescheurd.” Hij kreunde niet echt overtuigend maar hinkte, ondersteund door een indrukwekkende hulpbrigade, van het toneel. Daar Ouderkerk vooraf had gedacht het zonder wissels af te kunnen, was het grandioos in de aap gelogeerd. Zo zagen we ons geconfronteerd met een tiental. De mythe dat het daartegen alleen maar moeilijker voetballen is, werd bruut bevestigd. De nummer 10 dribbelde over het middenveld, werd door verschillende mensen aangepakt maar toch ook weer niet en schoot van afstand strak en laag in de hoek: 0-1. Zo verwerd het tot een ontluisterende vertoning waarin we lethargisch over het veld strompelden en bij balbezit uit gekkigheid geen idee hadden wat we aan moesten met de oceanen aan ruimte. We prutsten wat aan, leden balverlies en schiepen amper iets wat op een kans leek. Dat Ouderkerk in de tussentijd nog iemand had geronseld om het elftal te completeren, maakte nul verschil. In de rust verlieten Papi en Royston het veld om te worden vervangen door Rut en Muermans. Het zooitje werd flink omgeschud, waarbij we ons formeerden in een revolutionaire 3-4-3. Meer druk op de verdediging was de gedachte. En drie man achterin was zat. Het was nog immer niet om aan te gluren na de pauze, maar de meeste persoonlijke duels werden nu gewonnen. Een prachtige pegel door De Muer, gevolgd door een dito redding, zette de toon. Met een beetje mazzel kreeg Muer een tweede kans, maar zijn poging werd van dichtbij verijdeld door de doelman. De GKL, in de eerste helft al moedeloos, kon het leven in zijn hok nu helemaal niet meer aan en begon almaar meer te ‘coachen’. Hem werd vriendelijk gevraagd of hij alsjeblieft stil wilde zijn en hem werd toegeschreeuwd dat hij zijn muil moest houden, maar veel verschil maakte het niet. Ouderkerk groef zich progressief in op eigen helft, leunend op de voorsprong. Een voorzet van Fabrice werd met het hoofd geschampt door ondergetekende. Dankzij een kluts via het hoofd van een Ouderkerker kreeg ik de bal voor het intikken. Er werd gepiept om buitenspel, maar dat kan het in 2011 nog steeds niet zijn als de bal afkomstig is van een verdediger: 1-1. Het aanzien van de wedstrijd bleef onthutsend. Een kort genomen corner werd evenwel door ondergetekende voor het doel langs geslingerd, waar broerlief Micheil stond om het leder met de binnenkant tegen de touwen te jagen: 2-1. In het laatste kwartier kropen de gasten uit hun cocon, waarbij wij hardnekkig weigerden de wedstrijd uit de counter in het slot te gooien. Een terugspeelbal met pol had welhaast hilarische gevolgen, omdat de doelman langs de bal maaide. Hij was net op tijd bij zijn doellijn. Jos werd gevloerd in de zestien, maar kreeg nada. Dat de keeper bij de daaropvolgende uittrap werd teruggefloten voor hands leek een vreemde, oneigenlijke vorm van compensatie. We leken de punten over de streep te trekken. Toch kreeg Ouderkerk nog één kans. De ellende was niet te overzien geweest als de nummer 7 zich had ingebeeld dat zijn schoonmoeder voor hem lag. Stel je voor dat hij iets anders had gedaan dan van dichtbij de bal tedertjes met zijn teen te aaien. De GKL was niettemin gepasseerd en liep al hoofdschuddend in zichzelf te vloeken. Terwijl het ronde ding tergend onverschillig richting doellijn rolde, was hij daar. Mich pikte op de lijn op en nam alle tijd kalm uit te verdedigen. Zo bleven we op wanstaltige wijze in de race voor de titel en won Mo voor het eerst dit seizoen een wedstrijd. Woensdag vindt de eerste van acht finales plaats bij RKAVIC.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (46. Geel), Gaaikema, Mpaulo, G. Lauret; Lith (46. Muermans), M. Lauret, Ludlage, Moleman; De Waal, Overdevest.

