Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

28 januari 2012: RKAVIC 3 – Martinus 2 3-4

Naar RKAVIC. Een heel kleurenpalet poepte ik, doodeng. Met De Neus op vrije voeten is immers niemand meer veilig. Toch maar gegaan. Geen Neus te bekennen. Waarschijnlijk deed de hartpatiënt een middagtukkie. Eerder dit seizoen hadden we weinig moeite gekend met RKAVIC’s multiculturele heren: 8-3. Een aantal prima voetballers, maar verdedigen vonden ze te min. Zo wisten we dat in onze defensie de sleutel zou liggen. Bij een goede verdediging zouden we winnen, want scoren gingen we sowieso. In de kleedkamer werd vanuit het niets broekjesgate opgelost. Er is maar één broekjesfetisjist en dat is Jos, die er zomaar vier uit zijn tas toverde. Op datzelfde moment belde Ome Henny dat hij op de parkeerplaats bij Martinus stond (lekker staan). In onze opstelling mocht Jeroen de Horde zich uitleven als voorstopper, met Gili als linksback. Mo was weer terug van zijn blessure en Nick vormde met Micheil het hart van ons middenveld. Met een bank bestaande uit kilometervreters Paulus The King en H. Huisen waren we hoe dan ook onverslaanbaar. Nick kwam eindelijk uit de kast door met wulpse handschoentjes aan de warming-up te beginnen (“Het is echt nodig, ik heb wintervingers”). Eenmaal voldoende opgewarmd, durfde hij zonder aan de wedstrijd te beginnen. Voor, achter, tussen en in de verdediging van de oranjehemden lag een ruimte ter grootte van de immense parkeerplaats verderop. Eef scoorde, maar werd dubieus afgevlagd voor buitenspel. Na een schotpoging van Robert-Jan en een semiredding van de gemaakte doelman kon Micheil niettemin van dichtbij scoren, 0-1. Lang konden we niet van de weelde genieten. Rampzalig instappen van ondergetekende werd bruut afgestraft met een laag schot in de hoek: 1-1. Gelukkig kon Robert-Jan van dichtbij inpissen nadat Eef de bal had ingebracht. Ook deze hernieuwde weelde was echter geen lang leven beschoren. Een cornertje verder seinde Robert-Jan dat hij de bal had (“Rob!”). Zijn zeldzame misser was duur toen van dichtbij hard binnen werd gekopt: 2-2. Het foutenfestival hield aan, waarvan Mo profiteerde. Na een mooie aanval via onder meer Menno, Nick en Mich vond hij met een stuiterballetje de benedenhoek. Tot slot waren de vuurpijlen van Nick noemenswaardig, die zonder uitzondering over de sloot in de zandbak eindigden. De rust begon met spontane hoofdpijn voor de GKL, die zich afvroeg wie hij in godsnaam moest wisselen. Het digitale tijdperk deed wonderen: met de iPhone één blikje op de site en hij wist weer wie er aan de beurt waren. Bijzonder was de korte, maar betekenisvolle kleedkamerconversatie tussen new kid on the block Jeroen en oudgediende Henny. Jeroen: “Ga je die hand nog wel uit je broek halen?” Henny: “Hè? Uit mijn broek halen? Zo sta ik altijd!” Jeroen, bedachtzaam: “Hmm.” De parkeerplaats was na rust onverminderd geopend, waarvan Gili met een prachtig balletje onderkant lat profiteerde. Het leder stuitte glashelder achter de lijn, maar de scheidsrechter stond te ver weg en werd, niet verwonderlijk, niet geholpen door een vlagsignaal. Geen goal dus. Als Geoff Hurst zo gescoord had, waren die decennia van discussie nooit nodig geweest. Jeroen en Mo verlieten het veld. Met de onberispelijke Paulus en Henny op de zijkanten begonnen de gastheren aan te zetten. Er kwamen enkele kansen, met name ongevaarlijke schoten van afstand. We ontsnapten twee keer in twee seconden toen Micheil de bal met de arm van richting veranderde en de GKL, op het verkeerde been, de bal miraculeus uit de benedenhoek wist te ranselen. Geen pingel, geen goal. Ook Henny maakte nog een onbewuste smash, maar wederom kwamen we ermee weg. Uiterst bizar was het vlag- en fluitsignaal voor buitenspel na onze doeltrap. Zo zakte de onpartijdige scheidsrechter met baard voor het onderdeel spelregelkennis. Een vlug genomen vrije trap bood uitkomst. Nick stuurde Eef de parkeerplaats op en Eef zocht rustig het hoekje uit: 2-4 en de punten in de tas. Het bleef een grote chaos op het veld, waarbij RKAVIC aanzette, af en toe mogelijkheden had en Martinus niet van de ruimte kon profiteren. Een beetje jammer was het incident waarbij Jos zich afzette tegen een tegenstander, waarna hem tot acht keer toe “Ik maak je kapot!” werd toegebeten. Een minuut voor tijd scoorde de thuisclub nog, maar het mocht niet baten. Vooral dankzij Micheil ‘Enoh’ Lauret en enkele reddingen van de GKL haalden we de eindstreep. Enoh verklaarde achteraf genoten te hebben van al het loopwerk wat Nick voor hem verrichtte. Rugpatiënten Royston en Dani zagen dit alles van de kant met genoegen aan. Graag had ik de nummer vier van RKAVIC nog een hand gegeven, maar dat zat er helaas niet in. Hij ging me dan misschien niet kapot maken, maar een welgemeend “Fock you!” was mijn deel.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; G. Lauret, R. Zelhorst, De Horde (55. Emmerik), Van Heiningen; Gaaikema, M. Lauret, Kampfraat, Moleman (60. Huisen); Ludlage, Overdevest.

