Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

14 juni 2014: WV-HEDW 15 – WV-HEDW 8/A1 1-7 (1-3)

Die zoWV-HEDW 15 - WV-HEDW 8A1 1tte Arjen Robben, met dat malle loopje van hem. Die Groningse gek heeft zijn grootste trauma hardvoetig zijn leven uit geschoten. Eén keertje scoren tegen de finaal versleten Iker Casillas was al prima. Maar die tweede. Die tweede was oprecht de gruwelijkste vernedering ooit: buigen voor De Koning uit Bedum. Arjen: “Ga maar lekker liggen, Iker!” WV-HEDW 15 - WV-HEDW 8A1 2Iker ging liggen. “Ik ga nog effe dribbelen, met dat malle loopje van me. Nu een stukje kruipen, Iker!” Iker krabbelde half op, voor heel even. “Nu weer liggen, Ikertje! Ja, mooi. En nu weer kruipen!” De Koning uit Bedum wandelde kalmpjes door Spaans grondgebied. Hij haalde zijn neusje op voor kwelgeest Iker, maakte de bal vrij en ramde hem bruut in de hoek. De verslagen houten klazen Ramos en Jordi Alba sprongen kansloos heen en weer. Is dit belangrijk? “We hebben nog niks”, zei Keizer Louis. Belangrijk is het dus niet, adembenemend lekker wel. Dit was Neerlands vrijdagavond.

KoenLinks is de verstandigste thuis. Vrijdag om 23:34 maande hij via de app alle extatische dronkenmansbroeders van WV 15 hun gerieflijke nest op te zoeken: “Allemaal naar bed nu!” Ook wij hadden immers nog niks. En het schitterende eremetaal lag op Middenmeer voor het rapen. Losgeslagen cupfighter WV 15 stond voor een avontuurlijke uitdaging in de halve finale van de wereldvermaarde Springer Cup. WV 8 was een lichtvoetig manoeuvrerend teampje jeugdige honden. Via die vermaledijde nacompetitie werden zij ternauwernood geëlimineerd voor promotie naar klasse twee. Alsof zij nog niet minderjarig genoeg waren, trokken zij een extra blik springerige jeugdspelertjes uit de A1 open. Kim Jos-un toverde Feline en Wes uit zijn hoge Koreaanse hoed; zij werden voorin geposteerd. Niet iedereen had naar surrogaatvader KoenLinks geluisterd. Quintus I had de complete nacht overgeslagen en stond zodoende wissel. Youz oogde qua wallen nogal Özil maar startte desondanks; als linksbuiten van onze 4-3-3.

WV-HEDW 15 - WV-HEDW 8A1 3Wij werden verblijd door de goddelijke aanwezigheid van KoenLinks’ zalige verwekker. Met Frankie langs de lijn sta je direct 1-0 voor. Zijn halfbloed indomagie werkte vandaag echter niet. De begaafde kinderen bleken namelijk enigszins te kunnen ballen en fysiek de fontanelfase gepasseerd. Eigenlijk werden we een pietsje weggespeeld, eerlijk gezegd. Daarom stond het na een poosje voetballen een beetje 0-3. Herr Walter, gewond aan de hamstring en natuurlijk onberispelijk excentriek uitgedost, brulde over het kunstgras dat we toch echt tegen “KINDEREN!” stonden. Wat menig kind hem schijnbaar niet in dank afnam. Blijkbaar prikkelde der Herr hiermee Oli’s rijke fantasie. Laatstgenoemde verzon namelijk een hoogstaand hakje, waarna nota bene centrale verdediger Faas het lange keepertje kloek omspeelde en een cruciale anschluss organiseerde.

Na rust liep alles evenwel onwaarschijnlijk in de catastrofale kindersoep. Een hengeltje was voor De Beer van Middenmeer geen overbodige luxe geweest; 1-7. Het laatste doelpunt was indrukwekkend: een daverende granaat onderkant lat. Ons Faasje daarentegen had met meer voorspoed een plompverloren hattrickje kunnen hosselen, meermaals heengezonden door Oli. WV 15 liet zich van zijn meerderjarige kant zien en incasseerde zo’n vijf gele prentjes voor bedroevend protesteren bij raadselachtig fluiten. En wie was ruimschoots MOTM? Quintus “sleep is overrated” I. De enige die een fatsoenlijke verbetenheid en duelkracht aan de dag legde. Quint, brakheid als garantie voor kwaliteit.

WV-HEDW 15 - WV-HEDW 8A1 4Het hoogbegaafde schoolklasje van 8/A1 won de finale eveneens met twee fikken in de neus en mag zich de terechte clubkampioen noemen. Jongens, van harte gefeliciteerd met deze legendarische prestatie. Qua prijzenkast kunnen jullie nu rustig opa worden; zat om trots op te zijn naar de kleinkinderen. Iets belangrijkers gebeurde nochtans op het kunstgrasveld, alwaar wij zojuist vette klop hadden gekregen. Youz vertelde ons wie onze nieuwe Man-of-the-Season is geworden, gebaseerd op het optellen van alle MOTM-verkiezingen. Hij liet de bloeddruk ondraaglijk oplopen door ons een voor een toe te spreken. Achteloos gooide Youz de ene na de andere originele oneliner eruit, beurtelings de toegesprokenen het woord gunnend. Kapitein Roodbaard Oli ontving de begeerde bokaal, met een lichtjes gedesillusioneerd Woutertje op zijn hielen. Gelukkig is laatstgenoemde behalve assistkoning tevens eervol winnaar van het hilarische Afkoelklassement geworden, voor de meeste gele kaarten. Enfin. Het was een plezant seizoen. Het was mij een immense eer dat u allen dit jaar deze letters las. Tot september ofzo.

 

Gijs Lauret

10 juni 2014: WV-HEDW 15 – WV-HEDW 22 8-0 (4-0)

WV-HEDW 15 - WV-HEDW 22 1De Springer Cup is het woest aantrekkelijke wormvormig aanhangsel van ons hoogst hitsige seizoen, dat het verdere maag-darmkanaal al ruimschoots is gepasseerd. Op deze broeierige dinsdagavond was de prangende vraag: bloedstollende finale of onbeduidende nachtkaars? Een plompverloren nederlaag en 2013-2014 zou pats, boem sterven in ledige niksigheid en prijsloos bovendien. Dan moest het wel uitermate mesjogge verlopen. Onze sparringpartner was immers in de asgrauwe middenmoot van de vijfde klasse geëindigd, wat ons tot torenhoge favoriet maakte. Bij de bookmakers viel aan ons nog geen beschimmeld brood te verdienen.

