Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

10 oktober 2015: WV-HEDW 15 – RAP 7 BNO

WV-HEDW 15 - RAP 7 10-10-2015Deze mondkwijl opwekkende toppert tegen de geelshirtige boys van RAP kende een machtig fascinerende aanloop. Onze babbelgrage kapitein Wes de Viking kreeg naar verluidt huilende pieptelefoontjes van een intens jeremiërende RAP-aanvoerder. Zemelknopende janktelefoontjes over een schrijnend gebrek aan voetbalbereid personeel. “Want we hebben een studententeam en je weet hoe dat gaat…” was de bizarre poging tot een steekhoudende verklaring. Kan iemand mij vertellen hoe dat dan dus gaat? Ok, je hebt een studententeam. Prima. Kan. En dat gaat dan. Op een bepaalde manier. En je wordt als buitenstaander dus verondersteld te weten hoe. Maar wat gaat er dan eigenlijk, überhaupt? Waar hebben we het in godsnaam over? Wat kan één belabberd zinnetje toch veel hemeltergende onzin bevatten, niet te filmen. De persoon die deze onbegrijpelijke zin had uitgesproken opperde om de balvoorstelling te verplaatsen naar een toekomstig moment dat hem uitkwam. Maar hij kwam een beetje boel soort van tamelijk laat met dit toch al hondsberoerde voorstel natuurlijk. Dus nee. We vinden je heus een lief jong, maar nee, gaar idee, geen goesting in. De jengelende studentenboy werd te verstaan gegeven dat hij rapper een baaldag had moeten opnemen, dan wel rapper spelers moest regelen. Waarna de weeklagende RAPper in wilde toorn ontstak: “Maar dan moet ik tien mensen regelen!” Was hij serieus in zijn eentje? Anyway, tot zover de gemoedelijke kennismaking.

Er werd dus hevig gehint op een no-show, maar op Wes’ vraag of de gele studentenbende ten tonele zou verschijnen kwam nimmer een definitief antwoord. Daarom waren we er faliekant klaar voor; zestien man sterk, tot de melktandjes gewapend. Het voelde alsof ik op Sinterklaas zat te wachten, met het verschil dat die witte baardman altijd wel komt. Al het geproduceerde mondkwijl ten spijt geen gele studentjes dus, maar wel een ontzettend dynamische training waarin bij wijlen dramatisch slecht werd gekaatst. Maar geeft niks hoor, uw eigengereide vedetten komen er wel.

 

Gijs Lauret

3 oktober 2015: Swift 8 – WV-HEDW 15 1-8 (0-5)

CSW thuis 4Behalve aussielegende Scott verlaat ook de repressieve potentaat Kim Jos-un zijn goedlopende WV-toko. Waar wij immer dachten dat onze Geliefde Leider bronstig naar de Democratische Volksrepubliek Korea lonkte, vertrekt de grote kleine dictator plompverloren naar India. Met zogenaamde werksmoesjes. Doch we zullen snikken in onze eenzame ledikantjes. We zullen die dierbare jongen hartverscheurend missen, hoewel hij al wederkeert voordat we ‘Zuiver Korea van Stalinisten’ kunnen roepen. Lief emoverhaal dit, maar Kim Jos-un liet zijn dictatoriale neus niet eens zien op het Olympiaplein. Daarenboven hadden we een klein keepersprobleempje, want de krakvinger van onze pingelpakpool was nog steeds gekrakt. Over onze talrijke kleine probleempjes later meer.

Swift 8 - WV-HEDW 15 03-10-2015 1Tijdens mijn laatste bezoek aan Swift maakte ik een magistrale kopgoal, dus u begrijpt dat dat heul veul nachtjes slapen gelee is. Eén argeloze blik op het retestrakke nieuwe clubgebouw leerde dat Swift geen old skool voetbalclub meer is, maar een poenbeluste commerciële rampenbende. Er is nog geen verstopt doucheputje over van de klassieke voetbalkleedkamers met door houtrot aangevreten kutbankjes waar je je delicate reetje niet keren kon. In plaats van heerlijke vorige eeuwse romantiek staat er een hypernieuwerwetse betonnen klotekeet die louter modern football ademt. En een beetje hockey. In deze apocalyptische omgeving kregen wij kleedkamer 22.1 toebedeeld. Serieus: 22.1. We betraden een soort familiekleedhok zoals je dat in het zwembad vaak ziet (en waar ik mij als familieman tegenwoordig omkleed). Met bijbehorende kluis voor al onze pleuristroep. Er meldden zich talloze in- en uitlopende kinderelftalletjes, allemaal even springerig. In dit afgrijselijke zwembadhok hing een onverdraaglijke grafstank en de reden was een ongewassen tenue. Waar natuurlijk een goede reden voor was: “Als ik thuiskom leg ik m’n was altijd in de schuur. Voor mama.” Mama had dus gefaald, simpel zat. Doch deze potentieel dodelijke grafstank was slechts een fractie van onze kolossale ellende, want de helft van uw supersterren lag rondom verzameltijd doodlollig in z’n meurende stinkbed te ontbinden. Ik had al die onverantwoordelijke kleuters potverdeurie nog zo gewaarschuwd: op tijd naar bedje, handjes boven de dekens. Want om kwart over elf voebele. Behalve een keepersprobleem bleken we tevens een keeperstenueprobleem en keepershandschoenenprobleem te hebben. Hoe dat kwam? Gewoon. Vergeten. En als klapper op de vuurpijl hadden we een spelerspasjesprobleem. Hoe dat kwam? Gewoon. Kwijt. Topdiplomaat KoenLinks achtte het politiek verstandig om aan te bieden de spoorloze pasjes thuis te gaan zoeken. En werd zodoende in de auto naar Amsterdam West gestuurd. Aldus etaleerden we de grootst denkbare dramavoorbereiding. Hoe moeilijk kan het zijn, vroeg ik me wanhopig af. Allemaal op tijd komen en meenemen wat je moet meenemen, meer wordt er niet gevraagd. We tierden kortstondig maar herprofessionaliseerden apesnel; er moest namelijk afgetrapt. Terwijl dat gebeurde, meldde Kapitein Wes de opstelling. Meer hadden we niet nodig.