 

Gijs Lauret

10 december 2011: Martinus 2 – Arsenal 2 5-2

Het betrof alweer de laatste wedstrijd voor de winterstop, tegen rode lantaarndrager Arsenal. De heren bezoekers sprokkelden tot nu vier punten uit elf wedstrijden en hadden de smaak van een overwinning nog niet geproefd. Teunus kwam om 13.59 met tas en kortgeschoren kop het terrein op rennen. Hij verklaarde in de kappersstoel doodsangsten te hebben uitgestaan voor een wisselbeurt. Dankzij zijn indrukwekkende sprint werd dit ultieme schrikbeeld afgewend. Omdat we te elfder ure onze 22-mans date van 12.00 hadden verzet naar 14.30, was Eef er ook. Van de verlate ontbijtjes in mijn blikveld was de tosti met satésaus verreweg het origineelst. Ook origineel waren de stukkende tl-buizen in de kleedkamer. De sfeer werd er terstond intiemer op. Bij het bekend maken van de opstelling bleken Eef en ondergetekende op de bank te moeten plaatsnemen. Dat is vanzelfsprekend een schande en een regelrechte dikke vette middelvinger voor het echte voetbal. Na de schande van Zagreb vroegen we ons af of het erger kon. Immense teleurstelling dus voor de in de vrieskou weer massaal toegestroomde liefhebbers. Gili en Teun (had ik hem maar tegengehouden bij het hek) waren onze backs, met Robert-Jan en Toni in het centrum. Verder was De Muer met zwangerschapsverlof en vonden we leenobject Barry Leije voorin naast Jos. Oom Micheil had gewassen en spontaan was de helft van de broekjes foetsie. Een enkeling moest het halve clubhuis doorzoeken om zich adequaat te kunnen kleden. Wat had Micheil met onze kledij gedaan? Zijn wildste fantasieën verwerkelijkt, dat sowieso. Maar over het hoe kunnen we de wildste fantasieën blijven koesteren. De partij begon zoals verwacht rampzalig, met een aandringend Arsenal en een slap Martinus dat fikse moeite had de bal van speler A naar speler B te spelen. De achterstand liet dan ook amper vijf minuten op zich wachten, toen een aanvaller in de zestien vrijstond en met een neerslachtig rollertje in de hoek onze GKL verschalkte. De panna van Mo was weer mooi, maar Teuntje moest op de doellijn met het hoofd redden, waarna van dichtbij miraculeus werd gemist. U leest het, om te banken en ook nog deze ellende te moeten aanzien was een afgrondelijke teistering. Gelukkig was daar de corner van Nick, die de harses van Robert-Jan in staat stelde de doelman met een pisboogje te passeren: 1-1. Nick voetbalde naast deze meesterlijke trap wat unaniem, zoals meestal met zijn vader langs de lijn. Wat wil je ook, de man was megatalent bij het roemruchte DWS uit de jaren zestig. Zoiets intimideert en schud je niet zomaar af op een kille zaterdagmiddag. Jos, blijkbaar niet gehinderd door de aanwezigheid van zijn vader, stond met een van onze tegenstanders een fanatiek potje te schuren in afwachting van een vrije trap. Ze hadden een indringend gesprek over moeders. De nummer 11 van Arsenal raakte hiervan schijnbaar zo geëmotioneerd dat hij een speekselstraaltje moest lozen, volgens ingewijden in de richting van Jos. Dit was allemaal echt niet lief en scheidsrechter Ruud besloot beide kemphanen een tijdstrafje te gunnen om tot zichzelf te komen en hun zonden te overdenken. Peukie erbij. De eerste helft eindigde in mineur voor Mo, die een knak voelde in zijn lies en professioneel trekkebenend naar de kant kwam. Eef betrad het veld. In de rust werd Barry afgelost door ondergetekende, die na wat omzettingen op linksback terechtkwam. Na de thee waren we los, met name in de persoon van Eef. Het weekje rust had hem goed gedaan. Na een dieptepass kapte hij zijn bewaker uit en prikte in de korte hoek: 2-1. Een hoekschop werd afgeslagen, maar Gili haalde ragfijn uit: 3-1. Het was eventjes genieten, maar nog niet kat in het bakkie. De GKL moest handelend optreden en deed dat met een onnavolgbare reflex op een schot van dichtbij. Jos had genoeg gezien en werd vervangen door Paulus ‘Kijk hoe je erbij zit’ The King. We besloten het nog spannend te maken. Een ogenschijnlijk lelijke punter vloog als een precisieraket in het kruis, waardoor de gasten dichterbij kwamen. Teun kreeg vervolgens een zware aanslag te verduren. Na een schop van achter fladderde hij door de lucht en landde rampzalig op zijn rug. Het was niet te doen en Barry herbetrad het veld. Robert-Jan en Nick besloten het helemaal anders te doen en schoten van een meter of vijftig. Werkte niet echt. Wat wel werkte, was de corner van Barry die van richting werd veranderd. Eef schoot met zijn rechter chocoladebeen strak in: onze verlossing en 4-2. Op assist van een levendige en moegestreden Gili besliste Eef de wedstrijd definitief, 5-2. Er waren naast dit alles drie hoogtepunten te noteren. Ten eerste het sprintje van Robert-Jan, die na een passje in de ruimte voor het eerst van zijn leven diepging. Ten tweede de doelpoging van The King, die van een meter of dertig de bal met veel effect raakte. Het was echter de vraag of enig effect überhaupt de bedoeling was geweest. Ten derde de geniale schijnbewegingen van Micheil in de zestien, die zijn tegenstander maar ook zichzelf volledig stuurde, waarna keepertje ongestoord kon rapen. Alles bij elkaar geen slechte eerste seizoenshelft van het Kampioenenteam, dat zich keurig in de middenmoot van de derde klasse heeft genesteld.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Van de Gevel (75. Leije), R. Zelhorst, Vollmer, Van Heiningen; Gaaikema, M. Lauret, Kampfraat, Moleman (44. Overdevest); Ludlage (60. Emmerik), Leije (46. G. Lauret).