 

Gijs Lauret

5 maart 2011: Ouderkerk 3 – Martinus 2 0-4

De voortekenen tijdens de laatste training waren niet opbeurend. Een ware rel tijdens de partijvorm deed menige wenkbrauw fronsen. Twee kemphaantjes worstelden wat en betichtten elkaar van ernstige feiten als huilen en doordraaien. Op de site werd het vuurtje de laatste dagen danig opgestookt. Er vielen anonieme verklaringen te lezen die handelden over “schandalig gedrag” van sommige teamleden wat “gevolgen moet hebben”. Van dit leaken werden weer andere teamleden (valselijk?) beschuldigd. De uiteindelijke vraag was een maar al te bekende: wie is de mol? Het veld had een lieve aanblik maar liet de bal alle kanten op stuiten. Hoe dan ook, we moesten de duizenden toeschouwers tonen dat de kampioensaspiraties serieus zijn. Opvallend was het centrale duo op het middenveld in de personen van Nick (verdedigend) en Jos (aanvallend). Gastspeler Douwe stond met Fabrice voorin geposteerd. Zijn schoenen waren akelig oranje, dus voor carnaval hoefde hij zich niet meer om te kleden. De eerste balomwentelingen waren slordig. Hoewel we van de gastheren geen bal te duchten hadden, maakten we het onszelf ingewikkeld. Douwe tikte na een leuke aanval van dichtbij naast en was later ongelukkig toen zijn inzet de paal raakte. Menno kreeg al vlot last van een oud mankement: zijn kuit gaf er de brui aan. Een vroege entree voor Gili, pleinbeest bij uitstek en uiteraard tot in het diepst gekrenkt dat hij niet aan de aftrap had gestaan. Kansen hadden we, maar we waren onnauwkeurig. De stress nam toe. Thermometer hiervoor was de GKL, die zichzelf en zijn team naar een burn-out stond te brullen vanuit zijn eenzame hok. Gili is op zeker onze grootste chiller en liet ons relaxen. Zijn schot vanaf links in de rechter benedenhoek was gruwelijk en de voorsprong logisch: 0-1. Door gretigheid van meerdere spelers kwamen Papi en ondergetekende achterin keer op keer één op één te spelen, maar narigheid leverde dat niet op. Sterker, Jos begon aan een indrukwekkende slalom op de achterlijn. Robert-Jan kon van dichtbij een punt drukken toen Ouderkerk de bal bij herhaling niet wist te lozen. Ondergetekende raakte onderwijl nog eens de lat, terwijl Fabrice en Nick pech hadden met hun schoten. Het onvermijdelijke gebeurde toch. Fabrice brak door en legde keurig breed op een vogelvrije Douwe: 0-3. Gili verscheen na een heerlijke actie alleen voor de doelman. Gewoon scoren was hem te min. Zijn stift was sierlijk, maar te zacht en werd van de lijn gehaald. Toni had een gênant momentje toen hij slachtoffer werd van een ernstige panna. Met een 0-3 voorsprong in de kleedkamer zitten, maar toch eventjes gepiepeld. Het kan. Na de pauze mochten we met een half elftal op de doelman af. Gili tikte breed en Fabrice zag geen mogelijkheid te falen voor een leeg doel: 0-4. Na een kwartier wisselden we Jos voor Henny. Organisatorisch stond het maar matig in de tweede helft. Ik had het gevoel dat ik met tig Bommels voetbalde, die allemaal hun man lieten lopen. Maar gevoel hangt samen met emotie en een emotie kun je altijd uitschakelen, dat is bekend. De thuisploeg had tot vervelens toe een mannetje over, maar miste domweg kwaliteit om hiervan te profiteren. We gunden de GKL ook wat te doen. Hij tikte een schot over en bokste nog een keer op z’n Duits. We leunden achterover en bestormden meermaals met een man of vier de keeper. Kans op kans werd verprutst. Gili was regelmatig ongrijpbaar, maar voerde sommige acties te ver door. Gallery play lag op de loer, ook bij de GKL. Impulsief als hij is besloot hij over een vijandelijke bal heen te stappen, die ternauwernood het zijnet kietelde. Eén polletje meer en we waren een hilarische ervaring rijker geweest. De GKL heeft overigens beloofd de bal volgende week tegen de paal te laten stuiteren. Veel meer was er niet te beleven. Anders was dit op het aangrenzende veld, waar het scorebord de tsunami van doelpunten niet meer trok: 13-0. Na afloop werd er gegrapt over de twee spelers die zogenaamd 0-0 hadden gespeeld en dus puntverlies zouden hebben geleden. En uiteraard over iedereen die er niet bij was en dus volstrekt nutteloos is: “Laat die armoedige prutsers liever wegblijven! Ze hoeven niet meer terug te komen!” Je kent het wel. En volgende week staan we arm in arm met die armoedige prutsers te schreeuwen dat de afwezigen van dat moment redundant zijn. Frappant is overigens de impotentie van ons kampioenenteam. Gili is na vandaag gedeeld topscorer met De Muer, beiden vier goals. Met 33 doelpunten vormen we de minst productieve ploeg op drie na. Onze verdedigende cijfers zijn daarentegen indrukwekkend. Geen achterhoede doet ze na. Zeventien tegen uit twaalf wedstrijden, waarvan acht in de eerste drie wedstrijden. En in de laatste drie wedstrijden (inclusief de spookwedstrijd tegen DVVA) slechts één. Tot zover de statistieken. De kantinequote van de dag kwam van Robert-Jan: “Een viermansmuur moet de paal dekken.” Snapt u het?