Swift 8 - WV-HEDW 15 03-10-2015 2We startten spelerspasloos. Viersterrenkok Post loste met zijn imposante adolescentenbody in één zucht het keepersprobleem op. Maar niet het keepershandschoenenprobleem. Kassie had een taakstraf gekregen: hij moest nieuwe handschoenen aanschaffen bij het sportzakie om de hoek. Elk nadeel heb ze voordeel; door de belachelijke chaos vooraf waren uw onaantastbare reuzenvedetten vlindermesscherp. Toen KoenLinks arriveerde met de teruggevonden pasjes, droeg chef-kok Post nieuwe handschoentjes. En hadden we er al vier in liggen. Een losgeslagen Törder, finaal strak van de paracetamollen en ander medicinaal snoepgoed, fabriceerde een glaszuivere hattrick. Waarna Wes de Viking een goaltje mocht. Exemplarisch voor onze meedogenloze dominantie was een vrije trap vlak voor rust. Törder ontfermde zich erover en ramde deze achteloos door muur en net: 0-5. Nu schiepen de bedrijvige zuidboys heus dikke kansjes hoor. Echter aanvallend broddelwerk en katachtige meesterreflexen van onze zwarte panter 2.0 verijdelden alle doelgevaren.

Swift 8 - WV-HEDW 15 03-10-2015 3“Jongens, het kan nog!” riep een heldhaftig withemd gekscherend voor de herstart. Het kon zeker, want Törder pieste wederom raak. Met volhardend enthousiasme bleven de Swifterlingen evenwel tekeergaan, wat de edele zuidboys een verdiend troostpunt opleverde: 1-6. “Ze weten het niet meer!” brulde er eentje met gevoel voor overstatement. Want de gevierendeelde gastheren wisten zelf ook behoorlijk weinig. Quintus I ontfutselde de bal rond de vijfmeter en bediende Törder: 1-7. De daaropvolgende Swift-discussie kende geen eenduidige slotsom, maar schonk ons wel de uitspraak van de week: “Accepteer nou maar dat je een debiel bent!” Debiel of niet, Ome Faas mocht van dichtbij het slotakkoord ondertekenen: 1-8. Wij zagen dus een onvervalste zesklapper van onze goalgeile afmaker. Het klinkt bizar, maar een Törder-tienklapper was verre van onrealistisch geweest. Kennelijk was de gestoorde prewedstrijdchaos een hoognodige prikkeling, getuige de ronduit enge scherpte van sommigen. En we hebben een keepertje hoor mensen. Een buitenaards geweldige poortwachter. Dat had die malle jongen ons nooit verteld, dat ie dat kon.

 

Gijs Lauret

26 september 2015: WV-HEDW 15 – Amstelveen/Heemraad 5 3-4 (1-3)

WV-HEDW 15 - Amstelveen Heemraad 5 26-09-2015 1Deze zwaarwegende topwedstrijd vormde de derde horde op de obstakelrijke route richting onze gedroomde landstitel. De legendarische Bill Shankly leerde ons dat voetbal ietwat belangrijk is, belangrijker zelfs dan leven en dood. (“Some people believe football is a matter of life and death, I am very disappointed with that attitude. I can assure you it is much, much more important than that.”) 1-0 voor Shankly. Voetbal ontstijgt dus leven en dood, net zoals kameraadschap dat doet. En onze teerbeminde kameraad Scott gaat er ontstellend vandoor. Onze geliefde knuffelaussie gaat gewoon Down Under. Hij laat een snijdende leegte achter in onze wenende voetbalharten. Scott is een ongeëvenaarde, grandioze topidioot. Traditioneel moesten we hem vijf minuten voor aanvang van ieder niemendalpotje opbellen. Wist hij wel dat we uit speelden? Was hij überhaupt uit zijn rottende stinknest komen rollen die ochtend? Tijdens de aftrap smeet hij dan zijn half vergane barrel tegen een hek om vervolgens onbegrensd te shinen. Hoe heerlijk ben je dan? Voornamer nog: knuffelaussie heeft ons iets wezenlijks geleerd. Behalve over leven, dood en kameraadschap gaat voetbal namelijk over piemels; grote piemels en kleine piemels. Dit openbaarde hij tegenover een uitzinnige minimenigte aan boord van een wiebelig, drankovergoten zwabberbootje op een Amsterdamse gracht (denk er een vet Australisch accent bij en waan je op dat eufore bootje): “Ik heb euh… Dankjewel jongens. Ik denk dat ik heb een grote piemel. Maar ik heb euh… helemaal gezien in de kleedkamer dat jullie hebben euh… kleine piemels.” Was getekend Scott Donovan, Nederaustralisch piemelfilosoof.

WV-HEDW 15 - Amstelveen Heemraad 5 26-09-2015 2Hoewel knuffelaussie onvervangbaar is, heeft onze losgeslagen pingelpakpool zich uitmuntend van deze onmogelijke taak gekweten. Tomek krakte echter een ongelukkig vingertje, waardoor wij tegen de groenwitten uit onze zuidelijke buurgemeente ten laatsten male een klemmend beroep deden op onze enige echte opperheld Scott. Onze megalegende kwam classic laat aankakken, maar bellen was niet nodig. Uw gretige vedetten waren ingedeeld op kunstgras drie. Een vreugdevol mazzeltje, daar er vorige week een gloednieuw kunstgrasbiljartlaken werd opgeleverd. Heel iets anders dan het boosaardige schaafwondplantsoentje waar we traditiegetrouw gapende wondkraters in onze peperdure miljoenenbenen sloegen.

WV-HEDW 15 - Amstelveen Heemraad 5 26-09-2015 3De antieke krijgers van de Sportlaan waren me wel enigszins bekend, daar ik in 2011 met mijn knotsgekke toenmalige ploeggenoten de schaal pakte ten koste van dit levensgevaarlijke soepzooitje (bit.ly/1LGbxxw). De groenwitte mannen bleken onderhand een tikkel overjarig, vooral zichtbaar aan hun uitdijende drankpensen en volledige gebrek aan lichaamsbeweging tijdens het voebellen. Mede dankzij dit hardnekkige stilstaan van de gasten schiepen we direct enkele kwijlopwekkende droomkansen, welke aan ons blonde Vikinkje Wes niet besteed waren. De vastberaden AOW’ers trokken zich feestelijk terug op hun eigen rubbergeurige helft, maar een goed verstaander rook dat hun lange bal best link was. Dit bleek toen een zeker linkerbeen het weerloze leder vanaf de cornervlag spontaan in het kruis roste. Een ouderwets komt-uit-de-lucht-vallen-doelpunt, maar het mag gezegd dat hij er aardig in zat. Waarna wij het stilstaande oudjestempo adopteerden als een bloedeigen stiefzoon en gezellig tegen onszelf gingen voebellen. Kassie moest het doen. Hij glibberde zich erlangs en bediende Tarzan: 1-1. Waarna de bezoekende oude heertjes twee balletjes naar voren pompten en we tweemaal oma-achtig liepen te punniken, borduren of misschien wel vloerkleedje haken. Verdedigen deden we sowieso niet, waardoor 1-3 de onbegrijpelijke ruststand werd.