 

Gijs Lauret

3 december 2011: SCW 2 – Martinus 2 2-2

Er is goed en slecht nieuws. Ik zal beginnen met het slechte. De kannibaal van Irian Jaya, die week in week uit zijn tegenstander met huid en haar opvrat, heeft ons tijdens het seizoen verlaten. Hij heeft besloten dat de derde klasse, met al die prutsers, voor hem een niveautje te laag is. Ik heb het over onze oude held Willem Papi, die de veteranen 2 van goddelijke impulsen gaat voorzien. De manier waarop we hem verliezen doet pijn. Ik weet echter zeker dat eenieder van ons op het voetbalveld 57 zou willen worden. Je moet het maar voor elkaar krijgen. En dan het goede nieuws. Op 2 december om 20.54 is Emil Rifat geboren, zoon van De Muer. Het gonst van de geruchten dat de nieuwe held een Russische achternaam heeft, maar dit is niet door officiële bronnen bevestigd. Het wekte verbazing dat het potje bij titelkandidaat SCW doorgang vond, daar het dagenlang niet weinig gezeken had. De straten waren zompig en de wind bejankte een troosteloze zaterdag. Het ergste komt nog. We moesten op het barbaarse tijdstip van 12.00 aftrappen in Rijsenhout, een gat waar je simpelweg niet wilt zijn, onder de stinkrook van onze stinkluchthaven. Yorick ‘Jozef’ Maas lag nog te ronken terwijl zijn gabber Jeroen hem voor z’n deur opwachtte. De aanvulling uit ons eerste arriveerde zodoende wat later. Onze warming-up op het kunstgras werd opgebeurd door een topidioot langs de lijn, die ons toeriep: “Lekker warmlopen, veteranen 5!” Meer motivatie hadden we niet nodig. Ondanks de gigantische jaap op zijn hand (het aandrukken van een vuilniszakje kan een mens maandenlang uitschakelen) durfde de GKL het aan zichzelf tussen de staanders op te stellen. We speelden met een revolutionair vijfmans middenveld, waarop Teuntje de stofzuiger uithing. Jos fungeerde als eenzame guerrillastrijder voorin. De tegenstander bestond uit een stelletje jonge honden die hyperactief heen en weer renden en veelvuldig van positie wisselden. Verder was een bloedserieuze technische staf aanwezig en natuurlijk de grens, die zichzelf keer op keer belachelijk maakte door op de meest bezopen momenten een stuip te krijgen die zijn vlag de lucht in hielp. En dan vergeet ik nog de professionele waterzakdrager, ook niet onbelangrijk. Hoewel de thuisclub niet veel creëerde, hadden we geen makkie. Vooral een bal vangen uit een hoekschop bleek ingewikkeld. De GKL leek te klemmen, maar liet glippen, stuiterde en leek aan te zetten voor een basketbaldribbel. Dit werkte niet in de eigen vijfmeter, waarna eenvoudig werd gescoord: 1-0. We waren gevaarlijk met counters via Jos en een afstandschot van Jeroen, maar ongelukkig toen Toni M. door het midden uitverdedigde. Er werd wreed van geprofiteerd: 2-0 en de punten in de pocket voor de gastheren. We maakten voor de vorm nog een pietsje bonje door te zeuren over buitenspel, maar dat was wat onzinnig allemaal. Een onnodige achterstand na twee persoonlijke fouten. De vooruitzichten verslechterden nog verder toen Teun de GKL op zijn gekwetste hand bezeerde bij een hoekschop. Het viel ook allemaal niet mee. In de rust werd de afwezigheid van Eef verklaard: zijn wedstrijd stond vanmiddag om 15.00 gepland. Da’s lastig en vooral ook wat laat. Nick was onze enige overgebleven wisselspeler en betrad het veld in plaats van Teun. We speelden met meer risico en iets meer druk naar voren na de pauze. SCW schiep amper kansen. En Mo begon te swingen. Het poortje was mooi, maar de voorzet op ondergetekende zo mogelijk nog mooier. Als ik schoenmaat 45 had gehad, was het een doelpunt geweest. Toch kwam de anschluss. Een verdediger besloot de katerige Jozef in te spelen vlakbij zijn eigen doel. Laatstgenoemde bestormde de keeper en legde de bal opzij voor Nick. Deze scoorde met links uit een irritant hoekje, waarbij een verdediger het leder tergend langzaam over de doellijn zag rollen. Een van de aanvallers werd streng toegesproken door zijn trainer, omdat hij weigerde het duel aan te gaan: “Gewoon doen en niet bang zijn!”. “Ik wil mijn enkels sparen”, luidde zijn excuus. Het eerstvolgende tweegevecht met Robert-Jan aan de zijlijn betekende einde wedstrijd voor hem. Hij kwam ongelukkig op zijn ribbenkast terecht en jammerde dat het een lieve lust was. Omdat de heren het voetbal erg serieus namen en al drie keer gewisseld hadden, zagen we ons geconfronteerd met een tiental. Het tiental was volkomen de weg kwijt en kon alleen nog in de slipstream van de Kampioenen mee hobbelen. Dit werd fraai geïllustreerd toen een SCW’er een medespeler zo goed als onthoofdde door hem van dichtbij vol op zijn porem te schieten. Koning Mo deed er nog een schepje bovenop en verzorgde een droomvoorzet waar Josje alleen maar tegenaan hoefde te wandelen: 2-2 en het festijn compleet. We namen ruim de tijd om elkaar te feliciteren en Jozef nog even te aaien, die met een pijnlijke schouder op zijn rug lag. Het leek erop dat hij het wel lekker vond even uit te rusten op de grond. Zijn wallen waren nog niet minder. Erop en erover? Niet echt. Het tiental zette druk en kreeg één schietkans, koninklijk gekeerd door de GKL. Micheil pakte nog terecht geel voor een hoorbare schop op het middenveld. ”Kijk de blauwe plek dan!” memoreerde het slachtoffer na afloop. Verder waren er wat kleine relletjes waar ikzelf bij betrokken was. Ik werd zwaar naar beneden getrokken en raakte in mijn val een tegenstander in zijn zak. Ik wens hem veel potentie toe in de rest van zijn leven, maar laat de kinderen toch alsjeblieft elders opgroeien. Later deed ik nog even spannend door na een overtreding tegen de aanvoerder op te lopen. De bank van SCW kon de gebeurtenissen duidelijk niet verkroppen en beet onze trouwe volger Theo Ludlage toe: “Dat jij dat zooitje wilt coachen!” Het is ook niet niks. Het kampioenschap kunnen ze voorlopig shaken. Het is lang geleden dat we zo uitgelaten waren na een gelijkspel. Een trotse Robert-Jan belde zoonlief om te vertellen hoe we de achterstand hadden “bijgebogen”. Maar Lars had ook nieuws: slechts 3-6 verloren! Daar kon geen gelijkspel van veteranen 5 tegenop.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; G. Lauret, R. Zelhorst, De Horde, Vollmer; Maas, Van de Gevel (46. Kampfraat), M. Lauret, Gaaikema, Moleman; Ludlage.