De club had het geroutineerde monument Anton als scheidsrechter voor deze bekerkraker gestrikt. Niet iedere ongerijmde gek kun je immers zo’n kwartfinale laten fluiten. Daarmee zijn miljoenen gemoeid, dus ervaring is een knetterharde must. Met Feline en Melvin sloten zich twee vernuftige gastspelertjes bij WV 15 aan. De Beer van Middenmeer was eveneens present en tilde op karakteristieke wijze de coaching naar een hoger niveau: “Je hebt relatief veel tijd! Redelijk veel tijd!” Je zag menig speler met bal aan de voet peinzen: ‘Relatief veel… Hoeveel tijd is dat eigenlijk?’ Daar kwamen zij na relatief veel tijd vanzelf achter.

Van meet af was glashelder wie hier ging winnen. 22 schoot brutaal voorlangs maar liet het scoren aan 15. De eerste twee goals kwamen als eeneiige tweeling ter wereld. Het betrof een gesmeerd duootje voorbeeldige aanvallen volgens de Hollandse School. Over drie schijven en via de vleugels, rücksichtslos afgerond van kortbij. Executies door Oli en der Törder. Vervolgens ontwaakte Melvin uit zijn junidut en oogstte leukjes tweemaal voor rust. Een oprechte prachtscène werd op het middenveld gepresenteerd door Oli en het dolende keepertje. Oli wilde passeren, keepertje ging basketballen. Dat mag dus niet hè (bit.ly/1pIpXjL). De scheidsrechter leek niet van zins tijdstrafjes uit te delen: “Nee, dat is toch zielig?” Maar uiteindelijk toch maar wel. Aldus trok een verweesde veldspeler de magische handschoenen aan, om er na tien minuten de welbekende brui aan te geven ten faveure van wederom een nieuw keepertje. 22 kreeg een onverwacht buitenkansje toen het leder op last van de leidsman op de penaltystip belandde. Het spitsje had relatief veel tijd, maar vuurde schitterend naast de kruising. Dat doet De Beer. Die kijkt zo’n bal de bosjes in.

WV-HEDW 15 - WV-HEDW 22 2Na een vertrouwd theetje modderde het gezelschap vrolijk aan. Der Törder en Melvin solliciteerden opzichtig naar de wellustigste slalom van het seizoen, 6-0 onderhand. Feline pieste raak in een verlaten doel. Herr Walter had het urenlang zogenaamd gewond aangegluurd. Blijkbaar pijnigde het zijn breekbare zieltje, want hij moest en zou vijf minuten meedoen. Prompt volmaakte hij het octaaf aan goals met een briljant wippertje in de verre hoek. 8-0, dat is je reinste mishandeling. We schonken 22 overigens zat kansen, maar onze geslagen opponent was onmachtig en deed niets relevants met ons ongeïnspireerde gehannes. Wel deden zij aan regelrechte kinderarbeid door een blonde vijfjarige met de vlag op te schepen. Het arme ventje werd op de vreemdste momenten geïnstrueerd om te vlaggen. Het stond 8-0 en we werden er nog nijdig om ook. Topsportmentaliteit of kleinzielig gezemel? Hoe dan ook een gniffel voor de volstrekt afwezige neutrale kijker. Ziehier een groep volgroeide mannen eens massaal volwassen zijn. Hilarisch was naderhand de verwarring over de uitslag. Was het nou 8 of 9-0? Ik kwam tot acht, maar ik vraag me af of we het ooit zeker zullen weten. Zaterdag finaledag. WV 15 op weg naar eremetaal?

 

Gijs Lauret

27 mei 2014: De Germaan 2 – WV-HEDW 15 1-7 (1-1)

De Germaan uit 1De knotsbizarre aanloop tot deze slotscène van 2013-2014 is even betreurens- als beschrijvenswaardig. Oorspronkelijk was bedacht dat dit spelletje om des keizers baard op 3 mei jongstleden zou plaatshebben. Echter, een mysterieuze manspersoon die namens de Geuzenvelder Germanen beweerde te spreken telefoneerde in de dagen voorafgaand met Kim Jos-un. Luid snikkend kermde hij met onderdanig piepstemmetje: “Allerhoogste Opperste Leider van de Volksrepubliek Korea, ons team is opgeheven, dus we moeten afzeggen. Ik smeek u, wilt u alstublieft genadig zijn voor ons, armzalig Germaans volkje?” In al zijn waardigheid streek Kim Jos-un met zijn Goddelijke Hand over zijn despotische hart. We gaven gehoor aan de nederige smeekbede en kwamen niet opdagen op 3 mei. Niet opdagen, want bij de omvangrijkste zaterdagamateurclub van Nederland regende het griezelige dreigbrieven vanuit Zeist. Als we wederom thuisbleven, zou WV-HEDW een onverbiddelijke boete incasseren. Hoe kafkaësk.

Wij troffen elkander op een neerslagovergoten Sportpark De Eendracht, een naargeestige streek op een inworp afstand van Halfweg. Hoe ziet zo’n opgeheven team eruit? Wilde geruchten deden de ronde. Het eerste elftal zou komen, dan wel een tuchteloze bende half gestorven veteranen. Het lachwekkende resultaat tegen wannabe kampioentje Argon (0-17) deed het laatste vermoeden. In ieder geval wisten wij net aan voldoende acteurs op te trommelen voor deze toneelvoorstelling op een druil van een dinsdagavond. Onder hen twee immigrantenheren. Mike en Sicco meldden zich respectievelijk centraal achterin en op het middenveld van onze 4-3-3. Zij gingen als beesten tekeer, dus dat was alvast meegenomen.

