Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

30 oktober 2010: Martinus 2 – NFC/Brommer 3 5-2

Slachtvee van deze herfst: de kiloknallers van de Sportlaan. De heren zijn bij ons bekend als aardige voetballers die jaarlijks een extra kilootje shoarma om hun middel verwerven. De ogen van Gili stonden bij aankomst op half zeven, wat zomaar eens met tetrahydrocannabinol te maken kon hebben. Een stofje wat overigens op elke mogelijke dopinglijst staat, terwijl het nog nooit bevorderlijk is geweest voor welke prestatie dan ook. Het gerucht ging dat NFC het met negen man tegen De Kampioenen kwam opnemen, maar dit werd ontkracht toen de heren het veld op kwamen schuifelen. Selectie groot zat. ‘Still on tour’, luidde de opvallende spreuk op de shirts van NFC. Het wekte de indruk dat de vedetten uit pak hem beet Burkina Faso waren ingevlogen, terwijl hun vorige wedstrijd toch echt een paar honderd meter van huis plaatshad. Paulus The King had eerst het stapelbed van zijn schoonouders op orde gebracht en meldde zich dus na aanvang. De GKL wilde een beetje spanning in de wedstrijd en begon zodoende met Gili en ondergetekende op de bank. Voor het overige waren er weinig verrassingen, of het moest zijn dat we Henny als linkshalf terugzagen en Jos op ’10’. Nadat Dani alleen voor de keeper had gemist, kregen we een vrije trap. De hoek was goed voor de linker van Toni, die de bal over de muur liftte. De doelman stond naar zijn veters te staren en gunde Toni een doelpunt recht door het midden: 1-0. NFC was geschikt voor een vroege slacht, wat werd beklemtoond door Muer, die moeiteloos kon doorlopen en van dichtbij de trekker overhaalde: 2-0. De wedstrijd leek een potje dammen in laag tempo, waarbij wat heen en weer werd geschoven. NFC wisselde voor rust al stiekempjes als een malle. Er kwam meer jeugd in het elftal. Het spel werd langzaamaan van zijn pipsheid ontdaan, hoewel duidelijk zichtbaar was dat de jongetjes al de nodige minuten in de beentjes hadden. Toch kantelde de wedstrijd. Na een afgeslagen aanval doken de bezoekers alleen voor de GKL op en werd de bal in de hoek geschoven: 2-1. Later werd Jos op pad gestuurd, wachtte kalmpjes tot hij de keeper op een metertje genaderd was en vond simpel de hoek: 3-1. Een prettige marge in de rust. Dat de samenwerking toch niet altijd even soepeltjes verliep, bleek bij het inschenken van de thee, die op de vloer terechtkwam. Mich ging verbaal even danig los op de GKL. Onze GKL, zelf uiteraard briljant in alles wat hij doet, coacht zijn armoedige medespelers altijd intens positief, maar voor Mich kon het nog net iets positiever. Een tirade en een slaande deur verder bleek Mich in zijn beleving geen eenling. Zo had de GKL er in de tweede helft, behalve gruwelijk keepen, een klus bij: zijn medespelers niet onder het kunstgras lullen. Ondergetekende kwam voor zijn boze broer in het veld en Paulus The King voor Royston, die wat fysieke ongemakjes had (ook hij hierin geen eenling). Door een onfortuinlijk duel, waarin Muer een tegenstander aantikte, kregen we een strafschop tegen. Voor deze gelegenheid nam de doelman de moeite het veld over te steken. Schieten ging hem gemakkelijker af dan keepen: 3-2. Dreigde ons zandkasteel verloren te gaan in de eerste de beste golf? Na een actie tot op de achterlijn konden twee aanvallers overleggen wie zou scoren, ware het niet dat ondergetekende een voetje tegen de voorzet kon zetten. Vervolgens bleek de helende werking van Kleedkamergate, dat ons geweldig op scherp had gezet. Paulus, met recht The King, gaf een oogstrelende pass op Eef, tot dan toe wat ongelukkig. Eef had alle tijd met de motor sigaretten te halen alvorens af te drukken: 4-2. De gasten waren aan het eind van hun Latijn en zaten mentaal aan de grond door deze dreun. Want het is heel simpel: als Paulus begint te ballen is het geen wedstrijd meer en ben je kansloos. Hij kwam zelfs voor het eerst sinds pakweg 1996 in schietpositie. Waar dit in zijn PSV-tijd een peulenschil was, peerde hij nu over, net te laag om de sloot te halen. Maar wat was dat schot genieten. Ook de GKL vond deze poging “goed geprobeerd”. Na een onnavolgbare aanval van ouderwets tiki taka liet Jos ons zien wat diepgang is en schoot met de binnenkant droog in de benedenhoek: 5-2. Eef raakte nog eens de kruising en poeierde van dichtbij over. En dat alles vond plaats op de vijftigste geboortedag van El Diego.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (65. M. Lauret), R. Zelhorst, M. Lauret (46. G. Lauret), Vollmer; Lith (46. Emmerik), Muermans, Ludlage (80. Huisen), Huisen (30. Van Heiningen); Pinchasic, Overdevest.