 

Gijs Lauret

12 november 2011: Martinus 2 – AFC 6 1-8

Het enige voordeel van droef rampzalige wedstrijden is dat een verslag plezierig weinig tijd kost. Als we zo doorgaan zelfs met de week minder. Dus. Ik zal met de deur in huis vallen. De ondraaglijke en onzekere martelgang die zich vandaag gestaag op het veld voltrok zal ik de lezer besparen. Het werd 1-8, een nederlaag met cijfers die ik me niet kan heugen. We misten de nodige krachten. Nick was een van hen maar nam gelukkig de moeite anderhalf uur voor aanvang te sms’en dat hij in Zwitserland vertoefde. Ook Gili, Mich en Birma Teun waren om uiteenlopende redenen afwezig. Bij onze Royston is een lichte hernia geconstateerd, wat inhoudt dat hij danig in de kreukels ligt. En Dani is al in geen maanden uit de lappenmand geweest. Jeroen was wederom present in het hart van de defensie en oude krijger Papi verwierf een kans als rechtermiddenvelder. Hij kreeg de opdracht minimaal twintig keer de achterlijn te halen. Vanaf de start hadden de bezoekers een overwicht. De heren van de thans vervloekte Zuidas zetten ons vast, bewogen wezenlijk zonder bal en vonden steeds de vrije man. We kregen er geen vat op. De lat boven de GKL was al geteisterd toen een ongelukkig misverstand tussen Jeroen en Robert-Jan de voorsprong van AFC inluidde. Prachtkansen voor Mo en Eef brachten ons geen chocolade, waardoor we met een kleine achterstand de kleedkamer opzochten. Het klokje van arbiter H. Huisen zorgde nog voor enige opschudding. Menigeen had de stellige indruk dat er erg vroeg was afgefloten, wat tot op dit moment uitdrukkelijk door de leidsman wordt ontkend. Muer werd dermate gekweld door zijn verrekte darmparasiet, dat hij na de thee niet terugkeerde. Ronaldo nam zijn plaats op het middenveld over. Paulus The King verving ondergetekende. Niet te verkroppen, maar echt waar: binnen een minuut of vijf stond er 0-4 op het bord. Eef verliet met een gekwetst bovenbeen het veld ten faveure van ondergetekende. Ik heb een minuut of tweeënhalf staan te genieten in de spits. Een kopbal naast het doel, twee tegengoals en wat omzettingen verder vond ik mezelf weer terug als rechtsback. Een schot van Jeroen deed de lat beven. Hierna volgde een strakke voorzet van Jos, waaruit Robert-Jan fraai tegendraads de poedelprijs in de binnenkant van het zijnet kopte: 1-6. Het bleef hoe dan ook een kansloze geschiedenis. De gasten scoorden nog twee keer en een gefrustreerde Jos zag zijn pingel uit de benedenhoek geranseld. De Sint trekt weer langs onze schoorstenen, maar we raakten geen pepernoot. Pijnlijk detail: het aantekenblokje van de scheidsrechter was te klein om alle AFC-doelpunten van na de rust te kunnen noteren.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; G. Lauret (46. Emmerik), R. Zelhorst, Jeroen, Vollmer; Papilaya, Muermans (46. Barten), Gaaikema, Moleman; Ludlage, Overdevest (55. G. Lauret).