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya, R. Zelhorst, G. Lauret, Vollmer; Lith, Kampfraat, Ludlage (60. Huisen), Gaaikema (15. Van Heiningen); De Waal, Douwe.

 

Gijs Lauret

5 februari 2011: Wartburgia 5 – Martinus 2 2-2

Na maanden van onverwerkbare afgelastingen door vrieskou en soms een zondvloed was ons eindelijk een competitietreffen gegeven. De aanhoudende storm, die losse dakpannen en omgewaaide bomen faciliteerde, kon dit niet verhinderen. Dat mocht ook wel, want we hadden zo onderhand tijd zat met de hoeksteen van de samenleving[i] doorgebracht. Na onze laatste wedstrijd, ooit, in de prehistorie van 20 november 2010, waren we welhaast in een soort kampioenssfeer geraakt dankzij de vijfde winst op rij. En dat bij de toenmalige ongeslagen koploper. Onze selectie is een econoom armer sinds de winterperiode. Dani heeft zich aangesloten bij het Noorse Strømsgodset, regio Oslo, onderwijl boze mails schrijvend aan de Vrije Universiteit. Anderzijds hadden wij vandaag de beschikking over Fabrice de Waal, die na jarenlang aanmodderen ambitie heeft getoond en de enige juiste carrièremove heeft gemaakt. De thuisclub had de wedstrijd vastgesteld op het volledig onnozele, geretardeerde tijdstip van 16.30. De intimidatie begon al bij het betreden van het kleedhok; in een kot van twee bij twee kun je immers nog geen veertien sardientjes kwijt, laat staan internationaal erkende topspelers. De GKL was in een milde bui en bood Rut bij zijn gratie zijn voormalige nummer 10 aan. Daar het Rut veel te strak zat, bedankte hij voor de onzekere eer. Half vijf, het lange wachten kon beginnen. Op het ons toegewezen veld was een potje bezig dat werd geleid door een vrouwspersoon. Zij deelde spontaan een strafschop uit bij hands van een aanvaller. Doelpunt: 6-7. Je denkt aan korfbal, maar naar verluidt was het partijtje om 11.00 reeds begonnen. Er was er één die nog kon rennen na vijf uur ballen en dat was de man onder nummer 9. Het leek sprekend Royston D., dus toch weg bij Alicante. Toen de dag ongeveer voorbij was, tegen vijven, mochten we dan echt het kunstgras betreden. Het was zo’n nepgrasmat uit de twintigste eeuw. Zo een die ervoor zorgt dat je na afloop met allebei je benen naar het dichtstbijzijnde brandwondencentrum mag. Zes van de elf basisspelers waren vandaag boven de veertig. Edoch met Nick, Fabrice en Mich hadden we een jeugdig bankje. Vrijwel direct hadden we een overwicht, speelden kundig rond tegen de storm in. Een mooie aanval over links leidde tot een pegel van Eef tegen de onderkant van de lat. We smeekten om een doelpunt, maar wisten natuurlijk beter. De gastheren profiteerden bij een flauw gegeven vrije trap maximaal van de wind. De bal schampte een Wartburgisch hoofd, waarna de GKL onvoldoende kracht achter zijn hand kon zetten. Robert-Jan ruimde nog achter de lijn, waarna een kansloze discussie volgde. De scheidsrechter verdedigde zijn beslissing door uit te leggen dat hij “het gevoel” had dat de bal de lijn gepasseerd had. Hoewel erg schattig en spiritueel, is dat uiteraard een non-argument van heb ik jou daar. Het zorgde voor de nodige irritatie. De opgefokte jongeman is echter een waar gevoelsmens, want hij had een halve meter gelijk. Kort daarop werd Jos gehaakt in de zestien, waarop de onvermijdelijke