Het met rare rugbylijnen versierde veld was wonderbaarlijk bespeelbaar, hoewel door een Bijbelse zondvloed verzwolgen. Tegenover ons ontwaarden wij een verrassende combine van half gestorven veteranen en losgeslagen jonge goden. Het beloofde een interessant avondje. De Germanen grepen een onlogische voorsprong nadat een hoopvolle hijs naar voren over Scotts graaiende vingertjes was geglibberd. Gelukkig was rechtsbuiten De Kas voor de verandering niet spoorloos, want hij scoorde van dichtbij. Onze toppert was scheidsie in zijn Manchester United pakkie. De vlaggen waren opperdepop, dus we moesten leven zonder assistent-scheidsies. Scheidsie liep oeverloos rondjes in zijn meesterlijke domein: de middencirkel. Kon hij wel alles zien? Nou en of. Vanaf vijftig meter zag hij ons haarfijn buitenspel staan. En onze overtredingen zag hij ook uitstekend. Bij Germaanse vergrijpen leek hij echter een flinke bockworst in beide ogen te hebben. Gronings Waltertje verdroeg het slecht en jengelde er het zijne van. Door zijn lieve accentje ontmaskerden de bejaarde wisselspelers hem terstond: “Boeruh!” galmde het in de regen. Er lagen parkeerdekken aan ruimte, maar we weigerden hardnekkig te profiteren.

De Germaan uit 2Na een plastic kopje verkwikkende Germanenthee was de wereld niet langer hetzelfde, hoewel de parkeerdekken onverminderd bleven. Oli treiterde het uit zijn doel verdwaalde keepertje met een virtuoze lob: 1-2. The Aussie had zin in een assistje. Hij geriefde met zijn uittrap Herr Walter, die achteloos langs drie slome mannetjes kuierde en de bal in de korte hoek rommelde. Na wederom een goaltje van Oli had Kim Jos-un genoeg van zijn knagende doelpuntendroogte. Hij penetreerde diep in het territorium der Germanen en schoot zo hard als zijn tirannieke epobeentjes toelieten: 1-5. Met twee doelpunten vervolmaakte Oli de wrede slachting. Hij moest zo nodig Pichichi worden en scoorde vanavond viermaal. Met opgeteld achttien treffers liet hij Woutertje achter zich. De onderling geinende droeftoeters van de thuisclub gaven chronisch blinde dieptepasses richting hun surrogaat Guidetti, maar die kon er onmogelijk chocola van maken. Scheidsie bleef schaamteloos buitenspel affluiten en verijdelde minimaal een half dozijn zekere goals. Het geringste misbaar verbijsterde hem: “Je weet toch dat ik dan fluit?” Met een vette winst sloegen we het boek 2013-2014 dicht. Een Germaans opaatje kroop met krakende ledematen naar binnen. Ik vroeg naar zijn gemoedstoestand: “Kapot. Ik doen zeven jaar niks, ben 57, en dan sta ik ineens tegen jullie!” Komende zeven jaar lekker uitrusten. Overlijdend van honger scoorde ik rond half elf nog even Thai. Ieder zijn streken. Een ander vreet misschien een koude kapsalon na zo’n wedstrijd. Ook smakelijk. Weer een ander, zoals de markante twitterpersoonlijkheid Louis from Gaal (volgen die totale gek: twitter.com/LouisfromGaal) prefereert een “patat with” of “sandwich hamcivilian”. Over smaak valt te twisten.

Nu het opwindende competitieseizoen voltooid is, mogen we ons debuutjaar in de vierde klasse evalueren. We eindigden als vierde, lang zo hartverscheurend niet. Hoewel we uit de eerste vijf twee schrale puntjes peuterden, is het beruchte degradatiespook in niemands gedachten geweest. De eerste winst, begin november in Weesp, was allergenoeglijkst. Thuis tegen Swift presten we negentig minuten als een dolle en gunden de toch niet kinderachtige opponent geen centimeter. De Germaan met 11-2 en 1-7 mollen was dolkomisch, hoewel mede het gevolg van hun aperte lamlendigheid. Daarnaast produceerden we onthutsende treurspelen waarin we ongekend door het ijs zakten. Ik denk aan beide rampzalige rampen tegen Waterwijk, of de hondse wanprestatie tegen de rollatorbehoeftigen uit het wereldse Wilnis.

Graag kijk ik verder terug. Een jaar geleden werd gediscussieerd over de voorgenomen promotie. In mei 2013 braakte mijn toetsenbord de volgende letters uit: “Persoonlijk vind ik promotie zonder kampioenschap een onbegrijpelijke keuze, om twee redenen. Eén: promotie moet je verdienen. Dat verdien je als je de beste bent. Dat waren we niet. Twee: met deze keuze boren we onszelf een titel en onvergetelijke viering in het voorjaar van 2014 door de neus. En dat is zonde.” Stijfkop Lauret staat nog steeds achter deze woorden. We draaiden een bekoorlijk seizoen met leuke dingetjes hier en tierelantijntjes daar, maar liefst had ik nu met die schaal op een bordes gestaan. Desnoods zonder publiek. Er is nog één prijs te verdienen. WV 15 smacht naar de Springer Cup.

 

Gijs Lauret

18 mei 2014: WV-HEDW 15 – WV-HEDW 16 3-1 (1-1)

WV-HEDW 16 Springer Cup 1Op deze stralende dag des Heren moesten de slaperige superstars van WV 15 bij uitzondering retevroeg uit de veertjes. Het wedstrijdsecretariaat was overvallen door een lumineus idee: we maken twee zaterdagteams gek en laten ze op zondagmorgen ballen! Dat geeft wat hoognodige flexibiliteit in die rigide koppen van ze. Geeft niks hoor, want voor de sprookjesachtige Springer Cup zouden we desnoods doodleuk sterven. Zelfs een pijnlijke folterdood als het moet. Na de gerieflijke zege op WV ¾ wachtte ons hoofdstuk twee tegen WV 16. Laatstgenoemd elftal is als derde gefinisht in de vijfde klasse. Hun manische doelcijfers (90-63) suggereerden dat zij grenzeloos vrolijk doch naïef ten aanval zouden trekken. Recent beklemtoonden zij dit met knettergeschifte korfbalresultaten (4-8, 13-3). Waar ik bij Oranje met 5-3-2 overweldigend in coma sodemieterde, zou WV 16 dat nooit laten gebeuren.