WV-HEDW 15 - Amstelveen Heemraad 5 26-09-2015 4Dat dit een schandelijk nonsensafscheid voor onze aussielegende was behoefde geen discussie. Kassie zette daarom zijn onhoudbare turbootje aan, stoof een paar verraste ventjes voorbij en legde panklaar voor Ome Wes: 2-3. De bedaagde guerrillavoetballers leken moegestreden, dus erop en erover was het eenvoudige devies. Met een welgemikte peer naar voren transformeerden de vermoeide Amstelveners echter naar ontketende pensbejaarden. Die vervloekte linkspoot banjerde weer rond bij de cornervlag. En dan weet je het wel. Dit sicke schot in de kruising bleek de letale nekslag, ondanks de koelbloedig benutte pingel van Tarzan nadien. Scheidsie, die overigens een keurig neutraal fluitje blies, bleek enigszins levensmoe want maakte er na 39 minuten zuivere speeltijd een eind aan (dat wil zeggen aan de wedstrijd). “Ze zijn veel te dik om van te verliezen”, was de laatdunkende zin die de terneergeslagen kleedkamersfeer het best typeerde. En inderdaad, elke keer dat ik naar onze veteraanrijpe opponenten keek, groeiden hun ontzaglijke buiken zienderogen. En toch hebben ze gewonnen. Laten we wel wezen. Dit is een verdomd leep ploegje en vandaag stukken effectiever dan wij. Persoonlijk moest ik na dit onverteerbare echec enige moed indrinken voor onze Scott, maar ik denk dat we hem passend hebben uitgezwaaid. Gonna miss you, mate. Wij denken dat je hebt een grote piemel.

 

Gijs Lauret

19 september 2015: De Meer 5 – WV-HEDW 15 0-3 (0-2)

De Meer 5 - WV-HEDW 15 19-09-2015 1Soms gebeurt er iets raars en voel je: dit wordt een prachtige dag. Vlak voor aankomst bij Sportvereniging De Meer had ik dat. Een uitgeputte voetbalster fietste mij in haar gore, meurende stinktenue tegemoet. Ze keek als een smachtende junkie na een nacht wallenlopen en nam een gretige hijs van haar sigaret, waarbij haar toch al ingevallen wangen nog verder tussen haar aangezichtsbeenderen verdwenen. Ik voelde het. Dit werd een prachtige dag. Dan moest De Meer 5 wel als gewillig slachtvee fungeren natuurlijk. Aan perspectief geen gebrek: het bleek hetzelfde ramperige nikselftal dat zich vorig seizoen afgetekend naar de laatste plaats had geprutst. ‘Eens gedegradeerd is nimmer wedergekeerd’, moet het roodhemdenzootje gedacht hebben, daar het ondanks zijn diepdroeve eindklassering in de vierde klasse bleef ballen. Overigens was hipsterspitsje met z’n klassieke staartbaardcombinatie present, een veelbelovend voorteken. En scheidsie was ook al zo’n overheerlijke man. Hij was precies die dagdromende bibliothecaris, rechtstreeks weggelopen uit zo’n ellendige boekengrot. Daar waar ik met kolossale weerzin geestdodende schrijfwerkjes ophaalde voor mijn examenboekenlijst. Schriftelijk gehannes van Willem Frederik Hermans, Louis Couperus en allerlei andere jandoedels van likmevestje. Maar genoeg over mijn mega-interessante examentijd. Behalve de eerdergenoemde cultfiguren was ook WV 15 aanwezig. Met een duizelingwekkend ruime selectie van zestien bloedhongerige supersterren zelfs. Onder hen de levende mythe Herr Walter, die na een tragisch jaartje zijlijnstaren zijn rentree vierde.

De Meer 5 - WV-HEDW 15 19-09-2015 2Met het eerste fluitsignaal van de bibliothecaris begon een langdurige bezetting van de vijandelijke helft. We deelden heel spannend de lakens uit. Om te winnen is echter meer nodig dan 75% balbezit, weet menig Nederlandse tobclub. Comeback kid Walter solliciteerde opzichtig naar een Man of the Match verkiezing door na tien minuten een lachwekkende publiekswissel te regisseren. De beste jongeheer zat stuk. Hij lag minutenlang overdreven na te hijgen maar had uiteraard voldoende energie voor een vroeg slokje bier. Laat ik eens holle trainerspraat uitslaan: het werd tijd om onszelf te belonen. Om de bezetting te transformeren naar iets tastbaars. Linksback Tomba, ons vrolijk zwoegende PSV-boertje, deed dit gewoon effetjes. Hij schietlobde de bal schitterend van ver over de verbouwereerde Jean-Marie Pfaff in het Meerse doel. Törder had aldus gezien hoe het moest en fabriceerde een trademark doelpuntje. Vooractietje, dribbeltje, klaarleggen voor linkervoetje en benedenhoekje uitzoeken: 0-2. Zo modderde een en ander kalmpjes voort totdat het rustsignaal me wekte.

De Meer 5 - WV-HEDW 15 19-09-2015 3Wes de Viking, want zo heet hij tegenwoordig, had in het krakkemikkige kleedhok verreweg de omvangrijkste muil. Zo gauw die gigantische reuzenscheur zich opent, sluiten zich als vanzelf alle onbeduidende pruimenmondjes. Zeker als die immense bek achteloos de ene na de andere tactische meestertip weggeeft. En dat doet die vindingrijke vikingwaffel allemaal gratis en voor nop, mind you. De mooiste quote van het weekend werd echter gebezigd door een goedgehumeurde knaap met sensitieve hamstrings: “Die boys mogen echt niet scoren. Serieus, die moeten huilend naar huis.”