beslissing volgde. Robert-Jan kwam het klusje klaren, maar verbijsterde ons door zacht in de opgeluchte armen van de keeper te schuiven. Een waar collector’s item, zo’n bizarre misser van de grote man. Omdat Jos een verrekking opliep bij een sprintje, maakte Fabrice een vroege entree. We hielden duidelijk de overhand, maar creëerden te weinig. Voor de thuisploeg was vooral de wind gevaarlijk, merkbaar bij diepe ballen die over de GKL heen dreigden te zeilen. En toen was er die ene corner. Bij de tweede paal werd ingekopt, waarna de bal met een idiote carambole in de kruising verdween: 2-0, wat een rampspoed. Dankzij Menno, die vlak voor rust het leder snoeihard in de hoek jaste, zagen we nog voldoende perspectief voor de tweede helft. Nick en Mich(eil) betraden het veld. Nick was nogal aan het koukleumen, maar gelukkig droeg hij zijn Romario-handschoentjes. Je zou zeggen: met die twee komt er voetbal in de ploeg. Er gebeurde iets heel raars. Als een stel blinden gingen we ons bedienen van lange halen. Inspelen op de vrije man was er niet meer bij. Alles wat we deden was op toeval gebaseerd. Fabrice had nagenoeg succes met een lob, maar de wind blies zijn inzet over. Menno herbetrad in plaats van Rut de arena, want een arena werd het. Of het kwam door een gebrek aan een vredig kopje thee in de rust weet ik niet, maar de gemoedelijkheid was ver te zoeken. Jos met de vlag en de scheidsrechter wisten elkaar verbaal feilloos te vinden. Hun gevoelens waren geheel wederzijds. Allebei zagen ze de ander voortdurend aan voor een persoon met het syndroom van Down. Robert-Jan meende een beuk te hebben gekregen en duwde wat, Royston werd nog een beetje boos en zo ook wat tegenstanders. De scheidsrechter keek ernaar, schold wat om zich heen en liet het daarbij. Fraai was het niet, geen promomateriaal deze zaterdag in het donker. Omdat we niets beters wisten dan non-stop pompen, stuurden we stormram Robert-Jan naar het front. Zo hadden we tenminste een hoofd om op te mikken. Het gevolg was dat de gastheren meermaals alleen voor de GKL verschenen, op luttele meters van het doel. Eens de Zwarte Panter, altijd de Zwarte Panter. Mogelijk schrokken ze van zijn imposante verschijning, in ieder geval was hij onpasseerbaar. Een pijnlijk moment was een overtreding op ondergetekende, die met de bips vol op de knie van zijn tegenstander landde. De aanvoerder lag kermend op de grond. Het zag er slecht uit, verder spelen was geen optie. Meer dan wankel staan met ondersteuning zat er niet in. Exit aanvoerder. We zetten nog één keer aan. Menno bleek onze redder in nood. Zijn schot van afstand vloog zomaar over de doelman in de hoek: 2-2. Nu konden we aanzetten om een beslissing te forceren. De arbiter, tot dan toe meer scheldgraag dan blaasgraag, vond het na een minuut of 82 genoeg en floot af. Zo werden de punten gedeeld en was geen van beide teams gelukkig met het resultaat. Positief was dat we ons terugvochten in een dramatisch verlopen wedstrijd. Maar wie kampioensaspiraties heeft, moet in dit soort wedstrijden onder moeilijke omstandigheden drie punten meenemen.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (46. Kampfraat), R. Zelhorst, Geel (60. Gaaikema), G. Lauret; Lith, Muermans, Gaaikema (46. M. Lauret), Moleman; Ludlage (25. De Waal), Overdevest.