WV-HEDW 16 Springer Cup 2Aangezien onze gedecimeerde poule uit drie schamele ploegjes bestaat, konden we bij winst een vurig begeerd kwartfinaleticket veiligstellen. Voor de verandering was de spelerspoeling irritant dunnetjes. Of De Kas zich radicaal versnurkt had of op zijn balkon vijfsterren sudoku’s zat te doorgronden weet ik niet, maar foetsie was hij. Twaalf mensen namen vandaag de moeite om te komen. Gelukkig was ons een echt veld met echt gras gegund. Na beiderzijds teisteren van de lat pakten we de voorsprong. Der Törder was beestachtig mishandeld door zijn halfblinde kapper en liep uit pure misère met een aalgladde Pellè-scheiding rond. Deze inspireerde hem zichtbaar toen hij de bal voor zijn gouden poot kreeg: 1-0. Helaas schuifelden we centraal achterin als droevige E-tjes onder een lukraak diepteballetje door, waarna het kopsterke blonde spitsje de Knuffelbeer van Middenmeer plaagde met een bekeken lob: 1-1. Ondertussen was de sfeer bijzonder knorrig. Er werd volop geduwd, getrokken, slap geluld en ongezellig gedaan. Onzeker scheidsie kreeg dikwijls de zonnige wind van voren. Verder deed het aanvallertje met het Bony-kapsel ietwat vermoeiend. Hij liep fulltime te jeremiëren en iedereen om zich heen met minachtende blik te vertellen dat ze niet voetballen konden. Enfin, we pauzeerden met een gelijke stand.

WV-HEDW 16 Springer Cup 3Scheidsie had duidelijk met zichzelf afgesproken dat hij het kort zou houden na rust. Dat lukte, hoewel de kwaliteit van zijn verrassende beslissingen Niveau Baardmans (zie bit.ly/1kfhGlY) geenszins benaderde. Ieder wijzen of blazen richting tegenstander werd beloond met een onverbiddelijk fluitje. Volgens vast ritueel werd elke beslissing met opgeblazen frustratie, huilie huilie en ander nutteloos geweeklaag betwist. Ergens vreemd. Niemand presteerde in de tweede helft immers zo consequent als de arbiter, hoewel clandestien volleyballen in de zestien van 16 werd gedoogd. Er waren puberale relletjes zonder dat het uit de klauwen liep. Aanvallertje was druk aan het converseren, vooral met zichzelf. Het ging veelal over crackjunks geloof ik. Dankzij kolderiek gepruts door WV 16 kwam Papa Oli in een knusse diner-voor-twee-situatie met de keepert terecht. Hij peuzelde het onverwachte voorgerecht op en we leidden weer. Oli’s goddelijke doelpuntenkoek was nog niet op. Zijn driesterren hoofdgerecht was een magistrale vrije trap met zo’n 78 per uur: 3-1. Het laatste fluitsignaal bood ruimte voor meer stompzinnig geraaskal. Scheidsie kreeg onder uit de zak van nota bene de aanvoerder van WV 16. Scheidsie werd ervan verdacht de herenliefde te bedrijven. Nu kun je erover twisten of dat per definitie een belediging is (principekwestie). Dat herenliefde echter gepaard zou gaan met allerhande afgrijselijke ziekten maakte het sowieso een belachelijke opmerking. Toen de man met de band hierop werd gewezen, reageerde hij als door een flikker gebeten. Via deze digitale weg excuses aan scheidsie (held van zaterdag 6) voor ons aandeel in het domme gelul en de jammerlijke ongezelligheid. Ik meen dat de vrouwelijke toeschouwers en lieve kindermascottes hiervan niet getraumatiseerd zijn, dat scheelt. Zij waren druk met gras uitwisselen in imaginaire drinkglaasjes. Ik heb overigens grotere narigheid meegemaakt in mijn reuze interessante carrière hoor, daar niet van. In een zondagmorgenpotje tegen een ander WV-elftal had ik alleen iets meer gemoedelijkheid verwacht. Gevalletje jammerdebammer. Je zou het haast vergeten, maar we staan in de kwartfinale.

 

Gijs Lauret

10 mei 2014: WV-HEDW 15 – CSW 5 0-5 (0-1)

CSW thuis 1Bevroedde hij het al, dat hij vandaag lijdend voorwerp van een vruchteloze discussie zou worden? Ik weet het niet, maar Tonzel was lichtelijk van het padje. Overmand door angstattaques stuurde ons zestienmeterroofdier een screenshot waaruit hij meende op te maken dat we naar Wilnis moesten. Medespelers (van hen moet je het dus hebben) beschuldigden hem iets te gretig van dronkenschap; het betrof een simpel gevalletje onbegrijpend lezen. Gewoon voebulluh op Middenmeer dus.

CSW thuis 2Kunstgras heet niet voor nop kunstgras. Het is immers zo nep als een lange baard in djellaba die je De Wachttoren komt aansmeren. Als het boven de tien graden is en droog, krijg je een schuurpapieren keel en kun je van die hitteverspreidende rubberellende amper ademen. Je kunt geen tackle plaatsen zonder een derdegraads brandwond op je onderbeen op te lopen. Voordeel van deze afgrijselijke creatie is dat het evenwel hectoliters water kan verdragen zonder in een zompige ramp te veranderen. En precies dat was op deze volkomen verregende voorjaarsdag gebeurd met alle echte velden. Het was daarom bij de gratie van het godvergeten kunstgras dat we überhaupt iets veldachtigs tot onze beschikking hadden.

Een veld maakt echter geen elftal. Het ene vaginasmoesje was nog lamlendiger dan het andere. Pietje mocht niet naar buiten van zijn repressieve moeder, Jantjes overleden hond was jarig en Klaasje had hoegenaamd last van een ingegroeide pinknagel. Hardvochtige wervingsmethoden waren een cruciale must, wilden we een presentabel zooitje op de been brengen tegen het bescheten bejaardenclubje van Combinatie Sport Wilnis. Warempel, uiteindelijk leek het nog wat. We begroetten het vrolijke hoofd van Rick (WV 2, zondag). En uiteraard was Jan Dost van de partij; op deze weergaloze klasbak kunnen we altijd rekenen in tijden van zorgwekkende schaarste.