De Meer 5 - WV-HEDW 15 19-09-2015 4Eerlijk gezegd was het wedstrijdje na rust stierlijk vervelend. De Meer had collectief gecapituleerd en uw aanrommelende pseudovedetten drentelden apathisch in de rondte. Dat gaf verder niks hoor. Het preherfstzonnetje was aangenaam. De ontelbare geschikte voorzetten van KoenLinks waren genieten geblazen, net als het onderlinge theekransgekissebis bij de geslagen gastheertjes. De nummer 12 op het middenveld was verreweg de heetste heer van De Meer; hij was de enige die nog iets doelgerichts in elkaar poogde te flansen. Zijn frusti wegwerpgebaren werden evenwel met de minuut grotesker; wederom genieten. Törder was zonder meer bedrijvig en dartelde zich een verrassende route richting kokje Post, die van nabij afdrukte: 0-3. Daarmee is het leeuwendeel verteld. Laat ik echter twee belangwekkende bijzaken toevoegen. Eén: de onfortuinlijke inspanning van Wes, die voor open doel koddig naast schoof. Twee: de sensationele reddingen van killer Tomek, die naar mijn kritische smaak schandalig veel te doen kreeg.

 

Gijs Lauret

5 september 2015: WV-HEDW 15 – DVVA 10 2-2 (1-0)

DVVA thuis 2De voorbereiding op ons voorgenomen kampioensjaar loopt op zijn eindje. De druk wordt opgevoerd door hijgerige sensatiepers en is bij iedereen voelbaar. Kan dit getalenteerde gezelschap deze immense druk aan of bezwijkt het bij het eerste zuchtje zielige tegenwind? Dit wordt het doldwaze seizoen waarin het gebeuren moet. Op naar de dubbel! Als we onze allerliefste buurmeisjes van DVVA zouden verslaan, was een volgende bekerronde nagenoeg veiliggesteld. We mochten daarbij gratis misbruik maken van speelgraag personeel van WV 16. Onze tarzan Felientje was present, evenals onze bionische man Cliff Richard, die de indrukwekkende stellage op zijn linkerbeen als volgt toelichtte: “Dat is om mijn knie bij elkaar te houden.” Sjulemani was om tien uur al opgestaan, maar ondanks dat “een beetje ziekjes”. En dat terwijl hij net overheerlijk was vertroeteld door zijn aimabele schoonouders! Hij bracht het duizelingwekkende toeschouwersaantal zomaar op vijf.

DVVA thuis 1Laten we beginnen met een deskundige analyse, namelijk die van de allerbeste stuurlui aan wal. Hun hoogdravende analyse luidde als volgt. De tegenstander stond goed, maar hield het vooral bij staan. Bewogen werd er niet. Of dit iets met hun gemiddelde leeftijd van doen had zullen we nooit weten; met die beklemmende onzekerheid moeten we allemaal ooit ons graf in. Maar opvallend was wel dat sommige in geelzwart gestoken heren grijs waren geworden van het eeuwige studeren. Want studeren, daartoe is iedere DVVA’er op aarde. Toch? Nou vooruit. Studeren en zuipen. Terug naar die malle wedstrijd, want nu zijn we wel erg off-topic. De grijze studentjes lieten onze aandoenlijke belegeringspoging gelaten over zich heen komen, maar gaven amper grote doelkansen cadeau. Via een oogstrelend samenspel Faas-Kassie-Törder brak uw ontketende sterrenensemble door de dichtgemetselde gele handbalverdediging. Een intikker binnen de vijfmeter bezegelde het blauwe veldoverwicht.

DVVA thuis 3Na een ontspannen rusttheetje kwam Door Vriendschap Verenigd Amsterdam ronduit opstandig uit de kleedkamer. Tussen die vier muren moeten magische woorden gesproken zijn, want de brutale buurmeisjes gingen zowaar machtig bijdehand doen. We overleefden een hachelijke zijnetsituatie, maar toen RoboCop Cliff Richard het veld verliet (onbegrijpelijke wissel!), ging het vanzelfsprekend mis. Koning Tomek bleek haast menselijk, want hij werd van dichtbij gepasseerd: 1-1. “Koppie erbij!” blèrde onze verbeten dictator Kim Jos-un. Kennelijk zat de angst voor onze grote kleine tiran niet diep genoeg, want we voetbalden de seconden daarna heel nadrukkelijk zonder hoofd. Vanaf de aftrap werd teruggespeeld, waarna middenveld en defensie een gezamenlijk snurkconcert ten gehore brachten waarop het Concertgebouw jaloers zou zijn. In ieder geval werd er ongecompliceerd gescoord en beleefden we een belachelijk fatale dertig seconden in een anderszins degelijke wedstrijd van uw volgevreten topvedetten. Vervolgens deed scheidsie een dubieuze penaltyduit in het zakje. Dankzij onze ontketende pingelpakpool maakten we ons geen pepernoot zorgen. Tomek toonde waarom. Hij pakte de strafschop. Klem. Met de moed der droevige treurnis drongen wij aan. Er was er maar één die ons uit deze penibele bijna-doodervaring kon redden. Törder was de waakse profiteur van funeste passiviteit tussen doelman en verdediger, die elkaar intiem bleven aanstaren in plaats van weg te werken. Hij omspeelde het uitgelopen keepertje meesterlijk en schoof de bal secuur in het verlaten doel: 2-2. Om door te bekeren is het hopen op een megastunt van onze wilde buurvrouw JOSje tegen woeste buurvrouw De Meer. Die stunt komt er niet trouwens.

 

Gijs Lauret

29 augustus 2015: De Meer 2 – WV-HEDW 15 2-2 (1-1)

De Meer uit 1Een regenachtig weekje na onze beestachtige bekerouverture tegen JOSje traden wij aan voor wederom een kiplekker bekerwedstrijdje. En wederom tegen een hele hete buurvrouw, namelijk De Meer! Wesje Wisseltje appte dat hij later kwam omdat zijn spiksplinternieuwe fiets mysterieus onttrapperd was. Dit bleek hartstikke symbolisch. Gedurende de wedstrijd zou nog dikwijls het beeld van Wes’ trapperloze rijwiel door mijn gedachten fietsen. Ik arriveerde schandalig laat (ventielen uit mijn ouwe verrotte klotefiets getrokken door een of meerdere topdebielen) en een 1-0 achterstand was zodoende reeds genoteerd. Tijdens de notoire waterzuippauze drentelde een manke Wissel om een braakmisselijke Kim Jos-un heen. Onze hondsberoerde despoot stond naast een hinkelende Quintus I en een weeklagende Roodbaard, die piepte dat niemand mocht diepgaan omdat dieptepasses geven hem zo’n pijn deed. Zo’n middag, ken je dat? Op de pleuriswarme reservebank zat ik uitgebreid wetenschappelijk onderzoek te doen naar het gehavende gelaat van onze Noord-Koreaanse dictator naast mij. Zijn gezicht muteerde om de vijf seconden van een olijfgroene naar een kreeftrode kleur. En dan weer terug. Toch kotste hij niet. Door dit razend interessante staaltje performance art van onze schijtzieke Capitano is het blinkende doelpuntje van Ome Benna me volledig ontgaan. Men claimde zelfs dat Törder de assist gaf. Het zou heus kunnen, maar ik weet wel dat mensen de gekste dingen beweren. Vooral als ik niet oplet.