Gijs Lauret

23 oktober 2010: Martinus 2 – AMVJ 5 1-0

Het water werd met sloten uit de hemel gekieperd op het moment dat Henny zich in de kantine meldde. Twee over twee is wissel. Later komen is iets wat je moet kunnen. Henny kan dat. AMVJ kon het beter. De heren waren tien minuten voor de aftrap nog honderd procent spoorloos. We begonnen ons af te vragen of we de Spartaanse warming-up in de Bengaalse regen voor de kat z’n doos aan het doen waren. Het zou pure zelfkastijding zijn geweest. Pijnlijke knokkels voor niks. Langzaam maar zeker werden onze krachtige sportlichamen vervuld van warmte, van het overwinningsvuur. De bordeauxroden druppelden traagjes het veld op. Ze waren met precies elf. Dat betekende geen vlag en geen wissels. De GKL stond vandaag weer commentaar te leveren vanuit zijn hok, met Robert-Jan en Mich voor zich. Papi en ondergetekende verdedigden de zijkanten. Royston, Muer, Menno en Gili vormden het middenveld, met Jos en Dani voorin. We begonnen voortvarend, waren baas in de beginfase. We kregen een stortvloed aan corners, steeds gemikt op de kop van Robert-Jan. Een voor een werden zijn doelpogingen gesmoord. Hoofd, schouders, knie en teen; er zat altijd wel een lichaamsdeel van een verdediger tussen. En nooit waren we op tijd om de bal van dichtbij tegen de touwen te jagen. Om kierewiet van te worden. Een prachtig schot van Muer verdween via een tegenstander naast. Menno voelde zijn kuit. Het was foute boel, lopen ging nog net. Toni verving hem, Mich schoof een linie naar voren. Het spelpeil daalde. We verloren ons in het geven van betekenisloze lange halen. Omdat deze ballen net zo hard met een retourtje werden teruggestuurd, kwam AMVJ zelfs incidenteel aan onze poort rammelen. Een verraderlijke hoge bal kon door de GKL ternauwernood verwerkt worden, waarna de nummer 9 slechts ‘ja’ hoefde te knikken. Welnu, dat deed hij, maar te scheef. Hij bleek in staat voorlangs te koppen, een halve meter voor het doel staand. We moesten het hebben van dodespelmomenten. Enkele vrije trappen verdronken in de muur, die vaak op een metertje of zeven leek te staan. Doelpuntloos. Papi verliet in de rust het veld, Henny kwam na enige tactische omzettingen als aanvaller in de ploeg. Eenentwintig man stonden te blauwbekken, klaar voor de tweede helft. Waar was toch die jongen met het blondgrijze haar en zijn haarband? Papi stormde het veld op om alsnog aan de tweede helft te beginnen, toen Henny aan kwam stiefelen. Toch nog maar een lange haal van Robert-Jan. De keeper had zijn thee waarschijnlijk nog niet doorgeslikt, want hij bleef vertwijfeld staan staren hoe de bal over zijn verdediging zeilde. Zomaar dook hij daar vogelvrij op. Henny, op tijd toen het nodig was. Hij lobde en de keeper liep met bal en al het doel in. Het was een hoogst merkwaardig gezicht, maar wat kon het ons verrotten? We stonden 1-0 voor en Henny was helemaal losgeslagen. Hij eiste een vrije trap op en pegelde van een meter of twintig op de lat. Het stond afgelopen week al aangekondigd op onze site: “Een ding is belangrijk en dat is of Henny het volhoudt, met of zonder Henny dat is een wereld van verschil.” (Kies voor een zinnige aanvulling op je droge leven en lees en/of discussieer mee op zami2.mygb.nl. Of doe het niet en blijf sleuren in je armoedige bestaan, dat kan ook.) In het vervolg was het vijfenveertigjarige toplichaam Henny best een beetje moe, leek het. Toeval of niet, maar we zakten enigszins als een drilpuddinkje in elkaar en maakten het onszelf ingewikkeld. Gili, centraal op het middenveld,  voerde zijn acties wat ver door. Hij wilde overduidelijk te graag zijn kunsten etaleren. Hij bleef hard werken, dat heeft De Kist hem bij Telstar maar mooi bijgebracht. Jos stak horizontaal moeiteloos het veld over, maar miste diepte in zijn spel. En van achteruit waren we vooral aan het ruimen. AMVJ zette aan en maakte het ons lastig. De grootste kans viel uit een kluts. De GKL redde gruwelijk op een poging van dichtbij, waarna de rebound tegen de paal stuiterde. Op het tandvlees haalden we de eindstreep. Voldaan dropen we richting kleedkamer na de tweede achtereenvolgende winst. Na vijf wedstrijden en slechts acht goals kunnen we concluderen dat we een van de meest impotente elftallen hebben. Onze broertjesverdediging passeren is daarentegen ook geen sine cure. Wie werpt zich op als onze Viagra?

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (46. Huisen), R. Zelhorst, M. Lauret, G. Lauret; Lith (85. Papilaya), Muermans, Gaaikema (30. Vollmer), Van Heiningen; Ludlage, Pinchasic.

 