CSW thuis 4Een waggelende ooievaar onder invloed kuierde over het grasmoeras dat ons eerste veld heet. Volledig doorweekt arriveerden we in kleedkamer 15. Kim Jos-un staarde ons van achter zijn beslagen brillenglazen diepglazig aan. Vermoeid discussiërend met enkele zelfbenoemde voetbalwijsneuzen zuchtte hij een opstelling met drie spitsjes in elkaar. De gasten traden aan in een roodblauw gestreept, Barça-achtig kostuum. Waar de Catalaanse reus wordt geassocieerd met klasse en meeslepend voetbal, werden de provincialen gesponsord door Hema. Echt Hema. Middelmaat maakt de man, in Wilnis althans. Het gros oogde rijp voor de VUT, maar er scharrelden ook wat verdwaalde schoolkindertjes tussen. Na pakweg een kwartiertje incasseerden we. Een indraaiende vrije trap leidde tot gebrekkig doelmondgepruts, waaruit werd gescoord. Geen buitenspel; misnoegde blikken voor KoenLinks en zijn vlag. Die groene vent vlagt ook zo stomvervelend eerlijk, potverdikkie. We poogden aan te vallen, maar meer ook niet. De vermeende bejaarden hingen met hun ervaren reet in de zestien en coördineerden de boel vanuit deze comfortabele leunstoel. Het ouwe, maar bekwame buitenspelertje brak door en schoof de bal langs The Aussie. Tergend traag rolde de Derbystar richting doel. In een korte sprint gaf ik alles, behalve mijn leven. Een heroïsche sliding en een gering tikje tegen de bal bleken voldoende om een corner te fiksen. Mijn ganse gammele gestel roetsjte het doel in. Ik zat van voor naar achter in het net verstrikt en krabbelde moeizaam struikelend op. Pfff, wat een held. Ondertussen werd op het aangrenzende nepveld een stelletje Nootdorpers met 6-2 gescalpeerd. Dronken gespeeld. Tot zover de hoogtepunten. Voor de show drongen we de oudjes een paar minuutjes rendementloos terug alvorens te rusten.

CSW thuis 3Bij een plastic bakkie thee werd verhit geouwehoerd over mogelijke positiewijzigingen. Tonzel moest rechtshalf. Of toch niet. Rechtsbuiten. Nee, toch maar spits. Met wat zelfbedachte hoop herstartten we. Lang duurde het niet. Het tweede doelpunt van Combinatie Sport ademde klasse, het moet gezegd. Een afgeslagen bal werd met wrede precisie in de hoek gejaagd. Vervolgens bedachten we dat we iets gingen forceren. Eén op één achterin, dat werd de langverwachte gamechanger. Een gamechanger was het. Over het oeverloze gepruts nadien wil ik het niet hebben. Na afloop ging het wederom over Tonzel en zijn zogenaamd perfecte positie als rechtshalf. Deze controversiële theorie kent hartstochtelijke voor- en tegenstanders. KoenLinks verzon de mooiste quote: “Tonnie rechtshalf slaat nergens op! Dat is hetzelfde als geen bier drinken na de wedstrijd!” Gedronken werd er, vernam deze brave huisvader via WhatsApp (moeder De Baas moest zo nodig uit). De gedachte dat menigeen deze infame zeperd vlot verwerkte was geruststellend. Ik legde mijn kleine meisjes in bed en ze sliepen meteen.

 

Gijs Lauret

29 april 2014: WV-HEDW 15 – WV-HEDW 3/4 4-3 (2-1)

WV-HEDW 15 - WV-HEDW 3&4 29-04-2014Klassiekertje: op voorhand leken we spelers in overvloed te hebben. Omdat Youz en corpsbal Kamphuijs zich echter tamelijk terminaal voelden, brak venijnige paniek uit. Mede dankzij meedogenloos spits Feline konden we zat fitte mankracht ten tonele brengen. Op deze kostelijke dinsdagavond speelden we om de betoverende Springer Cup. Een bepalend bekertje zonder welk geen enkel voetballeven er echt toe doet. WV ¾ (niet driekwart, maar een noodgedwongen combinatie van zondag 3 en zondag 4) was de onheilspellende opponent.

De openingsfase kenmerkte zich door ongezouten drukzetten van ¾, zonder enigerlei onrust te creëren in ons stoïcijnse teampje. We bleken zelfs onder deze kinderdruk uit te kunnen voetballen, zoals dat in semi-interessant vakjargon heet. Kapitein Roodbaard gooide hem zonder pardon over de hele en het moorddadige killerinstinct van der Törder deed de rest: 1-0. De voorsprong was slechts een beknopt leven beschoren want een welgemikte vrije trap verdween pardoes in onze onderhoek. Gelukkig hadden we Feline niet voor de kater zijn lul geronseld, bleek toen hij een messcherpe Pimzel bediende: 2-1 en aan de lentethee. The Aussie prefereerde een banaan. Evenals alle volgevreten vedetten met hun banale banaanselfies (#weareallmonkeys) is hij immers geen racist. Pim had de smaak te pakken, pakte zijn natuurlijke coachrol en peperde ons in hoe we het moesten regelen: “Zij spelen steeds de lange bal. Als we zo staan en even drukzetten scoren we makkelijk 3-1.”

Je kunt veel zeggen over Pimzel. Hij ouwehoert misschien veel, maar niet zelden hebben zijn woorden profetische waarde. Vandaag ook, met uitdrukkelijke dank aan De Kas. Satanisch opgerukt vanaf linksback folterde hij het hulpeloze keepertje met een Bergkampiaans gruwelchipje van ver. Of was je te moe om verder te lopen, Kas? Geen vuiltje aan onze lentelucht met deze rijke voorsprong. Vanwege wanordelijk fluiten dreigden er een paar echter jammerlijk door te draaien. En maar lullen, protesteren en huilie huilie doen. Helpt niet hè. Koning Quintus I liet zich dermate gaan dat hij langs de lijn mocht afkoelen. De verbouwereerde mannekes van ¾ keken er met open mondjes naar. Toen we ook nog een supersuffe 3-2 incasseerden leken inktzwarte donderwolkjes zich samen te pakken boven WV 15. Dit was buiten de netvliesverwennende traptechniek van De Kas gerekend. Hij liet keepie schrijnend grabbelen en vond het allerlekkerste winkelhaakje: 4-2 en puntjes in de pocket. Dat we te elfder ure nog een tegengoaltje cadeau deden, was niet zo belangrijk. Ik heb niet het zwakzinnigste benul wanneer de volgende poulewedstrijd is, en ook geen idee tegen wie. Maar ik heb er wel zin in.