 

Gijs Lauret

5 november 2011: Martinus 2 – AMVJ 3 1-4

Het kampioenenteam werkte de laatste twee wedstrijden journalistloos af. Het gevolg is dat deze potjes de annalen niet gehaald hebben. Al wat er gebeurde is dus in feite betekenisloos. Voordat ik in een filosofische verhandeling beland, verklap ik dat er met 2-6 werd verloren van koploper DOVO en met 1-3 werd gewonnen bij RAP op woensdagavond (onder ons eigen kunstlicht op ons eigen kunstveld). Vandaag zouden we om 15.00 aftrappen tegen hoogvlieger en bordeauxrode buurvrouw AMVJ. Om te spelen zijn shirts wel een handig ding. Paulus The King had woensdag gewassen, en zou de tenues bij Robert-Jan afgeven omdat hij zelf nog de provincie in moest. Bij Robert-Jan thuis geen shirts. Nergens niks geen King. Het wachten duurde. En omdat deze King de laatste der Kings is zonder mobiel apparaat, hadden we geen idee waar hij kon uithangen. Robert-Jan werd vriendelijk verzocht toch nog even de thuissituatie op shirts te onderzoeken, maar keerde onverrichter zake terug. En dus? Spelen zonder shirts? Er werd een in staat van ontbinding verkerende kartonnen doos opgesnord. Ze bevatte goeddeels vergane gele shirts met een idiote hofnar op de voorzijde. Met de broekjes, ook geel, kon je moeiteloos op een racefiets plaatsnemen; ze zaten heerlijk strak en opwindend. De witte sokken zakten af na een sprintje over een meter of tien. Wat we op dat moment niet wisten, was dat Paulus wel degelijk op de Amsterdamseweg was geweest. Een reconstructie leerde dat het ongeveer als volgt verliep. Paulus belt aan. De deur blijkt open. Paulus denkt: ‘Die Robert-Jan is nogal van de elektronica, dus zijn deur opent vast vanzelf.’ Paulus roept tegen de trap voor hem: “Robert-Jan, ik moet er meteen vandoor, dus ik leg de spullen hier neer.” Geen reactie van de afwezige Robert-Jan, noch van de trap. Een bezopen misverstand. Dat The King de firma Zelhorst BV mogelijk een inbraak zonder braaksporen heeft bespaard, had niemand het over. We liepen erbij als topidioten met clowns op onze borst! Opvallende naam in onze opstelling was voorstopper Jeroen van zaterdag 1, die terugkeerde van een blessure en zijn diensten aanbood. Verder herrees onze Nick na meerdere weken blessureleed. De wedstrijd bracht ons veel lelijks, waaraan ik weinig woorden vuil wens te maken. AMVJ bleek een sterk elftal met een aantal grote kerels en veel voetballend vermogen. We kwamen vroeg op achterstand na genadeloos afgestraft balverlies op het middenveld. De 0-2 was een typisch gevalletje aannemen, naar huis faxen, vrienden in Australië whatsappen en scoren. Verder waren er gedurende de wedstrijd enkele momenten van kortsluiting in de hersenen van onze spelers, onder wie de GKL en Jos. Er gebeurden dingen die niet op een voetbalveld thuishoren en gemakkelijk met rood bestraft hadden kunnen worden. Scheidsrechter H. Huisen wapperde met kaarten in de kleur van onze shirts. Het moet gezegd dat de spelers van de bezoekers over het algemeen vrij kalm bleven onder het fysiek geweld van onze kant. Toch kregen ook zij enkele prenten voorgeschoteld. Bij een 0-2 ruststand vervingen we Papi, De Muer en Nick door Toni, de inmiddels gearriveerde King en Eef. Hoewel met name Eef enkele schietkansen kreeg, liep AMVJ vrolijk counterend zonder al te veel problemen uit naar 0-4. Toen Jos in de zestien wat gemakkelijk naar de grond ging, wees de scheidsrechter naar de stip. Het was een beetje een verhaal van tien keer schoppen is penalty. Eef pakte het cadeautje uit, laag in de benedenhoek: 1-4. Achteraf rest ons geen andere conclusie dan dat AMVJ de sterkste was en we hen geen pijn hebben kunnen doen. Althans niet met ons voetbal.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (46. Vollmer), R. Zelhorst, Jeroen, G. Lauret; M. Lauret, Muermans (46. Emmerik), Kampfraat (46. Overdevest), Van Heiningen; Gaaikema, Ludlage.