Gijs Lauret

16 oktober 2010: WV-HEDW 10 – Martinus 2 1-3

Ergens in augustus denk je een aardig elftalletje bij elkaar geharkt te hebben. In principe ben je erop vooruit gegaan, met enkele gerichte aankopen. Je tegenstanders zal het angstzweet uitbreken. Tenminste, dat denk je. Je droomt stiekempjes van een titel. Je verliest een paar wedstrijden en speelt een keertje gelijk. Je ontwaakt uit de droom op een winderige oktoberdag en de wereld ziet er ineens finaal anders uit. Luttele weken nadat we dachten te beginnen aan een succesverhaal, konden we ons opmaken voor een heus keldergevecht. Slechts één armoedig puntje onderscheidde ons voor aanvang van de gastheer en rodelantaarndrager, Wilhelmina Vooruit – Hortus Eendracht Doet Winnen. Dat slechts vijf van onze gevallen sterren op tijd hun harses lieten zien, gaf te denken. Smalle basis, acht wissels dankzij laatkomen. Ik geef zonder blikken of blozen toe: het is buitengewoon ingewikkeld omschakelen, om twee uur ballen in plaats van om half drie. In ieder geval waren we aanmerkelijk eerder op het glijerige veld dan een scheidsrechter, die schijnbaar in de diepste spelonken van het clubhuis geronseld moest worden. Na het systematisch uitkammen der kleedkamers was er een gek bereid onze topwedstrijd te fluiten. De thuisploeg bleek een behoorlijk armoedig elftal, dat al vroeg door ons werd samengeperst op eigen helft. Met vlotte combinaties legden we ze het vuur aan de schenen. Mich was als voorstopper steeds de vrije man, waarmee de heren zich geen raad wisten. Alex Muer kreeg de bal wat fortuinlijk mee en rondde ijskoud af: 0-1. Weinig later scheidde de Rode Zee zich wederom voor onze Muer. Hij schreed door het midden na een prachtige aanval en besloot met een jolige punter. Vervolgens was het Mich die dwars door zee mocht. Via de binnenkant van de paal ketste de bal in het netje: 0-3. Zo persten we de Watergraafsmeerse citroen uit tot de pitten kraakten. De GKL bleek geleerd te hebben van hoge voorzetten. Waar hij ‘m vorige week in de kruising liet zeilen, tikte hij deze keurig corner. Hij plofte in zijn doel neer, de wereld beglurend van achter de touwen. Muer redde spectaculair met zijn bovenbeen op de doellijn, waarna de GKL kalmpjes kon rapen. Een opgefokt jochie, dat vooral uitblonk door het noemen van die nare ziekte waarvoor velen bang zijn, raakte zowaar gefrustreerd. Toen hij op zijn gedrag werd aangesproken, maakte hij het vermaarde ‘ik ruk me af’ gebaar. Raadselachtig, want van zijn eigen spel kan hij onmogelijk opgewonden zijn geraakt. Hoogstens van dat van Muer. Na rust zagen we hem niet terug. Wie we wel terugzagen was Paulus alias The King (sinds woensdag ook nog alias ‘Boklul’). Hij verving Mich na een lauw kleedkamertheetje. We waren in de tweede helft onherkenbaar. We lieten ons zowaar vastzetten door een agressieve, opportunistische thuisploeg die voor zijn leven streed. We zakten onnodig terug. Gili maakte een joviale entree door zijn opponent na een overtreding innig te omhelzen. Ook een manier om een potentieel relletje te smoren. Ondanks alles hadden we naar een monsterscore kunnen uitlopen, ware het niet dat onder andere Mich, Dani en Henny troosteloos misten, een enkele keer zelfs voor een leeg doel. Nog niet zo gruwelijk als Wamberto dat af en toe deed, maar toch. Een aanvaller wist te profiteren van niksig verdedigen; hij gidste het leder laag in de hoek: 1-3. De heren zetten nog eens aan en kregen een reusachtige kans in de schoot geworpen. Van dichtbij mocht worden aangelegd en de hoek uitgezocht. Ondergetekende zag het met afgrijzen aan en zette de achtervolging in. De spits keek op zijn denkbeeldige horloge. Hoeveel tijd had hij? Links doen? Rechts rossen? Hoog rammen? Laag schuiven? Hulplijn inschakelen? Schot geblokt door linksback Gijs Lauret, die uit pure ergernis drastisch uit zijn plaat ging en een poginkje deed met zijn noppen de paal door midden te hakken. Zijn medespelers werden geenszins wakker geschud, maar gescoord werd er niet meer. Ondanks een wanstaltige tweede helft smaakten de punten zoet. Het heeft enkele wedstrijden geduurd, maar de geelrode kompels zijn bovengekomen. We namen vandaag de trap omhoog en duwden WV-HEDW dieper de aardedonkere kelder in. Ik hoop voor ze dat de mijn niet instort. De GKL is in kleine kring een bekende wijsgeer. Zo heeft hij ons geleerd dat tenenlikken zwangerschappen kan veroorzaken. Er komen zelfs prachtige kindjes van, hebben we gezien, die opvallend genoeg niets weg hebben van de bewuste tenenlikker.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; G. Lauret, R. Zelhorst, M. Lauret (46. Emmerik), Vollmer; Lith, Muermans (50. M. Lauret), Gaaikema, Pinchasic; Huisen (30. Van Heiningen), Ludlage (60. Huisen).

 

Gijs Lauret

9 oktober 2010: Martinus 2 – RKAVIC 3 3-5

Een najaarszon streelde onze gezichten en moest ons aanzetten tot grootse daden tegen onze oranje buren (vandaag in het wit). Zon of niet, we begonnen halfbakken aan de wedstrijd, zetten de bezoekers amper een pootje dwars en lieten onszelf onnodig onder druk zetten. RKAVIC kwam op een 0-2 voorsprong door schoten van rand zestien, waarbij we er collectief sloom uitzagen. Ook werd nog een doelpunt afgekeurd wegens buitenspel. Op een coherente spelopvatting konden we ook al niet worden betrapt. Deze bestond namelijk uit het afschieten van vuurpijlen richting Jos en Eef, bepaald geen targetmen. Omdat achterhoede en middenveld amper aansloten, zullen zij zich behoorlijk Remi hebben gevoeld. Ik zal niet in detail treden over de herhaalde opstootjes voor rust, want die waren me te gênant. Papi kreeg een tijdstraf van vijf minuten, momenteel zeer in zwang bij de scheidsrechters in onze klasse. De vrije trap van Gili was wel weer fenomenaal: stijf in de bekende winkelhaak. Er gloorde iets wat op hoop leek in onze harten. De hoop nam toe toen Jos alleen op de keeper afging en hem omspeelde. Een speler op de doellijn bleek een lig in de weg, al wordt hij voor de rest van zijn leven verdacht van hands. In de rust wisselden we uitgebreid, waarbij we in Andriy (volgens mij is dat de Oekraïense spelling) een debutant hadden als rechtsback. Na goed doorzetten van Eef en een voorzetje van Menno kon ondergetekende van dichtbij scoren: 2-2. Over het dode punt heen? Ook na rust was van enige samenhang helaas weinig te bespeuren. De aanval moest het maar uitzoeken en de rest van het zooitje kwam niet aan voetbal toe. Verder waren we helemaal niet lief voor elkaar en dat is minstens net zo zorgelijk als het dramatische spelpeil. Er werd veel onderling getierd en gezeken, wat nog nooit heeft geleid tot het winnen van een wedstrijd. De eerstvolgende voorzet vanaf rechts vloog zomaar over de GKL heen de hoek in. Zo kwamen we weer onfortuinlijk tegen de stroom in te zwemmen. Kort later volgde de waarschijnlijke nekslag. Niet voor het eerst kon een van de middenvelders oversteken en de bal in het verlaten doel schuiven: 2-4. Jos pakte en passant nog een welverdiend tijdstrafje mee. Een vrije trap werd door Robert-Jan laag en droog in de hoek geschoten: 3-4. Een knappe kopbal onderkant lat uit een corner maakte een einde aan onze onlogische illusies: 3-5, wat een tragedie.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (46. Andriy), R. Zelhorst, G. Lauret, Vollmer; Lith (46. Pinchasic), Muermans, Van Heiningen (46. Gaaikema), Moleman; Overdevest (70. Huisen), Ludlage.