De Meer uit 2Na een welverdiend rustdrankje gingen alle drieëntwintig testosteronoverlopen mannen nog een helftje tekeer. Törder miste iets wat voor iemand van zijn statuur een honderdprocent kansje is. De bevlogen coach van onze gastheren kon een en ander maar matig waarderen. Deze luid brabbelende meneer met gipsarm werd een pietsje knorrig van de knullige onoplettendheden in zijn poreuze defensie. “Youri en Jordi kijk eens uit!” beval hij streng. Onze Youz keek verward om zich heen; hij had toch niets stouts gedaan? We ontpopten ons langzamerhand tot baas in de potverdomde snikhitte en het wachten was op de bezegeling daarvan. Törder beloonde voorbereidende arbeid van Roodbaard en Benna. De wrede beul stond paraat op rand zestien en executeerde onze perplexe opponent met een gortdroog schot in de onderhoek: 1-2. Dit was echt heel leuk hoor, maar onderhand kon er zo ongeveer niemand meer rechtop staan. Ik moest weer aan de onttrapperde fiets van Wisseltje denken. Zo’n acht strompelende blauwhemden smeekten om een wissel, maar werden slechts aangegaapt door een menigte half vergane mensen rondom een van hitte gesmolten dug-out. Die halfdode figuren gniffelden hun tanden bloot in de zon. Hun lachende tanden waarachter ondraaglijke boerenkiespijn schuilging. Linksback Arn Kwakkie loste zijn probleem op ludieke wijze op. Hij torpedeerde een vent, ontving geel en dus zo’n malle hockeytijdstraf. Hij verzuchtte opgetogen: “Het is mooi, want ik heb gewoon tyfusharde De Meer uit 3kramp ouwe.” Waarna hij direct zijn aanwezige voetbalvrouw aan de dwangarbeid zette. “Wil je even masseren? Goed knijpen. Echt goed. Zo goed, dat het pijn doet aan jouw handen.” Ze deed haar best. Ondertussen werd Törder door een tweebenige torpedo gevloerd, waarna hij een boos kinderduwtje teruggaf. En geel kreeg. De tot dan toe sluimerende onvrede over het eigenzinnige scheidsie nam exponentieel toe, maar al het oenige gelul jegens dit rechtschapen heerschap hielp uiteraard geen reet. Hij werd er alleen maar irritanter van en eigenlijk begrijp ik dat ook wel. Ergens. Youz kon niet voort en omdat invaller Quintus I (overigens manker dan de hele familie Nelis bij elkaar) zijn schoentjes nog niet aan had, waren we met acht. “Ze staan nu met acht man, maak er gebruik van jongens!” joelde de alerte gipsarm. Zijn volgzame jongens luisterden braaf, want een cornert werd doeltreffend ingekopt: 2-2. En dat was jammer. Want WV 15 toonde vandaag een groot hart te hebben ondanks een belabberd fysiek gestel. U leest het. Dit was weer een teringgeinig middagje met enorme bergen kolossale onzin, rare mensen en vreemd gedrag. Daarvoor kom ik naar het stadion.

 

Gijs Lauret

22 augustus 2015: WV-HEDW 15 – JOS/Watergraafsmeer 10 11-1 (3-0)

JOS thuis 1Als we het eens saampjes onder het genot van een heilzaam kruidentheetje zouden hebben over al die slaphangende lullo’s die afwezig waren, zou je daar spontaan hartstikke psychisch van worden. Wrang genieten, zo’n drieëntwintigkoppige selectie. Van de tirannieke despoot Kim Jos-un tot het blondbaardige kapiteintje Wes, van zwierige Sjulemani tot robuust Faasje; ze waren er niet. Ook onze dierbare knuffelaussie ontbrak. Voor hem breekt een diepzinnige periode aan waarin hij moet verzinnen in welk mieters land hij zijn blijmoedige leventje wil slijten. Concreet: hij vertrekt weldra richting Down Under. Anticiperend op deze intens verdrietige ontwikkeling contracteerden wij per direct onze ongenaakbare toernooiheld Tomek Szklarz, de magische penaltykiller hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor onze eerste internationale hoofdprijs. Aangevuld met onder anderen twee bereidwillige gekken van WV 20 vormden we een waar vreemdelingenlegioen. Daarbij waren er meerdere geblesseerde, half gehandicapte of dodelijk overspannen voetbaldebielen present die de moeite namen om ons balgrage Légion étrangère te komen aanschouwen. Onder deze hangende randfiguren ondergetekende, die al tijdenlang apestoned van de paracetamol rondwankelt op een rammelend middenvoetsbeentje. Ik zeg het één keer en daarna piep ik er niet meer over. Maar boven de vijfendertig wordt je droevige lichaam pas echt triest. Hoewel, milieulover KoenLinks heeft nu al een hamstring van kousenband. En de lies van Herr Walter is zo weeïg als gesmolten marsepein.

JOS thuis 2Hoe dan ook, we mochten een sensationeel bekerwedstrijdje ballen tegen het tiende van onze opwindende buurvrouw JOSje. Met de zunige 4-2 oefenwinst op onze bronstige buurvrouw TOSje fris in het voorhoofd was het zelfvertrouwen torentjehoog. Dit ondanks een huidroosterende bloedhitte en bijbehorend kunstgrasveld dat de droge kelen dichtkneep. Het arrogante vertrouwen in eigen kunsten bleek wel een klein tikkeltje terecht, hoewel het eerste schaap pas na ruim twintig minuten over de beruchte dam kwam. Dit schaap bleek Törder. Hij opende het bal met een potje nostalgisch kapdraaien en zag Roodbaard 2-0 hosselen alvorens zelf de boel van ieder greintje spanning te ontdoen: 3-0. Buurvrouw JOSje bleek voorin impotent als een kudde dooie befteckels. WV-poortwacht Szklarz kon zodoende zijn nieuwste liefhebberij uitoefenen: kunstgrassprietjes tellen. Onze voornaamste angst was dat Roodbaard of onze Afro-kapselaanwinst Benna zou gaan rennen. Want die kauwgumhamstrings van ze. Gelukkig gaven ze hun onaantastbare masterclass grotendeels in wandeltempo.