 

Gijs Lauret


[i] Voor wie niet Christelijk genoeg is: het gezin is de hoeksteen van de samenleving.

27 november 2010: AFC 11 – Martinus 2 5-3

Bekerwedstrijden zijn ternauwernood de moeite waard om te spelen, een beetje vervloekt is hij die er verslag van doet. In ieder geval overleefden we dit jaar spontaan de eerste ronde en begonnen ons zachtjes aan voor te bereiden op een Kuip vol Neanderthalers in mei. Op aandringen van enkele ploeggenoten dan toch een rapportage van een zinloze gebeurtenis, in enkele codewoorden:

Natte sneeuw, vrieskoude, kunstgras met zwarte rubberbrokken en ijsklonten, nochtans geen afgelasting, ook geen Gullit vandaag, zichtbaar gebrekkige motivatie, late shirts, ruikbaar pas op zaterdagochtend gewassen, AFC bestaande uit scholiertjes van wie er bij de AH maar twee tegelijk naar binnen mogen, 1-0 achter door slome schuiver, bevroren pikken, onnavolgbare scheids die onze spelers betast, 1-1 dankzij Khalid uit Osdorp, Gili op de bon geslingerd voor een overschot aan decibellen uit zijn pratende poesje, Dani alert en bewijzend dat van 40 meter scoren gemakkelijker is dan vlak voor tijd alleen op de keeper afgaan, 2-2 na soepel wegdraaien en dito schot, rust, Paulus The King op rechts en pornstar Hen op links, De Kuip here we come, goal tegen, mijlenver buitenspel, vlaggen helpt niet bij nachtblinde scheidsrechter, nieuwe bril ook niet, tegen hem lullen al helemaal niet, van twee meter de lat raken kunnen scholieren prima, van 30 meter over de GKL lobben ook, inmiddels 4-2, wij hebben onze eigen Mido, alles lang op stormram Robert-Jan, u leest het, met voetbal had het al lang niets meer te maken, hoewel de dieptepass van Hen gruwelijk was en de afronding van Dani ook, gingen we grandioos het schip in door weer een lob van wel erg ver, 5-3, biertje € 9,25, maar we hebben het hier dan ook over Topklasse.

 