 

Gijs Lauret

25 september 2010: Martinus 2 – Wartburgia 5 1-1

Na een onverteerbare afgelasting vorige week zou Wartburgia het eerste kanonnenvoer van het seizoen worden. De GKL kondigde al decennia aan dat het zou gebeuren. Vandaag leek zijn jarenlange fobie uit te komen. We zouden met vijftien man komen te staan. En wie gaat er dan de hele wedstrijd wissel? Dat bleek Henny, die vandaag werd verwacht, maar door niemand gezien. Omdat het vierde er geen genoeg van kon krijgen, begonnen we een kwartier later. Rekenwerk langs de lijn vertelde ons dat de leeftijd van de achterhoede (inclusief doelman) opgeteld 205 jaar was. Ik zal de heren sparen en hun namen hier niet noemen. Dani en Mo bezetten de buitenkanten, met Menno en Muer centraal. Voorin vonden we Jos en Gili, geen onaardige combinatie. Vanaf het begin zetten we de toon en stonden de gasten onder druk. Hoewel het roze keepertje niet veel in actie hoefde te komen, besloot hij eens spannend hands te maken buiten de zestien. De vrije trap leverde niets op en kreeg het predikaat ‘armoedig’. Na een minuut of twintig kwamen we op voorsprong. Of het een gruwelijke goal was? Geen idee, aangezien ik diep in het donkere park op zoek was naar het resultaat van een hopeloos schot. Mich schijnt in twee pogingen gescoord te hebben, na loslaten van de keeper. Kort daarop kreeg Mo bij vergissing een trap vol op zijn bek. Met grotere lippen en een gehavende tand nam hij afscheid van de wedstrijd. Eef verving hem in de spits, Gili zakte een linie terug. Aardige aanvallen leverden kansen op voor Eef en Mich, maar het bleef 1-0. Na de thee vervingen Royston en ondergetekende Muer en Gili. De leeftijd van de verdediging liep op naar 213. Na rust werd het veld steeds langer. Zo werden Jos en Eef vaak gevoed met lange halen, niet echt hun hobby. Het gaf de gasten wat kansen tot speldenprikjes. Toch bleef het wachten op de beslissing van onze kant. Robert-Jan, Eef, Dani en Menno verzuimden deze te forceren. Eef scoorde, maar er werd dubieus gevlagd voor buitenspel. Een oeroude voetbalwet trad in werking. De goal viel aan de andere kant. De bal fladderde over ondergetekende, een staaltje treurig verdedigen van papa. Vervolgens werd de GKL gepasseerd: 1-1. Menno had de verlossing op zijn schoen, maar vuurde een Scud-raket over het doel. Zo eindigde de middag dramatisch. De frustratie in de kleedkamer was groot. Als ik die bal gewoon, als we al die kansen, als de tegenstander niet, of juist wel, het deed er allemaal geen ene fuck toe. Het was 1-1 en het voelde als een nederlaag.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya, R. Zelhorst, M. Lauret, Vollmer; Pinchasic, Muermans (46. G. Lauret), Gaaikema, Moleman (23. Overdevest); Van Heiningen (46. Lith), Ludlage.

 

Gijs Lauret

11 september 2010: ABN AMRO 4 – Martinus 2 2-0

Traditiegetrouw wachtte ons bij deze uitwedstrijd een hypergroen biljartlaken. Wat je met een snufje staatssteun al niet kunt doen. Ondanks een tekort aan suikerooms heeft Het Kampioenenteam deze zomer enkele spelers weten te contracteren. Jos Ludlage heeft na meerdere decennia in de marge besloten dan toch om de prijzen te spelen. Regillio van Heiningen had een aanbieding om Telstar nieuw leven in te blazen, maar verkoos het gele salaris met de schuimkraag. Nick Kampfraat heeft een prestatiecontract getekend. Het is te hopen dat hij ondanks zijn serieuze knieblessure in actie kan komen. De opvallendste mutatie vond echter in het doel plaats. Vanaf vandaag vinden we de GKL (getooid met reuzenknieband en Zwarte Panter pakkie) tussen de staanders na exit Maikel Brand. We begonnen de ouverture met Papi, Ronaldo, Toni en ondergetekende achterin. Royston, Muer, Mo en Jos bevolkten het middenveld met Dani en Gili voorin. Laatstgenoemde heeft zichzelf Hector gedoopt. Ik vermoed dat het bitter weinig met Griekse mythologie te maken heeft, maar dat zal ik nog eens navragen. Bij gebrek aan scheidsrechter en tegenstanders duurde de warming-up lang genoeg om een wetenschappelijk onderzoek naar de talrijke konijnenuitwerpselen op te zetten. De gastheren waren in blauw gehesen, maar hadden te weinig shirts. Er zijn dus grenzen aan de liefdadigheidsbereidheid van Woutertje Bos. Het nieuwe tenue was wit, bevlekt met reclame-uitingen. De thuisploeg bleek een geduchte tegenstander en zette ons al vroeg onder druk. Bij dodespelmomenten kwamen steevast een stuk of vijf bonenstaken onze zestien in. Aangezien Robert-Jan zijn benen aan het scheren was in Center Parcs (gok ik), konden we er weinig tegenoverstellen. Na een wat korte terugspeelbal van Toni werd de bal langzaam tegen de paal gewriemeld. Met de schrik vrij? Het bleek uitstel van executie. De lange spits van ABN speelde twee man uit en liet de GKL met een lage schuiver kansloos: 1-0. Op enkele schoten van ver na wisten we niets zinnigs te creëren. De tussenstand in de pauze was dan ook terecht. Na rust brachten we Mich, Henny en Menno. Papi, Mo en de grieperige Muer verlieten het veld. Zo belandde de band om de arm van Royston. Het spelbeeld was iets meer in ons voordeel, maar we bleken weinig dreigend. Het werd onvriendelijker. Zoals bekend is Jos wel te porren voor een relletje. Een speler van ABN schopte hem stiekempjes wat na, waarna sommige heren in het roodgeel iets te hard om een rode kaart begonnen te gillen. Zij vergaten kennelijk dat ABN AMRO gesandwicht is tussen hockeyclubs. Het werd namelijk een tijdstraf van vijf minuten, hoogst merkwaardig. Vooral de GKL kon dit niet verkroppen en bleef erop hameren dat het zo toch allemaal niet kon. Een nadeel van hem als doelman is dat hij nog iets minder meters aflegt dan gebruikelijk en daardoor meer lucht heeft om medespelers, maar vooral de arbiter, op geheel eigen wijze te ‘coachen’. Henny deed een halve helft en liet zich vervangen door Mo. Bij een vrije trap nam de scheidsrechter jolig plaats naast de muur. Hij moest het bekopen met een bal op zijn snufferd. Executeur Jos Ludlage. Het laatste kwartier deed van onze zijde wat Haags aan, dat wil zeggen aanvallen zonder samenhang. Jammer genoeg geen gouden kluts. Uit een counter in extremis werd het 2-0. Het was inderdaad geen buitenspel, ook al wilden we dat graag. Zo haalde De Bank misschien wel cruciale punten binnen, daar beide teams aan het eind van de rit bij de bovenste drie zullen eindigen. Bij deze beloof ik namens ons allen en vooral namens mezelf beterschap, volgende week in Ouderkerk.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (46. M. Lauret), Barten, G. Lauret, Vollmer; Lith, Muermans (46. Gaaikema), Ludlage, Moleman (46. Huisen; 68. Moleman); Van Heiningen, Pinchasic.