 

Gijs Lauret

1 oktober 2011: Martinus 2 – Argon 4 5-3

De mussen flikkerden van het dak, het weder was niet te doen zo gruwelijk. Kortom, het leek wel oktober. Na het debacle verleden week in Ouderkerk wachtte ons het immer lastige Argon uit Mijdrecht. Niet voor het eerst bleek het samenstellen van een selectie geen sine cure. Uiteindelijk wist de GKL twaalf mensen bijeen te rapen, onder wie een krakkemikkige Teun. Hij moest de warming-up zien te overleven. Ook voegde zich bij ons Sahim, doorgaans dodelijke spits op zondag. Deze kip zou ons geen windeieren leggen. In de kleedkamer speelde de kwestie veld. Twee of drie? Op het kunstgras zou zonder vocht in de grond amper te ademen zijn, bevroedden we. Maar gras is ook zo twintigste eeuw. Resultaat stemming: 5-6 voor gras. Totdat we het betraden. We waanden ons in Abu Dhabi en besloten dat dit met voetballen niks te maken had. Dan maar een keel van schuurpapier. En nieuwe vlaggen, want een grasvlag past uiteraard niet in een kunstgrasmat. Ondergetekende begon op de bank vandaag. Lik op stuk voor de topscorer van vorige week. Van de gekwetsten meldden zich Nick das Kampfschwein, Royston en Dani, laatstgenoemde met de vlag in de hand. Knietje Teun doorstond de warming-up glansrijk en hielp ons vroeg op weg met een oogstrelende pass over de hele op Gili. Diens steekbal vond Sahim, die met een zalig prikkertje in de korte bovenhoek toonde uit het juiste hout gesneden te zijn: 1-0. Als door de wol geverfde counterploeg leunden we achterover. We lieten de gasten het spel maken zonder veel weg te geven. Roofdieren Jos en Sahim wachtten onafgebroken op een teken van zwakte bij hun prooi. Toch viel de gelijkmaker, toen de spits over de GKL heen binnen kopte, 1-1. We weten wat de GKL doet als het tegenzit. Hij coacht om ons erdoorheen te slepen. Zo ook nu. Toni Mourinho wipte met een pisboogje een vrije trap over het doel. Er vielen woorden als “ongelooflijk” en “tyfusbal”. Nadat Jos 2-1 had gemaakt, galmden de tyfusballen nog uitgebreid na in onze oren. De onhandige doelman verloor op knullige wijze de bal in de eigen zestien, waarna Jos de hoek mocht kiezen, naar zijn toeschouwende ouders wuiven en scoren. De keeper vond dit allemaal een beetje minder en stond een minuutje lang achterovergeleund tegen de paal. De armen over elkaar, blik op onweer tegen de zon in kijkend. Kort voor rust scoorde Sahim nog eens, maar werden we lichtelijk genaaid door een buitenspelvlag waarvan je weet dat die er altijd komt. De degelijke eerste helft gaf perspectief voor het vervolg. Papi keerde na de pauze niet terug en stond zijn plaats af aan ondergetekende. Sahim brak door, dreigde te gaan scoren en werd bedolven onder een verdediger. Vrije trap op de rand zestienmeter. De doelman was eindeloos bezig zijn muur bij elkaar te babbelen, waardoor Jos besloot door het midden te scoren. Dat mocht niet, eerst wachten op het fluitje. Na het fluitsignaal koos hij voor de korte hoek, met een prachtig boogje over de muur: 3-1. Ondanks deze heerlijke rugwind leek de hitte ons te verlammen, want bij de eerstvolgende corner weigerden we te ruimen. Binnen het strafschopgebied mocht na een redding van de GKL vrij worden gecontroleerd en afgedrukt: 3-2, ondanks De Muer op de lijn. De doelman van de gasten hielp ons weer op weg door voor de tweede maal te handballen buiten zijn gebied. Mich legde de vrije trap opzij en Jos liet een precisiegranaat los, binnenkant paal: 4-2 en een buitengewoon geile hattrick. Pech was er voor onze Toni, die van grote afstand de lat raakte. Ook Gili zat het niet mee vandaag. Zijn donkere paardenstaart danste door het vele hoofdschudden. Onderwijl vloeiden er verwensingen uit de regio van zijn ringbaard, als schijnbare zelfkastijding. Dit bereikte een toppunt toen hij na een scala schijnbewegingen op de achterlijn pardoes langs de bal maaide. Zo kennen we onze artiest niet. Ondertussen lag het spel met grote regelmaat stil. Er lag iemand op de grond, er was een goede inhoudelijke discussie gaande of de bal lag simpelweg een eind verderop. We zagen het frustratieloos aan, voor ons was immers de tijdwinst. Dit gold niet voor het arsenaal cabareteske figuren dat Argon in de dug-out had zitten. Tegen elke beslissing van scheidsrechter Ruud tekenden zij luidkeels bezwaar aan. Ze hadden het ook niet makkelijk. Toch kwamen de gasten nog terug. Achterover leunen kent zijn risico’s, wat werd afgestraft middels een van richting veranderd afstandsschot, 4-3. Zo werd het nog een benauwd laatste kwartier. Robert-Jan werkte hieraan niet mee. Hij verzond een Koninklijke pass over een meter of veertig achter de verdediging. Sahim stuitte nog op de doelman, maar zag vervolgens het gapende gat van het lege doel: 5-3, de punten binnen en toch geen assist voor Robert-Jan. Hiermee was het mooi geweest. Daar de wedstrijd op veld 1 later begon, was het lang wachten op alcoholische versnaperingen. Luttele seconden na affluiten kwamen deze in vele meters tegelijk de trap af. Er ontstond verwarring na een woede-uitbarsting met stuiterende ballen in de kantine. Wanneer mag de drank naar buiten? Als de wedstrijd is afgelopen? Als de scheidsrechter heeft gedoucht? Als het haar van alle spelers weer in model zit? Of überhaupt niet? Het wordt tijd dat onze verenigingsjurist het betreffende KNVB-document eens tot op de bodem doorlicht.