 

Gijs Lauret

19 april 2014: WV-HEDW 15 -ABN AMRO 3 5-1 (1-1)

WV-HEDW 15 - ABN AMRO 3 19-04-2014 3 WV-HEDW 15 - ABN AMRO 3 19-04-2014 2Deze luisterrijke clash der giganten stond oorspronkelijk een weekje vroeger ingeroosterd, maar toen konden de geldgraaiende centenboeren niet. Wij zielige droeftoeters ontbeerden een keepert, dus dat kwam wel uit. Niettemin regende het amechtig gejank over de digitale krommunicatiekanalen, dat het “allemaal gelul” was, dat wij “van hun probleem ons probleem” maakten en meer van zulk wankerig gepiep. Dit alles omdat we wat vers spelersbloed moesten versieren. Poortwacht Skattie had zijn verzuimweekje zinvol benut met een spetterende toilettour door het moederland aller urinoirs: Japan. Het ene schijthuis nog stralender dan het andere. Sommige plees hielden zelfs het aantal gepiste milliliters bij, of de zeiksnelheid. Record van onze Aussie: 11 kilometer per uur. Het schijnt overigens dat zijn bezoek aan het Land van de Rijzende Zon werkgerelateerd was.

WV-HEDW 15 - ABN AMRO 3 19-04-2014 4 WV-HEDW 15 - ABN AMRO 3 19-04-2014 1Niet zomaar bungelde De Bank op een onbestemde plek in de rangschikking. In het hotseknotsende heenpartijtje disten we de staatssteun trekkende bankiertjes in hun eigen Amsterdamse Bos met 5-1. De middag begon onheilspellend, toen Youri “Mijn wasmachine is stuk” Daamen ons met zijn ongenaakbare stanktenue de kleedkamer uit joeg. Het moet gezegd, de amechtige jankers leken het gelijk aan hun pieperige zijde te hebben. We telden dertien koppen, onder wie Paulus. Paulus bleek de zakelijke wederhelft van Oli in hun meedogenloos boomende huiswerkfabriek The School (www.theschool.nl). Paulus oogde veelbelovend: groot, breed, opperbeste voetbalporem. Paulus had echter een kommerlijke moeilijkheid. Sinds zijn verhuizing was één voetbalschoen pleite. Dolgraag wilde hij een schoentje lenen. Maat 47… Tonzel is de enige met dusdanig reusachtige poten, maar Croez had geenszins goesting zijn schoeisel een helftje uit te doen (“Fak het, ik doe het niet gewoon”). Paulus scharrelde in vol ornaat, doch schoenloos rond. Schoengate onopgelost, over naar Fluitgate. De naïeve bankiertjes meenden blijkbaar dat we over irisherkenning beschikten, want spelerspasjes meebrengen ho maar. Uitgerekend nu had de Koninklijke Nederzakken Vullers Bond een daverende surprise voor ons: een officieel scheidsie. Zoals bekend geilt men in Zeist woest op regels. Gevolg: exit scheidsie. Zonder spelerspassen geen wedstrijd. Uit het voorgaande blijkt dat van een beschaafde warming-up geen malle fuck terechtkwam. Hoe het heurt lees je later.

WV-HEDW 15 - ABN AMRO 3 19-04-2014 5Een verwonderd spelertje van De Bank wandelde onwennig met een fluit in zijn mondje. Soms blies hij erop. Pimzel, rechtsback vol verrassingen, was evident onvoldoende genezen van zijn ongetemde nachtelijke escapades. Hij vergaarde een heerlijke hockeytijdstraf vanwege vermeend natrappen. Na de resulterende vrije trap waande Skatt zich bij een grabbelton op een kinderfeestje. De lange haarloze spits kopte: 0-1 en WV voorlopig met tien bovendien. Aambeien kregen we er niet van, want Kas speelde doodsimpel der Törderkerk in, die het leder in de benedenhoek passte: 1-1. Vervolgens gruwelden wij van De Knak. Na een ogenschijnlijk onschuldig duel steeg luid bankiersgebrul op, dat minutenlang aanhield. Er was een knie aan gort. “Ik voelde het knakken”, repeteerde de ongelukkige almaar. Dit betekende een enkeltje ziekenhuis; teamgenootje mee voor het handje vasthouden. Bijgevolg waren er nog tien kleine bankiertjes over. Onder hen de fluitist, die de middag als veldspeler vervolgde. Wie in Mireksnaam kwam deze wedstrijd redden? Vogel? Vliegtuig? SuperPaulus. Gladde gympies aan, fluitje in zijn grote muil en gaan met die helse banaan. Het vervolg van helft één kenmerkte zich door ordeloos gepruts van WV 15. Waar De Bank met tien acteerde, leek het wel andersom. Ondanks royale kansen beiderzijds rustten we met 1-1.

We moesten ons zondige leven beteren. We zwoeren kalmpjes rond te spelen, duelletjes te winnen en beestachtig druk te zetten. Er resteerden elf gladiatoren. Wonderkind Wiering verliet ons om het nieuwe stapelbed van zijn schoonmoeder in elkaar te zetten. Aldus speelden we een vlaggerloze tweede helft. Hoewel de broodnodige goaltjes lang uitbleven, vielen ze uiteindelijk als gerijpte appelen. Der Törder werd op de doellijn vrijgespeeld en gaf een miezerig zetje: 2-1. Kim Jos-un vervolmaakte een vlijmscherpe counter en Oli doelpuntte op aanreiken van De Kas. Zelfs ondergetekende deed een fideel duitje in het uitdijende doelpuntenzakje: 5-1. Onderwijl lag door kleinburgerlijke blessures menigeen op apegapen. Majesteit Quintus I verzorgde overigens een vorstelijk hoogtepunt; hij nam de bal achteloos aan met zijn Koninklijke Reet. Door achtereenvolgens Schoengate, Fluitgate en Knakgate waren we rampzalig uitgelopen. Vele diepverdrietige figuren stonden langs de lijn te trappelen. Ze vonden dat ze aan de beurt waren. Daarom zijn we maar gekapt.

Hou je vast voor een zinderend slot. Dit weekend is hij 25 jaar geworden, de Baas aller warming-ups. Opus’ opzwepende Live is Life schalde schitterend uit de speakers in München. Het technisch perfecte machtsvertoon van El Diego vertelde Bayern op voorhand dat het kanslozer dan kansloos was. Napoli won de Europa Cup III. Zie bit.ly/QuxfL6 en geniet. De oplettende kijker ziet in de slotseconden van deze legendarische beelden de adembenemende Brasileiros Alemão en Careca door het beeld schuifelen. Tot besluit een tip. Beschilder eens een vrolijk hardgekookt ei en geef het aan je overjarige buurvrouw ofzo. Da’s lief.