 

Gijs Lauret

5 mei 2012: Martinus 2 – Roda ’23 3 4-4

Een uur eerder dan te doen gebruikelijk meldden we ons op de club voor een heus bloedserieus kringgesprek. We trokken ons terug in de zogenaamde Commissiekamer, alwaar we dicht op elkaar gepakt knus rondom de tafel pasten. De onwaarschijnlijke, maar ook onvermijdelijke kwestie waarover al dikwijls gefluisterd was, zou eindelijk officieel plenair besproken worden. Hoe verder met het Kampioenenteam? Derde klasse, vierde klasse, veteranen 6? De leeftijdsspreiding is groot, toen de jongste het levenslicht zag was de oudste zo ongeveer aan zijn derde huwelijk toe. De nodige ideeën werden geopperd, persoonlijke voor- en afkeuren kwamen nadrukkelijk opborrelen en ook fysieke malheur bleef niet onbesproken. Tot een eenduidige conclusie leidde dit alles niet. Er waren voorstanders van de veteranen 35+, 45+ en vierde klasse. Derde klasse in de huidige samenstelling gaat niet gebeuren, zoveel is duidelijk. Met een bestuurlijke patstelling trokken we richting kleedkamer, onderweg naar de laatste competitiewedstrijd van deze jaargang. Teunus had een verrassing en maakte ons in het kleedlokaal gek met zijn geluidsbox, waaruit ‘Bloed, zweet en tranen’ schalde (verzoeknummer voor de GKL). “Dag vrienden, de koek is op”, vond ik overigens een wat wrange zinswending op deze Bevrijdingsdag. Naast serieuze gesprekken hadden we ook een teringserieuze kandidaat KNVB-scheidsrechter vandaag. Over de digitale snelweg was ons een brief van de voetbalbond onder ogen gekomen, gericht aan het bestuur van onze club. Deze bevatte onder andere de volgende passage: “Ieder begin kan lastig zijn. Met goede opvang en begeleiding kunt u er mede toe bijdragen dat deze beginnende scheidsrechter met plezier zijn hobby kan beoefenen. Wij danken u alvast voor uw medewerking.” We hadden er zin an, immer bereid om talent een stapje verder te helpen. Een jonge arbiter die voor een examen staat is altijd genieten. Ineens doen de spelerspassen ter zake. Plotseling moet je op het wedstrijdformulier rugnummers invullen. Gekkenhuis toch zeker, of niet? Het had wat administratieve besognes tot gevolg, die gedeeltelijk oplosbaar bleken. Ome Henny en Paulus The King balden een potje met de veteranen 6 (zij wel) en Gili ging eenmalig als zijn neef door het leven. Moet kunnen. Vanaf het veld naar de kantine turende konden we de waarnemer annex praktijkbegeleider al hevig geïnspireerd zien zitten. In een klassiek zwart scheidsrechterspakje (aanlokkelijk voor diegenen onder ons met een old school uniformfetisj) sloeg hij de boel gade, één knie opgetrokken, barkruk onder zijn kont. Lekker observeren! Het was een bizar gevoel het veld op te stappen, niet wetende of het de laatste keer zou zijn. Bij onze groene tegenstander bleek de gevaarlijkste aanvaller afwezig. U weet wel, het handelt hier over het voormalig kopwonder van Ajax, KV Mechelen, PSV, Anderlecht, FC Twente, AZ en Oranje (30 interlands, 17 goals; zijn vijf treffers tegen Cyprus haalden de geschiedenisboeken wel, maar zijn statistieken niet). Gelukkig gaven genoeg andere fitte grijsaards acte de présence om aan de wedstrijd te beginnen. We startten wat slapjes, waardoor Roda de eerste kans kreeg. Een prachtige steekpass van Gili werd door Mo voor het doel gebracht, waarna Eef met zijn rechter chocoladebeen en een rollertje kon afronden: 1-0. Kort genoten we van deze weelde. Een centrale verdediger van Roda stak door het centrum over en kon na halfbakken ingrijpen en een mazzelig klutsje van dichtbij scoren: 1-1. Van afstand oogde hij als een fit rendier, van nabij waren rimpelen zijn gelaat de baas. Een parmantig hakje van een grieperige Micheil werd door Jos strak in de vijfmeter gebracht, waar Eef maar hoefde te blazen om wederom te scoren. Een dubieus vlagsignaal werd echter gehonoreerd door de wannabe scheidsrechter. Aldus drukten we geen punt. Sterker, we kregen een meedogenloos lesje in effectiviteit. Een prachtige lange pass van het kleine, omvangrijke en uiterst compacte blok beton dat linksbuiten stond werd ineens verlengd door de nummer 5, die wederom de lange reis naar ons doel had ondernomen. De GKL stond erbij en zag hulpeloos de bal over zich heen in het net zeilen, 1-2. Kort voor rust wist Mich (op dat moment al finaal uitgewoond) een voorzet van Menno te schampen, wat voldoende bleek voor de gelijkmaker. We wisselden bij een kopje thee Toni en Teun voor Robert-Jan en Royston. De GKL vroeg Mich tot acht keer toe of hij in zijn toestand verder kon. Evenzo vaak antwoordde deze dat dit kon, hoewel op 70%. Na niet voor het eerst laks verdedigen kwamen de gasten op een 2-3 voorsprong. Tijd voor een wissel. John Bosman was alsnog gearriveerd en betrad het veld. Hij maakte de hooggespannen verwachtingen vandaag niet waar. Passes kwamen matig aan en de Giraffe beging zelfs enkele bizarre overtredingen, zoals een weinig fraaie tweebenige tackle. Onze Eef maakte meer indruk, door na een flipperkassie van dichtbij nogmaals zijn chocoladebeen te laten spreken: 3-3. Zoals eerder vandaag slaagden we er moeiteloos in nog een doelpunt op een presenteerblaadje aan te reiken aan de groenen. Het was een gevalletje vrij aannemen, relaxed haar naar achter kammen, beetje aftershave op, hoekje uitzoeken en scoren. De GKL graaide ongelukkig naar de bal, wat niet mocht baten. Wierpen we de handdoek? Nog niet. Jos toonde zich als vanouds sterk aan de bal, betrad de zestien en stortte ter kunstgras. De scheidsrechter stond dichtbij en was gedecideerd: strafschop. Royston nam zijn verantwoordelijkheid, maar mikte ongelukkig op de paal. Zo leek het seizoen met een nieuwe nederlaag als een nachtkaars uit te gaan. Een corner met Mo achter de bal bood hoop. Zijn voorzet werd glorieus met het hoofd verlengd door Mich: 4-4. Twee goals op 70%, niet verkeerd. In de slotfase jaagden beide teams als bezetenen op de drie punten. Kansen beiderzijds werden halsstarrig gemist. Na het laatste fluitsignaal droop de vermoeidheid van menig gezicht. Onze wannabe scheidsrechter had het niet moeilijk gehad. Hij bewaarde de rust in de wedstrijd, dus met die beoordeling komt het wel in orde. Zo besloten we het seizoen met een gelijkspel en een verdienstelijke zesde plaats in de rangschikking. The King en Henny waren ietwat minder succesvol en verzopen met 0-10.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; G. Lauret, Vollmer (46. R. Zelhorst), Van de Gevel (46. Lith), Van Heiningen; Gaaikema, Muermans, M. Lauret, Moleman; Ludlage, Overdevest.