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; Papilaya (46. G. Lauret), R. Zelhorst, Van de Gevel, Vollmer; Gaaikema, Muermans, M. Lauret, Van Heiningen; Ludlage, Rahali.

 

Gijs Lauret

24 september 2011: Ouderkerk 2 – Martinus 2 5-0

Op bezoek gaan bij de hekkensluiter biedt perspectief, meestal. Echter, het kostte buitengewone moeite om voldoende mensen bij elkaar te sprokkelen. Zo ondervond Muertje, lijder ad interim. Royston, Teun en Mo zaten geblesseerd langs de kant te koekeloeren. Verder ontbraken onder meer Toni Mourinho (puinruimen bij Real blijkbaar belangrijker) en de GKL (nog een Oost-Europese rekening te vereffenen op Mallorca). De website stond al meerdere dagen in vuur en vlam: ‘Eindelijk een echter keeper!’ viel er onder meer te lezen. Dus meldde zich Maikel Brand. Jos was een beetje ziekjes, maar liet zich uit ellende wel door Nick uit zijn bed sleuren. Gelukkig vonden we daarnaast Markus bereid. Omdat we ternauwernood tienenhalf mensen hadden, moest de geblesseerde Nick in de basis starten. Gelukkig verscheen daar Gili om hem vroeg af te lossen. Ondanks alle malheur vooraf kreeg Menno de eerste kans, waarna de bal tergend langzaam voorlangs rolde. We waren nog maar amper begonnen of Maikel brulde het uit. Zijn knie. Geen wissels. Wat nu? Een paar spatjes koud water en wat persoonlijke aandacht deden wonderen.  Hij kon verder, maar niet van harte. Ouderkerk klapte er fel op, wat tot gevolg had dat we veelvuldig de lange bal hanteerden. Mich kwam net een teenlengte tekort na een subtiel hakje van Alex Muer. In het begin viel onze gabber nog niet erg op, maar na een tijdje besloot hij dat de schijnwerpers toch echt op hem gericht gingen zijn vanmiddag. Ik heb het over scheidsie. Hij floot bizar inconsequent, liet na meerdere rotschoppen doorspelen, om vervolgens te fluiten voor het spelen des bals. Hij won elke discussie door te dreigen met een kaart of erger. “Doe eens even normaal man!” riep Gekke Geert van de week. Deze uitspraak was vaak van toepassing vandaag. Een gestrekt beentje kostte Jos een gele prent. Kort daarop werd hij getorpedeerd, waarna hij zich verbaal wat minder fideel uitte tegen deze en gene in een blauwwit tricot. Er volgde een zoveelste discussie met de arbiter, waarbij Jos hem niet voor het eerst over zijn gladde kanonskogeltje aaide. Ondanks deze liefdesgebaren wandelde Jos van het veld. Er ontstond enige verwarring. Er was immers geen rode kaart gezien? Dat bleek inderdaad niet het geval. Jos sloop het veld weer in, maar werd heengezonden richting zijlijn. Altijd wachten op het teken van de directeur. Dit volgde prompt, terug bij de rand van het veld. Er waren nog twee minuten tot de rust, maar Maik trok het niet meer. Al strompelend zong hij het uit. Als de keepersnood het hoogst is, is Teuntje nabij. Omdat het na rust ook maar 0-0 bleef, besloot ik Teun eens te testen. Mijn Cruijffiaanse terugspeelboogbal verdween van buiten de zestien stijf in het kruis. Teun probeerde nog Arsenal-stijl weg te koppen, maar dat hielp niet: 1-0. Wat moet ik er verder van zeggen? Het was vooral een beetje jammerdebammer en dramatisch. Niet veel later kreeg Eef een mooie kans deze rampzalige actie weg te poetsen, maar hij schoof voorlangs. Hiermee bleken we ons kruid verschoten te hebben. In het vervolg waren er vrijwel geen passes meer van roodgeel naar roodgeel te bespeuren. Ook al was de afstand luttele meters, het bleek voor ons te ingewikkeld. We probeerden naar voren te spelen, maar liepen herhaaldelijk in het geslepen mes van de gastheren. Zij counterden in de laatste twintig minuten monter naar 2, 3, 4 en zelfs 5-0. Ik heb om me heen de nodige panna’s uitgedeeld zien worden in dit proces, maar noem geen namen (it wasn’t me this time). En wat deden wij? Zeiken tegen elkaar en de scheids.