 

Gijs Lauret

22 maart 2014: WV-HEDW 15 – Swift 10 3-1 (2-1)

Swift thuis 1Gekke Geert denkt dat hij origineel is, maar dat is ‘de Neger van Venlo’ niet (zie bit.ly/1bVXpzj; let op, leuk verhaal maar verzonnen). Dinsdagavond al brulde een schuimbekkende Kim Jos-un door een doodsbange kleedkamer: “Willen jullie meer of minder Kim Jos-un?!” Wie nog niet op zijn geschaafde knieën over de natte vloer kroop, liet zich acuut nederig zakken. Collectief huilden we: “Meer! Meer! Meer!”, kusten Jos’ stinkzweetvoeten en verklaarden onze repressieve aanvoerder uit pure angst de onvoorwaardelijke liefde.

Swift thuis 2We leden onlangs een paar gevoelige nederlaagjes, dus ondraaglijke paniek in Pyongyang. Kim Jos-un zond zijn slaafse onderdanen een regelrechte brandmail. Strekking: “Tijd voor een duidelijke lijn”, “Dit moet veranderen” en “De dictatuur moet weer een beetje terugkomen”. Aldus de zelfbewuste lijder van de Democratische Volksrepubliek Korea. Al drie dagen voor de wedstrijd werd compromisloos de opstelling bekendgemaakt. Opvallend: Kapitein Roodbaard als libero, om het spel van achteruit vorm te geven. Dat is praktischer dan krijsend vanuit de spits een dolende verdediging neer te zetten, wat Oli überwanhopig placht te proberen. Elftalsnol Herr Walter, toonbaar snolachtig gekleed, verscheen naast medetorjager Törderkerk. Jantje Dost draafde op als linksback.

Woutertje stond al gauw slap te lullen met het kale doelwachtertje van Swift. Onder diens trainershoede poogde hij ooit in onderontwikkeld Groningen vergeefs te leren een bal drie meter recht vooruit te schieten. Dit stuitende heulen met de bejaarde vijand beloofde weinig goeds. Onze intieme middenveldgroepsknuffel beloofde dat wel en vooral de begeesterende woorden van de Geliefde Lijder: “Jongens, laten we lekker voetballen, mooie acties, geen balverlies, goed combineren en euh… naar voren spelen.” Soms voel je aan je hoopvolle water dat je getuige bent van een keerpunt. De overrompelende speech van de Geliefde Lijder vormde zo’n keerpunt. Ons restte één optie: glorieus winnen.

Swift thuis 3Bezielend gecoacht door Papa Oli grepen we de verbouwereerde withemden bij de fragiele strot. Zij moeten zich als weerloos opgejaagd wild hebben gevoeld. Het onwaarschijnlijke openingsdoelpunt van de gasten, een toevallig van richting veranderd schotje, was daarom volstrekt onlogisch. We bleven stug duimschroefdraaien en Youz piste bij de tweede paal vogeltjevrij binnen dankzij uitmuntende Deutsche Arbeit van Herr Walter. Bij het dreigende scheiden van de eentonige markt beloonden we onszelf. Na gedegen breekwerk van Kim Jos-un verwierf TvT balbezit en marcheerde rechtdoorzee. Kennelijk boezemde dit gruwelijke angst in, want alle verdedigers bleken pardoes foetsie. TvT leek dolgraag te willen afspelen, maar bij de zestien moest hij tot zijn eigen narigheid echt schieten. Volmaakt in het onderhoekje, een flinke piklengte van de paal: 2-1.

Swift thuis 4Tevreden koppies alom in de rust. We domineerden meedogenloos. Vanzelfsprekend voornemen: meer van dattum. Bankiertje Faas was kortstondig over uit het land van André Bergdølmo en verving ondergetekende als rechtsback. Hij had uiteraard maar één helft schaarse tijd; zijn stukkende wasmachine moest gerepareerd. We heersten, maar de creaties voorin waren karig. Gelukkig was schuw Swift aanvallend impotenter dan pakweg Silvio Berlusconi post mortem. Het frustrerende spitsenleven van Törderkerk ging echter niet over geile rozen. “Kom eraf jongens, eraf! Kom er nou AHAF!” jeremieerde hij vertwijfeld. “Als ik de bal niet wilde kreeg ik hem, en als ik hem wilde kreeg ik hem niet”, huilde hij achteraf voor de invoelende Fox-camera van Jan Joost. Marcus, ijzersterk centraal achterin, beproefde zijn geluk van ver. Hij beval Faasje subiet uit zijn schietlijn te verdwijnen. Laatstgenoemde poogde hilarisch onder het kunstgras te kruipen, maar kreeg onbetaalbaar hardvochtige billenbrand. Swifts vliegenvanger op leeftijd ouwehoerde permanent met zijn aanvoerdersbandje in de loze ruimte. Schijnbaar verlangde hij bier: hij vroeg de kleumende bankzitters hoelang deze martelgang moest voortduren. Net zolang tot Törderkerk met een laag schuivertje alsnog scoorde: 3-1. Aldus versierden we een hemelse driepunter. Faas ging nog even rollebollen met zijn tegenstrever, maar het mocht de dolle pret niet drukken. Hoewel een graag gezien karakter in mijn verhalen noem ik KoenLinks nu pas. Niet geheel blessurevrij excelleerde hij negentig minuten met vlag. Naderhand verklaarde hij zijn toestand. “Als ik ging sprinten jongen, dan voelde ik het echt in mijn euh… euh… been! Echt, ik voelde het kloppen!”

 

Gijs Lauret

15 maart 2014: WV-HEDW 15 – FC Amsterdam 3 1-3 (1-2)

FC Amsterdam 3 thuis 1Vorige week was ons zielige spel om pathetisch over naar huis te janken. Voor de beruchte FC verliep de zaterdag nog droefgeestiger. De virtuele koploper kreeg ongenadige mentale klapjes (6-1) in dieptreurig Almere. Midweeks werd nochtans aan het goede gevoel gewerkt door een hallucinogene 8-7 korfbalwinst tegen de provincialen van CSW. Voor ons geen midweeks korfbalfestijntje, doch wel een welkome wisselspeler: baardige Wes alias Wissel, nooit te beroerd om hartstochtelijk de bank te verwarmen. Mijn fonkelprille voetbalschoeisel moest voorspoed brengen. Ik had kapot relaxte Nike Tiempootjes aangeschaft, weet je niet? Behaaglijke schoentjes, beschaafd zwartwit, geen onnozele tierelantijntjes. Oppervedette Törderkerk had daarentegen quasistijlvolle Adidassen met achterlijke intertoyskleuren soldaat gemaakt. Volgens hemzelf een onafwendbaar gevolg van de wet van vraag en aanbod: de lage prijs deed het hem.