 

Gijs Lauret

14 april 2012: AMVJ 3 – Martinus 2 3-3

Dit keer was het niet de GKL zelf die mailde, maar diens trouwe secondant Henny H. In opdracht van nog wel. De strekking was dat het al een tijdje rommelt binnen het elftal, dat sommigen liever om voor hun moverende redenen (misschien of zelfs wellicht de angst binnen afzienbare tijd te gaan behoren tot de PAF klasse?) in de veteranen 6 zouden ballen en anderen juist niet. Tsja, we hebben lastige dilemma’s in het leven. Een scheuring dreigt, en dat rondom die ene kardinale vraag: wie verwendet man den Samstag? Er werden zeven mogelijke menu’s voor 2012-2013 voorgeschoteld, waarbij door de schrijver werd opgemerkt dat dit er misschien wat weinig waren. We zullen zien wat de toekomst brengt, het worden spannende tijden. Toen Henny zich vanmiddag meldde, bleek waar hij alle inspiratie voor zijn grootse mail vandaan had: sinds twee dagen genokt met paffen! Dat was maar goed ook, want Henny startte in de basis als linksback. Doordat Jos spoorloos bleek, telde onze selectie niet meer dan elf man. Henny werd achterin vergezeld door de vier broertjes. Aangezien Henny uiteraard drie man bezighoudt, verwachtten wij een rustige middag. Gili, Muer, Menno en Mo vormden een getalenteerd middenveld. Voor de productie was onze hoop gevestigd op het illustere duo Eef en Sahim. En gelukkig was daar Toni Mourinho om de vlag ter hand te nemen, niet onbelangrijk op vreemd terrein. Hoewel, vreemd? We mochten aantreden op het veld waarop we een jaar geleden de kampioensschaal in ontvangst namen. De harten sloegen een enkele keer over, om vervolgens de focus voor de wedstrijd van nu te hervinden. Als ik de duistere kleedkamer waarin we ons dienden te verkleden een dodencel zou noemen, heb ik voor het afgeragde, wanstaltig smerige hoekje aldaar geen woorden meer over. Gastheer AMVJ stond tweede op de ranglijst, dus we konden onze borst natmaken. Al gauw zetten de withemden ons onder druk, zonder grote kansen te scheppen. De arbiter bleek de nodige irritatie op te roepen door zijn wispelturige fluiten, frequent in het voordeel van AMVJ. Dit had het onvermijdelijke gevolg dat enkelen in het roodgeel herhaaldelijk als topidioten tegen de halve AOW’er begonnen te schreeuwen, waar hij van tevoren nog had gewaarschuwd hieraan een broertje dood te hebben. Een gele prent tevoorschijn toveren deed hij evenwel niet. Kapitein Muer probeerde zijn medespelers tot kalmte te manen, wat hem niet in dank werd afgenomen. Want regels zijn regels (Rita Verdonk ontdekte dit jaren geleden al) en een scheidsrechter moet deze toepassen. En daar moet je hem onafgebroken aan herinneren. Blijkbaar. Verder werd er soms nog gevoetbald. De GKL redde op een kopbal na een goedkope vrije trap, maar kon niet klemmen. De aanvoerder slaagde erin de bal van een meter afstand over het doel te peren, richting een stel corpulente Paki’s die hevig aan het cricketen waren. Nadat Eef in kansrijke positie had gemist, kwam AMVJ bij een mislukte buitenspelval op 1-0. Gelukkig zette Micheil op het middenveld een sterk blok, waardoor Eef spontaan voor het doel verscheen. “Jammer Eef!” weerklonk de stem van Robert-Jan, waarna de bal prinsheerlijk over de doelman in het net zeilde. Met 1-1 konden we een kwartiertje lekker uitpuffen op death row. Erg ontspannen verliep de onderbreking niet, dankzij herintroductie van de scheidsrechterdiscussie. Oom Micheil ging een beetje uit zijn plaat, wat door de aangesprokenen maar matig werd gewaardeerd. “Je gaat toch niet je aanvoerder afzeiken, dat is het laagste wat er kan gebeuren! Doe even normaal!” “Sodemieter op, wij voetballen al veertig jaar en de scheidsrechter moet gewoon fluiten! Je bent een Jehova als je daar niks van zegt!” Gezellig theekransje hadden we tezamen. Na rust bleef AMVJ 80% balbezit houden zonder ons enig leed te berokkenen. Sterker, Henny ging los. Hij haalde eens diep adem, beleefde de onbegrensde ruimte in zijn longen en verzond een charmant passje aan zijn eerste gabber Mo. Laatstgenoemde zag dat de doelman aan de wandel was in niemandsland en stiftte onberispelijk van een meter of twintig: 1-2, onverwachte weelde. AMVJ schakelde naar een ander strijdplan, dat van de luchtbombardementen. Een strakke corner en een verwoestende kopstoot in de verre hoek bracht hun de gelijkmaker. Behalve met de mond, antwoordde ZaMi 2 ook rap met de voet. Ajax 2 had ooit De Scorende Taxichauffeur. Martinus 2 heeft De Scorende Buschauffeur (in dankbare bruikleen van zondag 3). Een vrije trap van Robert-Jan werd door Sahim met het voorhoofd geschampt: 2-3. Hij juichte met extra volume; een disje naar een verdediger die een beetje irritant was geweest. We vreesden het ergste toen de assistent-scheidsrechter ongegeneerd vlagde, maar van dit geintje wilde de grillige leidsman niets weten. Het volgende luchtoffensief van de thuisclub had echter wederom succes. Een van de bonenstaken kopte na een prima voorzet bij de tweede paal hard binnen, 3-3. Er werd aangezet voor een slotoffensief, waarbij een vrije trap via binnenkant paal miraculeus uit ons doel stuitte. Hoewel er harde duels waren en aan weerszijden gladiatoren op de grond lagen, kwam het niet tot confrontaties. Het waren ook allemaal lieve en sportieve jongens bij AMVJ. Na afloop overheerste tevredenheid. Mo werd er non-stop aan herinnerd van wie hij die heerlijke assist kreeg. Met een grimas op zijn gezicht moest hij toegeven. Alsof Ibra met een stiletto op zijn keel (straatmethode uit Malmö) werd gedwongen te bekennen dat Raf ook wel een beetje kan ballen.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; G. Lauret, R. Zelhorst, M. Lauret, Huisen; Van Heiningen, Muermans, Gaaikema, Moleman; Rahali, Overdevest.