JOS thuis 3In de rust bood ik dochterlief uitgebreide poepbegeleiding op het damestoilet, dus over de kleedkamerstemming kan ik niets zinnigs uitkramen. In ieder geval maakte Ome Törder er al neuspeuterend nog drie na de pauze, waarbij de ene gesmeerde aanval nog uitgespeelder was dan de andere. Roodbaardje drukte af en Benna bukte om een onvoorziene onthoofding te voorkomen: ook dat was hangen. Intussen 7-0 en de JOSjes werden zichtbaar overmand door dubbele-cijfer-paniek. Keepertje was echter fanatiek als ik-weet-niet-wie en bleef zijn zieltogende medespelers als een waardig leider toebrullen. “Positie!” of “Duel!” galmde het schor door de warme zomerlucht. Het zijn deze nietszeggende details die amateurvoetbal zo onbetaalbaar maken. Niet zozeer de 8-0 van Benna, hoewel bekwaam afgerond en uitermate prachtig voorbereid door onze licht corpulente swingbraziliaan Renan. De paniekdiscussies onder de radeloze JOSjes namen ondertussen buitenproportionele vormen aan, terwijl Törder de 9-0 achter het luchtgrabbelende keepertje lobde. Goaltje zes. De tien was echter voorbehouden aan onze bejaardste speler, die het leder achteloos van ver in het kruisje joeg. Tijdens de nababbel fluisterde hij discreet zojuist de zestig aangetikt te hebben. Wat een ongekende superkoning. Na 11-0 mocht gammel JOSje er ook eentje in pissen. Zo kunnen ze maandag op hun werk moeiteloos deze historische strafexpeditie ontkennen; gewoon jokken dat die 11-1 een ordinaire typfout is. Wij danken onze bekwame en vooral toffe invallers. Maar volgende week iets meer vertrouwde gezichten zou ook geen drama zijn.

 

Gijs Lauret

WV 15 gaat loesoe in Polen

Polen 1Donderdagavond, allerliefste lezer. Wat deed u toen? Een naar smerig afhaalvreten geurende vuilniszak op uw volgepropte balkon zetten? Of flikflooide u clandestien met die gezellige vrouw van de bridgeclub? Het doet er niet toe. Terwijl u dat deed, begon de queeste van uw volgedronken topvedetten op de onvolprezen parkeerplaats van Middenmeer. Aldaar verbleven wij in de hartstochtelijke hoop dat ooit twee Poolse busjes zouden opdoemen om ons naar Het Beloofde Land te brengen. Mitella-Markie met zijn lijpe sleutelbeenlitteken gooide zijn zieltogende telefoon in de strijd en belde z’n buurman Mirek. De zwijgzame WV-icoon poogde vanaf zijn geboortegrond nabij Gdansk te bevestigen dat ons vervoer in aantocht was, doch hij klonk tamelijk afwezig. Het zal de ranja wel geweest zijn. Al onze busgebrekangsten bleken volkomen onnozel; de twee Poolse koningbestuurders van de blauwe personenbusjes karden als malle madderfakkers richting het oosten. De klokjesronde rit werd ingrijpend opgeleukt met allerhande intens wazige voor- en achterbankgesprekken, bieren en zelfbedacht vertier. En een vanwege ons Poolse nummerbord uitgelokte aanhouding door de Polizei uiteraard. Waarbij wij, ondanks dat het paspoort van ondergetekende achterin het andere busje lag, doodjolig mochten doorrijden. Overigens weigerde de zachtmoedige politievrouw helaas lief doch beslist om met ons op de foto te gaan. Gemiste kans. Voor haar. Een ontegenzeglijk hoogtepunt was onze heerlijke tipsy alleenheerser die vanuit de achterbak, alwaar hij verbleef als een opstandige peuter in de box, om de tien minuten amechtig gilde dat z’n pietepeuterige pindablaasje bijna knapte. En dat een sanitaire stop acuut noodzakelijk was. Waarna hij direct weer in een comateuze slaap sodemieterde. Die dan exact tien minuten aanhield, enzovoorts.

Polen 2De prachtige vrijdag stond in het teken van cruciaal herstel met korte en lange hazenslaapjes in en rondom ons schitterende etablissement. Een vermoeid stel verlopen krijgers lag schijnbaar gefusilleerd naast een kinderglijbaan. Behalve door uw drinkgrage Galácticos werd WV in het slaperige dorpje Rewa in volle glorie vertegenwoordigd door de wereldberoemde clublegendes Sander en Ria, geflankeerd door clubintellectuelen Bart en Bert. En niet in de laatste plaats door Kantinekoning Mirek, de goddelijke hosselaar van dit onvergetelijke samenzijn.

Polen 3We zouden een gemoedelijk wedstrijdje voebelle tegen een plaatselijke trots, maar de plek van handeling lag goed verborgen. Beide busjes dwaalden doelloos over steenrijke hobbelweggetjes, terwijl we elkaar ervan overtuigden slachtoffer te zijn van mensenhandel. En dat de enige vraag nog was aan welke bloedbeluste psychopaat we doorverkocht zouden worden. Deze deal kwam er niet van en we mochten een balletje doen op een glooiend kuilenveld aan een door bomenkap ontsierde bosrand. Nog immer uitbrakkend (en sommigen nagenoeg rotte braakselstralen kotsend) poogden wij een martelende warming-up, terwijl de bezeten trainert van Sztorm Mosty zijn hongerige selectie al een half uur aan het toeschreeuwen was hoe zij ons moesten bespelen.

Polen 4Voor rust konden we absoluut wedijveren met de gretige Polen en troffen tweemaal de dwarsligger, edoch slikten twee onbenullige goals. De fidele gastheren vonden onze smalle selectie kennelijk dermate meelijwekkend dat zij ons drie spelers te huur aanboden. Eén van hen was echt master en hielp ons aan een vroeg doelpuntje. Vervolgens versierde de master een pingel, welke door onze Oost-Duitse topkeeper Herr Walter feilloos werd benut. Vervolgens werden we drie keer gedist en leek 5-2 de onafwendbare slachtbank aan te kondigen. Dit was buiten onze magnifieke leenpolen gerekend: 5-5. Een verdwaalde belpool verkneukelde zich langs de lijn, terwijl de malafide gokkers in Singapore op winst stonden. Geen Amsterdamse goals voor WV 15 dus; vier Poolse en één Oost-Duitse. Evengoed: dat wij met onze onthersende alcoholhoofden gelijkspeelden, mag Het Mirakel van Mosty heten.