Gijs Lauret

6 november 2010: RAP 3 – Martinus 2 2-6

De talrijke waterplassen suggereerden dat een voetbalwedstrijd vanmiddag een idee fixe zou worden, maar niets bleek minder werkelijk. De nacht had ons veel regen geschonken, de dag bood ons een druilerige aanblik. Een uitstekende dag om onder de grond te gaan liggen, moet Harry Mulisch gedacht hebben. Een stuk positiever dan het weder was vandaag de coaching. De GKL voegde Mich bij aankomst toe dat hij zijn fiets perfect tegen de muur had gezet. De opvallendste naam in onze basiself was Nick Kampfraat, die met zijn gegroeide torso zijn eerste minuten van deze jaargang maakte. Zijn linkerknie is op zich hersteld, maar vooralsnog regeert de angst voor een nieuwe blessure. Wie een meetlatje langs de zijlijn gelegd zou hebben, zou geconcludeerd hebben dat Tinus, de immer stomdronken terreinknecht van FC Knudde, ouderwets werk had geleverd. De gastheren lagen vanaf minuut één in hun gedwongen loopgraaf op eigen helft. De niet aflatende druk van het Kampioenenteam was hen, begrijpelijkerwijs, te machtig. De bal ging achteloos van voet tot voet en de zwarten wisten niet waar ze het zoeken moesten. Nadat Robert-Jan in plaats van Nick het veld had betreden, begonnen we ook nog te scoren. Mich ramde de bal van een meter of twintig onberispelijk in de bovenhoek. Iedereen die ooit dacht hiertegen een kans te hebben, was kansloos: 0-1. Ondanks het speelse gemak waarmee we dicteerden, was Royston herhaaldelijk geïrriteerd. Had het te maken met het uitgestelde debuut van liefde Nance? Royston vocht zijn middenveldrelletjes uit met de zuigende aanvoerder van RAP. Een afgemeten voorzet van Dani werd door Gili relaxed gecontroleerd en zwoel in de benedenhoek geschoven: 0-2. Dani bewees bij een diepe bal dat hij het ook alleen kon. Hij sprintte iedereen eruit en besliste met een granaat à la Mich de wedstrijd: 0-3. Terwijl er voor de daaropvolgende aftrap door een enkeling ‘Tien, tien!’ werd gebruld, verliet RAP de loopgraven, was onze linkerkant nergens, vloog een voorzet pardoes over Mich heen en werd van dichtbij gescoord: 1-3. Na rust kwam Rut voor ondergetekende, Nick voor Jos en Henny voor Toni. Na een glorieuze lange pass van Gili fopte Robert-Jan de doelman door de bal van rechts naar links te halen en ongecompliceerd te scoren. Een schitterende goal, die op onze training evenwel nooit geteld zou hebben (veel te dichtbij volgens de GKL). Rut voetbalde onveilig en werd gesommeerd scheenbeschermers aan te trekken. Acuut verliet hij het veld. Toni betrad de arena voor de kortste invalbeurt ooit. Ondergetekende heeft een vrij linkse agenda en stond zodoende moeiteloos zijn scheenbeschermers af aan Rut. Toni vertrok weer, na een minuut lang het spel volkomen gedomineerd te hebben. Gili deed aan gallery play. Met zijn buitenkant lanceerde hij prachtig Dani achter de verdediging, die gedecideerd afrondde: 1-5. Dani speelde sowieso een sterke wedstrijd, hoewel hij zo’n 38 keer vermeend buitenspel stond. De stuip waarmee de vlag van de grens alsmaar omhoog kwam, scheelde RAP de nodige tegengoals. En toen… stond De Zwarte Panter op. RAP telde ‘m al, maar de GKL bokste de bal weergaloos uit de hoek. Pas toen viel me op dat zijn tenue identiek was aan dat van de thuisploeg. Gelukkig onderscheidt hij zich op genoeg andere manieren. Hoe lang is deze keeper nog voor ons te behouden? Toni begon het zo langzaamaan te duizelen. Hij stapte voor de derde keer het veld op. Na een halve minuut gilde hij richting eigen doel: “Eric, WAAR STA IK?!” Niet dat ik het nog wist door alle gekmakende mutaties. Na hard werken en een voorzet van Mich was RAP ons van dichtbij ter wille: 1-6. Dit doelpunt was een dissonant tussen alle geniale goals tot dan toe. Ronduit een lelijkerd. Zo lelijk als de goal was, werd de wedstrijd. Het laatste half uur was niet om aan te gluren. We speelden lafjes met zo’n zeven man voor de bal en lieten onze directe tegenstanders consequent prinsheerlijk lopen. Zo kwam RAP meermaals in een vijf tegen twee situatie terecht. Ze bleken echter veel te prutserig om ons gefreewheel af te straffen. Een overtreding van Gili leverde niettemin een strafschop op. De GKL ging schattig op de grond zitten, wat niet hielp daar de bal in de hoek werd geplaatst: 2-6. Ons werden twee pingels onthouden. Toni deed zijn tien stappen en schoot. Een verdediger blokte als een volleyballer aan het net. Later werd Jos gezaagd, maar blijkbaar niet hard genoeg. Het zat Jos toch al niet zo mee vandaag. Hij timede matig bij een lange bal, waarna hij besloot te smashen. Verder waren zijn steekpassjes niet je van het. In zichzelf foeterend scharrelde hij over de vochtige groene akker.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya, Vollmer (46. Huisen), M. Lauret, G. Lauret (46. Geel; (49. Vollmer; (50. Geel))); Lith, Muermans (70. Ludlage), Ludlage (46. Kampfraat; 70. Vollmer)), Van Heiningen; Pinchasic, Kampfraat (23. R. Zelhorst).

Gijs Lauret