Gijs Lauret

17 maart 2012: Argon 4 – Martinus 2 6-2

Wederom moesten we een flink autoritje over hebben voor ons zaterdags vertier. De gastheren stonden ons opgewarmd en wel op het veld op te wachten, terwijl wij de bolides parkeerden. Bij Gili gelukkig geen nood: “Ik heb mijn warming-up al gehad, ik heb hem net op!” Happend naar adem stapten we door de doordringende Mijdrechtse mestgeur. Door afwezigheid van de GKL en Jos had onze kapstok vandaag een ander aanzien. Teunus stond in de goal. Achterin vonden we onder meer debutant Edwin, normaliter actief op zondag. Als spitsen acteerden Sahim (eveneens gehuurd van de zondag) en Eef, die spontaan weer eens was komen aanwaaien. Een heuse grasmat van echt gras diende vandaag als strijdperk. We speelden van meet af als een stel ouwe wijven in het staartje van hun menopauze. Argon combineerde, zette een-tweetjes op en wandelde lachend door onze verdediging. De relatief snelle 2-0 achterstand was alleszins gerechtvaardigd. Behalve achterin was het ook voorin huilen met de pet op. Sahim kwam eenmalig goed door, waarbij hij lomp onderuit werd geveegd. Meer dan een gele prent en een vrije trap leverde dat niet op. Verder waren we volkomen impotent. Na rust betrad Royston het veld in plaats van ondergetekende. Je zou verwachten dat het prompt als een tierelier begon te lopen, maar nee. Een lelijke dieptepass kon door Robert-Jan niet worden gecontroleerd, waarna de bal moeiteloos in het hoekje naast Teunus werd geschoven: 3-0. Menno ving een gele kaart. Sahim besloot dat het welletjes was en vond knap de bovenhoek: 3-1. Eef stond zijn plaats af aan Henny, die de tijd nam om zich van zijn trainingsbroek te ontdoen. Wat bleek? Onze porn star had nagelaten een korte broek aan te trekken. Eef voelde er weinig voor om de zijne uit te trekken, alle geile beren aan de rand van het veld indachtig. Zodoende nam Henny een minuutje om zich weer in zijn lange broek te hijsen. Argon ging verder waar het gebleven was. Een aanval recht door ons hart leverde de 4-1 op. Even later volgde een situatie waarbij zelfs Stevie Wonder voor buitenspel gefloten zou hebben. De vlag werd echter opzichtig genegeerd door de man in het zwarte pakkie en een man of vier kende alleen voor arme Teuntje de weg: 5-1. Sahim scoorde nogmaals fraai, maar ook de thuisploeg deed dat, wederom recht door het centrum. Nick was er klaar mee en deed een loopmaarweerwegje. Na enkele seconden in de dug-out bedacht hij zich en keerde terug. Niet onbelangrijk, want hij pakte nog een gele prent en verdiende zo €25 voor onze voetbalbond. Behalve voor Teun, die ons met onorthodoxe reddingen voor een grotere afgang behoedde, Sahim en misschien Edwin waren er met geen vergrootglas voldoendes te bespeuren vanmiddag. Toni Mourinho zat er rillend van ellende bij, zonder puf om ons te instrueren. Toegegeven: er viel niet tegenop te coachen vandaag. Samenvattend hebben we in deze wedstrijd met een bittere voetbalparodie het begrip apathie een nieuwe dimensie gegeven. De gifbeker was nog niet leeg. Het absolute dieptepunt was de kantine, waar een stel randidioten met skibrillen en dikke mutsen stond te tappen, met even verderop een geretardeerde DJ en Anton aus Tirol uit de speakers. Buiten 15 graden. Mijdrecht, wat jammer dat ik er niet woon. Dat denk ik wel eens. Zomaar ineens. (En dat ik dan die verrekte mongol met die skimuts was… En hij dan die dikke uit de jury was…)

Opstelling Martinus:

Van de Gevel; Edwin, R. Zelhorst, G. Lauret (46. Lith), Van Heiningen; Gaaikema, Muermans, Kampfraat, Moleman; Overdevest (65. Huisen), Rahali.