Opstelling Martinus:

Brand (46. Van de Gevel); Papilaya, R. Zelhorst, M. Lauret, G. Lauret; Gaaikema, Muermans, Kampfraat (10. Van Heiningen), Monnikendam (85. Kampfraat); Ludlage, Overdevest.

Gijs Lauret

3 september 2011: Martinus 2 – SCW 2 1-4

De verwachtingen voor dit seizoen zijn gering. Het kampioenschap in de vierde klasse was glorieus, maar erna kwamen lichte haarscheurtjes aan de oppervlakte. Er zijn er die menen dat we niks te zoeken hebben in de derde klasse, dat we tot wekelijks slachtvee gedoemd zijn. Er zijn er ook die geen zin meer hebben in een verplicht potje bij NFC; een 0-5 overwinning op een stel papzakken zonder blijdschap te voelen. De laatste groep heeft met de promotie zijn zin gekregen. Mutaties in de zomer? Weinig. Fab de Waal heeft zich weer bij zijn matties van 1 aangesloten na de komst van een nieuwe, lievere trainert. Dani is terug uit het welvarende maar danig verwarde Noorwegen, mysterieus geblesseerd aan de lies. Na een dramavoorbereiding met drie bekerrampen op rij (gênant doelsaldo van 3-14) zouden we er vandaag vol op klappen tegen de kinderen van SCW uit Rijsenhout, waarvan ik terecht nog steeds niet weet waar het legt. Nick en Gili meldden zich te laat, dus de eerste wissels waren bekend. Het maakte het bepalen van de opstelling eenvoudiger voor de GKL. Hoewel? Het klopt dat de wedstrijd gisteren plotseling twee uur werd vervroegd. Veld 3 wachtte op ons, maar schijnbaar zonder lijnen en dat voetbalt zo lastig. Eerder inplannen dus, op veldje 1. Gili had zijn werkplek vervroegd verlaten om ons te helpen schitteren, en Nick had hem opgehaald. Clementie met de ganjaboys? Toch maar wel, ja. Andere opstelling. Of toch niet? Te laat is te laat! Nieuwe opstelling. Of… Na het horen van zo’n acht alternatieve formaties stonden beide uiteindelijk wel aan de start. De woestijntemperaturen betekenden een werkelijke marteling, maar toch waren onze eerste minuten van het seizoen niet onaardig. Gelegenheidsspits Mich had een mooie kans en we schoten zo eens van afstand. Toch ging het loopvermogen van de kinders ons opbreken. Nog voor de drinkpauze prikten zij het eerste doelpunt in de benedenhoek: 0-1. De waterbreak hielp ons tegen dehydratie, maar gek genoeg bleek er daarna geen houden meer aan. Doordat Robert-Jan nog twee ballen van de lijn haalde, stond het ‘slechts’ 0-3. Verder verloren we Royston door een oude, hardnekkige rugblessure. Menno betrad het veld. Het werd een tikkeltje onvriendelijk, wat Jos en later ook een tegenstander geel opleverde na te barbaars inkomen. De meest Koninklijke actie voor rust was van de GKL, die vanuit zijn vijfmeter al kappend en draaiend uitverdedigde door tegen een SCW’er aan te schieten (onbewuste poging luttele centimeters naast zijn doel). Wat niet hielp, waren de talrijke verwijten die over en weer door de hete lucht vlogen. We zijn het niet gewoon, zo kansloos achterstaan. Na de lauwe thee verving Papi onze Toni. De Special One bekende eerlijk dat hij moeite had om het te belopen tegen renkoters die zijn kleinkinderen hadden kunnen zijn. De wedstrijd kabbelde sloompjes voort en zodoende ging de 11-0 van San Marino ons sowieso bespaard blijven. Sterker, de jeugd bleek er volkomen doorheen te zitten en zette amper nog een aanval op. Stuk gespeeld door een stel over de datum voetballers! Met een dikke voorsprong, dat dan weer wel. Jos hosselde een pingel met een van zijn Classics bij de achterlijn. Nick schoot droog in de benedenhoek: 1-3. Erg veel was er niet meer te beleven, hoewel Menno en Mich nog wel kansen misten na beestachtige passes van onze artiest Gili. Het enige opvallende was de gedrevenheid van de bedaagde trainert van de bezoekers, die met regelmaat losging langs de lijn. Dit is voetbal in de derde klasse. “Net negentien”, piepte het mannetje dat met een haarfijne trap voor de beslissende 1-4 had gezorgd. We vroegen hem naar zijn leeftijd. Drie keer zo jong als Ome Willem!

Opstelling Martinus:

E. Zelhorst; G. Lauret, R. Zelhorst, Van de Gevel, Vollmer (46. Papilaya); Lith (30. Gaaikema), Muermans, Kampfraat, Van Heiningen; M. Lauret, Ludlage (85. Vollmer).

 

Gijs Lauret