Polen 5Nadat sommigen via de omgekeerde route hun zure maag hadden geleegd, spoedden wij ons naar het partygedruis in het semimondaine Sopot. Dit werd natuurlijk helemaal classic. De taxi’s dumpten ons bij een non-existente uitgaansgelegenheid en iedereen raakte elkaar vanzelfsprekend kwijt. Een bierlievende enkeling graaide zijn vers weggemieterde blikje koppijnpils uit de vuilnisbak. Onder druk van de onverbiddelijke wetsdienaren van de policja was het daar beland. Gij zult immers niet drinken op straat. Dat soort onbetaalbare dingen, fantastisch toch? Dat wij plompverloren op het strand en in schimmige tenten verzeild raakten was mooi, de überranzige delicatesse zapiekanki bij de epische dönertoko Kebabistan was zelfs onvergetelijk. Dit gold evenzeer voor het onvoorziene zonlicht dat de zaterdagochtend inleidde, rond drieën reeds.

Polen 6Op zaterdag bezochten wij bruisend Gdansk. De plaatselijke bevolking heeft ongetwijfeld van ons genoten. In ieder geval meer dan van de straalbezopen Britse hooligans die als doorgefokte grizzlyberen over het terras stonden te brullen. Vooral mijn onverwachte Poetin-encounter zal me bijblijven. Tijdens een grenzeloos hoge wenteltrapklim in een eeuwenoude kerktoren stond hij daar zomaar. Zijn arme echtgenote steunde en zuchtte bij iedere trede, maar Vladimir kende geen genade. “Jij niet zeurski wijf, doorloopski nu”, mompelde hij bars. Door mijn teamgenoten werd overigens heftig ontkend dat het Vladimir werkelijk was, maar ik weet beter.

Polen 7Ook de avond verliep voorspoedig. In een wilde Mexicaanse vreetschuur deden de talrijke tequilashotjes menigeen duizelen en werd er eentje knetterverliefd op een schone serveerster. Nochtans hielden wij het tollende hoofd koel terwijl de live band met een briljant zingende Edinson Cavani onafgebroken speelde en Dr Phil de Zager het weerloze lijdend voorwerp van een Engels vrijgezellenfeestje met zijn zwoele dans het hof maakte. Over de nacht kan ik kort zijn. Voor mij en enkele anderen was deze bescheiden, daar wij ‘s ochtends het busje zouden bestijgen voor de onvermijdelijke terugreis. Voor de rest van het feestende soepzootje duurde de nacht aanmerkelijk langer. Zij drentelden verdwaasd rond mijn voeteneind toen ik opstond, van boven niet beseffend dat zij van beneden leefden. Dit reisje was legendarisch en overtrof de stoutste verwachtingen. Een collectors item voor ieder leven.

 

Gijs Lauret

13 juni 2015: WV-HEDW 14 – WV-HEDW 15 3-1 (1-0)

WV-HEDW 14 Springer 1Het was de finaledag van de wondermooie Springer Cup en uw onaantastbare sterren zouden het zaterdag 14-varkentje wel even grondig wassen. Om vervolgens na een glorieus walkovertje in de finale achteloos die dikke beker te tonen aan een smachtende menigte op het Sander en Ria Post Plaza. Waarna de bloemenkar van Willem gespaard zou blijven. Van het te wassen varkentje hadden we eerder in dit legendarische bekertoernooi 5-3 pakkie gekregen. Dat heet dan een onnodige nederlaag, zo werkt kleedkamerlogica.

WV-HEDW 14 Springer 2Het begon met twee bierhoofdpijnerige ploeggenoten die melodramatisch om paracetamollen kwamen smeken. “Please, geef me er eentje”, bazelde de een. “Eentje werkt niet man, je moet er minimaal twee hebben”, zeurpiepte de ander. Maar dat is dan ook de vaste afnemer. Geeft niet, sommige mensen mogen dat. Gemiddeld liep hij deze jaargang één op één (per paracetamol één doelpunt). Dit jammerlijke gebedel bleek echter een droevig voorteken, evenals de krankjorume sleutelbeenbreuk van Markie in de royaal gewonnen kwartfinale. Het gedreven veertienvarkentje creëerde namelijk een ontstellende kansenmassa waar je u tegen zegt, terwijl zaadloos WV 15 uitblonk in kunstgrassprietjes tellen en wezenloos om zich heen kijken. Een penalty wegens onfortuinlijk handballen was een logisch gevolg. Scott was nog in zijn mentale preparatiefase terwijl het pingeltje reeds ingeschoten werd. Vrij belabberd gelukkig en vakkundig naast. Het onvermijdelijke gebeurde toch. Op een uitgespeelde bestorming volgde een doodsimpel intikkertje. Hierna sloten onze sluizen zich enigszins, waardoor 1-0 de ruststand werd.

WV-HEDW 14 Springer 3Het ganse wedstrijdtafereeltje duurde slechts een uur en dus begonnen we met overrompelende intenties aan helft twee. Een noodlottig slippertje van ausputzer Steph werd echter beestachtig afgestraft door de begaafde krullenbol van het varkentjesmiddenveld. Einde oefening? Neen. Törder zou een andere naam dragen als hij doelpuntloos zou blijven. Via een heimelijk schotje, een grabbelende keepert en een goedgezind paalbinnenkantje kroop de bal in het overliggende zijnet. Onverwachte hoop maakte zich meester van onze hunkerende harten. We joegen op de gelijkmaker, maar beukten tegen een granieten muur van meterslange bonenstaken in het solide verdedigingscentrum der varkentjes. Een bloedjelinke counter betekende de guillotinenekslag en een terechte finaleplaats voor 14, dat nadien ook met de cup aan de haal ging. Zondag 1 werd met 2-1 bruut aan het spit geregen. Dit alles ondanks het wegsturen van krullenbol, die door scheidsie Ome Willem met driftige armgebaren de route naar de zijlijn werd gewezen.