 

Gijs Lauret

10 maart 2012: DOVO 4 – Martinus 2 1-0

Vrijdag 8 maart 8:34, een mailbericht van den GKL, verzonden in de tijd van broeder Robert-Jan. Subject: stand van zaken. Keywords: lekker morgen voetballen, waar is de tijd gebleven, vandaag allemaal anders, één belt helemaal niet meer af, de ander heeft dit, op dit moment voor morgen 11 man, nog steeds niet fit, redelijk klaar mee, raar, zou niks voor mij zijn, is ook niks voor mij, zie het redelijk dramatisch tegemoet, kut club van mij, te triest voor woorden, nog nooit gebeurd, geen wissels en geen grensrechter, vroeger zaterdag heilig, tegenwoordig blij als we vrij zijn, ’s avonds op de bank in slaap vallen, voel me kut hoe het nu met ons team gesteld is. Boodschap liet weinig aan duidelijkheid te wensen over. Over alle afwezigen met of zonder geldige smoesjes (snowboarden, dochters overal en nergens heen brengen, verjaardag van de hond vieren) gaan we het niet hebben. De ideale elf bestond uit de GKL op doel, ondergetekende, Robert-Jan, Teuntje en Gili achterin, Royston, Muer, Nick en Henny op het middenveld en Jos en Khalid voorin. Henny, nagenoeg 47 inmiddels, was fit voor pak ‘m beet een half uurtje. DOVO uit, bloody fuckin’ Veenendaal, 73 kilometer verderop. Soms krijg je wel eens het gevoel dat de naam van een club iets zegt over de kwaliteit van een team. Een wedstrijd tegen Door Ons Vrienden Opgericht boezemt in dit opzicht nul angst in. Dat zijn prutsers eersteklas, zou je zeggen. Toch hebben we het hier over de schier ongenaakbare koploper met 37 uit 14. De autorit bood tijd zat om te filosoferen. Enerzijds was het afgrijselijk een uur over de snelweg te karren met de schijnbare zekerheid dat we, een kolossaal pak slaag verder, later het hele teringeind terug zouden moeten. Anderzijds concludeerden we dat we in deze samenstelling niets te verliezen hadden, tenzij er dubbele cijfers aan te pas zouden komen. Dat nooit, dan schopten we ze nog liever allemaal doormidden. Enfin, eenmaal gearriveerd wachtte ons een meevaller. Royston had zijn vader meegenomen, die ons uit de brand hielp op grensrechtergebied. Grandioos, hulde. Waar we een zwik jonge honden verwachtten, bleek DOVO over de nodige ervaring te beschikken. De heren tikten het leer geroutineerd rond en kwamen na enkele minuten al op voorsprong. Een strakke trap vanaf links werd van dichtbij vrij binnen geknikt: 1-0. Had de GKL moeten komen? Misschien, maar daarom was die voorzet juist zo goed; precies tussen verdediging en keeper in. Na een minuut of tien kreeg de wedstrijd een onverwachte wending. Jos vond zijn schoen zomaar ineens terug op de tenen van de nummer 7 van DOVO, die zich niet kon beheersen en natrapte. De scheidsrechter toonde zich onverbiddelijk en toverde een rode prent uit zijn hoge hoed. Dit gegeven stelde ons voor een dilemma. Moesten we vanuit een degelijke organisatie blijven spelen of als idioten gaan jagen met het risico in het Veenendaalse mes te lopen? Voor ongebreideld druk zetten hadden we ook met elf de lucht niet, dus het werd optie 1. Kansen waren er amper voor beide teams, behoudens enkele pogingen van afstand. Een enkele bal vloog over het hek richting spoorlijn. Ze zult maar een keer dat sprintertje raken, dat zich tweemaal per uur naar eindstation Rhenen sleept. Hoe fabelachtig zou dat zijn? Gili werd bij de zijlijn geraakt en schreeuwde het ouderwets uit. Bij het horen van de aangebrande reacties langs de kant rolde hij nog een metertje extra door. Het bracht een middenvelder van DOVO op het lumineuze idee de bal nog eens tegen hem aan te schieten. Collegialiteit kent geen tijd. Aldus bereikten we de rust met een 1-0 achterstand. Het wedstrijdbeeld bleef nadien ongewijzigd. De tien gastheren lieten de bal gaan en Martinus had onvoldoende raffinement om tot uitgespeelde aanvallen te komen. Teun toonde zich een ware moordenaar en onderbrak de nodige aanvalsopzetten. Evenals tegen Ouderkerk ging hij regelmatig recht door de tegenstander heen, reglementair nog wel. Genieten. De spits van DOVO flikte Robert-Jan een handig Josje in de zestien, wat in een strafschop resulteerde. Bij dode spelmomenten van de tegenstander laat Nick zich verbaal van zijn sterkste kant zien. Zo ook nu. De nummer 6 stond klaar voor zijn aanloop. Hij poogde zich te concentreren, maar zijn blik dwaalde kort af naar opzij bij het horen van de volgende tekst: “Hij gaat links schieten! Hij gaat rechts schieten! O nee, toch links! Of rechts! Hij weet het niet meer!” De man met het vrijwel Toni-waardige linkerbeen liet zich opperbest influisteren en schoot belabberd door het midden, op de knie van penaltykiller GKL. In zijn overmoed verdedigde de GKL even later met buitenkant voet uit, waardoor hij de uiterst vaardige, maar bedaagde nummer 11 een gigakans bood. Die zat echter danig stuk en wist deze kundig te vernachelen. De tijd begon te dringen, maar behalve wat miezerige schotjes dwongen we geen moer af. De toeschouwers, hoewel staand, dommelden kalmpjes in, af en toe opgeschrikt door luid gejuich van het sportpark aan de overkant, waar buur GVVV het in de Topklasse opnam tegen IJsselmeervogels. De Muer overleefde ternauwernood een hevige krampaanval aan beide benen en werd enkele minuten later in stelling gebracht. Zijn poging uit de lucht verdween net over de lat. Bij Henny was de benzine zo onderhand op. “Klots!” nam hij de bal hoorbaar op zijn buik aan. Hands?! Uit puur ongeloof zwaaide het slachtoffer van dit fluitsignaal beide middelvingers door de lucht. Geen beschaafde bejegening allicht. Een gele kaart was zijn deel, die hij begroette met twee opgestoken duimen. Zo modderden we aan tot het einde. Het werd een minieme nederlaag bij de lijstaanvoerder, met een katterig gevoel omdat we niets hadden afgedwongen. Maar je zou ook kunnen zeggen dat we lekker aan het doelsaldo hebben gewerkt. Meldenswaardig was tenslotte de boodschap die de muren van de catacomben sierde: “Jatten? Vernielen? Flínke knul hoor… Maar wél knap asociaal.”

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; G. Lauret, R. Zelhorst, Van de Gevel, Van Heiningen; Lith, Muermans, Kampfraat, Huisen; Ludlage, Khalid.

 

Gijs Lauret