WV-HEDW 14 Springer 4Aldus strandde een meeslepend seizoen wederom in de halve finale van de vermaarde Springer Cup, na de gênante slachting door de A1-kindjes vorig jaar (bit.ly/1L6haSr). Eén belangwekkende plichtpleging scheidde ons van het officiële seizoenslot, namelijk de uitreiking van de individuele bekertjes. Roodbaardje was de onontkoombare assistkoning, Törder werd töpscörer met 26 goalen en tevens Man-of-the-Season. Dat gunde hij zichzelf wel. Waarna de eindeseizoenpret kon beginnen. Dat betekent: blije benevelde mensen die door de kantine struinen met stoelen boven hun hoofd. De ballen, lieve mensen. Sterkte met de voetbalzomerleegte. Ga lekker hoognodig nieuwe kleren kopen met moeder de vrouw. Of bezuip je ofzo, weet je wel.

 

Gijs Lauret

4 juni 2015: WV-HEDW 15 – WV-HEDW 9 4-2 (1-0)

WV-HEDW 9 Springer 1Dit zogenaamde barrageduel vormde de poort naar de gedroomde kwartfinale van onze illustere Springer Cup. Het was dus alles of noppes, der Tod oder die Gladiolen (bit.ly/1dRc8z4), ecstasy or agony. Over ecstasy gesproken, ons pedante zelfvertrouwen was skyhigh, mede dankzij een ruime selectie met sterke bank. Zondag 9, dat klinkt weinig indrukwekkend. Ongecompliceerd kanonnenvoer? Het zou moeten blijken. KoenLinks, onze gepassioneerde elftalsecretaris en tevens grootste fan, had live de loting aanschouwd. Hij zag hoe Mirek ons in geval van een kwartfinale koppelde aan zondag 5. Niet dat het uitmaakt wie de tegenstander is. Als je ook maar één vezeltje profvoetbal in je dikke pens hebt, komt de motivatie immers altijd uit jezelf en nooit uit de vette worst die je wordt voorgehouden bij winst.

WV-HEDW 9 Springer 2Der Törder, getooid met dat goddelijke wulpse haarbandje van hem, bleek tot op zijn neoliberale bot gemotiveerd. Na een minuutje of vijf plaatste hij de bal keurig in de hoek; een trademark Oderkerkje. Op het zonovergoten hoofdveld schiepen we kansie op kansie, edoch de beklagenswaardige afwerking stemde diepdroef. De waterrappe zondagskinderen bedreigden ons vooral per counter. Niet zelden werden hun gewiekste uitbraken georkestreerd door dat kleine broertje van Daan Bovenberg op het middenveld, met zijn lange pass buitenkantje voet (heeft ie van mij afgekeken trouwens). De rust kwam met 1-0, waarbij verder opviel dat Dr Phil het fenomeen aanvoerdersband schandalig bezoedelde. Mocht ie dat ding eindelijk eens drie minuutjes om, ging ie het als een relnichterig polsbandje dragen.

WV-HEDW 9 Springer 3In het tweede bedrijf keken we tegen de verzengende zon in, en dus werd ik door Kim Jos-un bovenmenselijk onder druk gezet. Ik moest m’n geliefde petje afstaan aan onze keepert. Destijds in La Paz heb ik gekotst van hoogteziekte om dat prachtige relikwie te bemachtigen. Maar. Als Kim Jos-un met zijn dwingende gestalte iets oplegt, dan doe je het. Hij dreigde me uit elkaar te laten knallen door luchtafweergeschut als ik niet zou buigen. Onze keepert was overigens niemand minder dan de Poolse penaltykiller Tomek Szklarz, Player of the Tournament bij het door ons brutaal gewonnen internationaal toernooi. Een alleszins petwaardig keepertje dus.

WV-HEDW 9 Springer 4Uw vedetten hosselden een schitterende 2-0. We ontwaarden een passje op uw opgekomen back Dr Phil, een doordacht overstapje (Roodbaard) en een abusievelijke assist van Törder (mislukt schot). Huurling Marius drukte af. We pakten ons telraampje, maar dat bleek overmoed. Na een cornert ging Szklarz sierlijk aan de lat hangen, plofte de bal erop en kaatste pardoes terug de vijfmeter in: 2-1. Dit wekte de kwaadaardige toorn des Törders. Hij kapte een keertje en vond zijn vertrouwde benedenhoekje: 3-1. Onderwijl teisterde Kapitein Roodbaard ten tweeden male het dwarsliggertje, poeierde Marius tegen de paal en waren er teringveel kansen zullen we maar zeggen. Cultheld Tonzel verscheen onder luid applaus van de 28.372 toeschouwers ten tonele. De Kaapverdische volksicoon brulde met zijn zwoele basstem gans Middenmeer bij elkaar na een gemiste schietkans. Mijns inziens schuilt in Ton Jeremy toch echt de natuurlijke opvolger van zijn hitsige achteroom Ron, maar moet Ton dat zelf nog ontdekken. Hoewel, met zijn licht grijzende slapen heeft WV-HEDW 9 Springer 5Tonzel vandaag de dag ook wel wat weg van een jonge Barack Obama. De roodhemden scoorden ondertussen binnen het doelgebied, waarbij Szklarz ietwat gevierendeeld leek te worden. Hij lag halfdood te creperen in zijn doelmond, maar scheidsie Anton, ook een onsterfelijke superheld trouwens, besloot doelpunt. Szklarz knutselde wat met zijn ribben, duwde zijn ingewanden op hun plaats en herrees. Nog vijf minuutjes. Gelukkig telde het scorebord enkel onze goals en vermeldde het een comfortabele 3-0. Een ouderwets staaltje Roodbaard-magie vermoordde de spanning. Op zo’n twintig meter had hij geen puf meer om zijn ene poot voor de andere te zetten. Iedere doelman die Roodbaard kent, weet dat dit code rood betekent. De arme knul stond niet eens zo ver voor z’n hok, maar was toch weerloos tegenover De Stift. Kantinekoning Mirek goot kennelijk iets teveel wodka’s tegelijk naar binnen, want na dit fenomenale doelpunt versprong het bezopen scorebord van 3-0 naar 4-3. Arbiter Antonius lustte ook wel zo’n wodkaversnapering en blies af.

Cupfighters komen eraan, zondag 5 beeft zich een tremor. Ik wrong een halve liter Pools heldenzweet uit mijn cap en bewonderde de bruine aardevegen. Het zichtbare bewijs dat Tomek Szklarz alles gaf voor WV 15. Wat een koning. Ik zal het petje nooit meer wassen.

 

Gijs Lauret