FC Amsterdam 3 thuis 2Gemeenteraadsverkiezingen. De kortzichtige, Voice-of-Holland-glurende burger schrikt kortstondig wakker uit zijn coma van chronische politieke desinteresse als er bij giga-uitzondering contact met hem wordt gezocht. Een kundig politicus is er altijd als hij je nodig heeft. KoenLinks, die verholen Raspoetin, bleek zijn politieke groenclubje opperbest in zijn stiekeme greep te hebben. Hij had twee doodenge flyeraars op ons afgestuurd om de naïeve boel te indoctrineren. Onder hen een onvervalste stadsdeelwethouder (Nevin Özütok, red.). Gelukkig konden we de goedaardige vertegenwoordigers der sinistere Linkse Kerk van het broze lijf houden. KoenLinks had ons met zijn gedurige activisme allang bekeerd, was de smoes. Onze loyale linksback liet zich overigens in begeerlijke pose fotograferen casu quo misbruiken. Alles voor een groene toekomst.

Er scheen ook een wedstrijdje. Hoewel we het zomaar tien minuten dichthielden, koesterden de bezoekers uit Zuid-Oost veelal balbezit. De watervlugge buitenspelers waren behendig en compact spitsje opereerde o zo comfortabel. Het resulteerde in een fijnzinnig uitgespeeld doelpunt. Hierna lieten we onze onvervaarde tanden zien. Uit een raarderig hoekschopje ontkiemde een bespottelijke doelmondflipperkast. Markje Kamphuijs lag als een tipsy vis op het droge te spartelen en teende met een wonderlijk wippertje in het binnenzijnet: 1-1. Vervolgens stonden we klassiek te maffen. De doortrapte aanvallert, die zojuist nog halfdood op het kunstveld lag, rondde bijdehand af: 1-2.

FC Amsterdam 3 thuis 3Thee. Geen bekertjescollege (statistiek: nul punten uit twee bekertjescolleges) maar de plechtige belofte dat we als wilden tekeer zouden gaan. Hoewel we geen baas waren volgde een ongehoorde kansenregen. Onze Wissel pielde de bal vijftig centimeter over de zijlijn, maar mocht doodgemoedereerd door en had vijftig meter voor zichzelf. Bij verschijnen van de stuiptrekkende keeper wilde Wissel afleggen op Tonzel. Het mislukte. We lieten ons babyachtig ringeloren. Nummer 13 was een sterke, vaderlijke middenvelder met een lichtgrijs waasje over het prachtige kroeshaar. Hij mocht middenin een overbevolkte zestien slakjestraag controleren, een ontspannen partijtje Facebook messengeren en plezierig inschieten. Ondanks kolossale buitenkansen bleek dit de hardvochtige doodsteek. Een ongrijpbare landerigheid maakte zich van ons meester. Je voelde dat het niet ging gebeuren. Heel vreemd. Van de bierkaai win je niet.

FC Amsterdam 3 thuis 4Enig, Tiempootjes. Resultaat? Derde afgang op rij. Eerste nederlaag in onoverwinnelijke shirts. Bloedirritante achillespeesblaar. Kutleven. Ik had het reuzemoeilijk, maar in de kantine zat menigeen er als door een braakmisselijke kefteckel bescheten bij. Tenslotte waart er een besmettelijke ziekte over Middenmeer: middeleeuwse koperdieven. Geuzen en Zeeburgia zijn van alle koper gestript, hopelijk blijven andere verenigingen gevrijwaard. Als meedogenloos supercommando Mirek maar op de club blijft pitten. Die rost dat infame geboefte eigenhandig van het terrein, desnoods met zijn dodelijke bezem.

 

Gijs Lauret

8 maart 2014: WV-HEDW 15 – Waterwijk 3 1-3 (0-2)

Waterwijk thuis 1 In de herfst ondergingen wij op opgespoten aardkluit Almere een erbarmelijke 6-1 slachting (bit.ly/1cyUoGK). Met de hinderlijke heertjes van Waterwijk hadden we dus een fiks Granny Smithje te schillen. We deden dat onder gewetenloze leiding van herrezen dictator Josse Josnoekovitsj. Hij voerde ons aan of Maidan niet had bestaan en voor het gemak verdrongen wij dat hij er tijdens debiel carnaval als overheerlijk retenjong bij liep. De dictatorangst zit diep. Met de herrijzenis van Josnoekovitsj stonden diens hielenlikkende handlangertjes Scotty en Tonzel prompt in de basis. Kapitein Roodbaard was afwezig. Daar kun je laconiek over doen, maar in voormalige Sovjetstaten weet iedereen wat dat betekent. Oli had zijn trotse hand overspeeld door de aanvoerdersband op te eisen. Het was duimen dat hij het genadeloze interneringskamp zou overleven. KoenLinks had de band afgestaan; hij weet hoe politieke machtsspelletjes gespeeld worden. Hij deed of zijn linkse neus bloedde en startte doodlollig als linksback. Om het dictatormysterie te vervolmaken verscheen Oli te elfder ure alsnog. Kunnen alle voorgaande analyses de prullenmand in? Mogelijk, maar niet zeker. We tasten in het diepduister over wie er in dit politieke schimmenspel aan de huiveringwekkende touwtjes trekt.

Daar de bezoekers blauwwitte kledij torsten, moesten wij potverdikkie in rood aantreden. Dit was direct de gewisse doodsteek: in onze blauwwitte shirts verliezen we niet en in andere shirts winnen we niet. Dit illustreerden we haarfijn in minuut één. Corpsballen Kerstens en Kamphuijs beloerden het kleine spitsje, staarden elkaar lethargisch aan en wandelden beide fantastisch bij hem vandaan. Lief dieptepassje, klotekluts met The Aussie en 0-1 na twintig seconden. Alsof dit niet ramp genoeg was stond onze hobbyistendefensie na tien minuten weer lelijk te kloten en was de achterstand schier onoverbrugbaar. Een navrante schande is het. Volledige volksstammen betalen zich smurfblauw om ons te zien spelen. WV 15 opent haar wedstrijden consequent dermate jansalieachtig dat maar één conclusie gerechtvaardigd is: het zit tussen de oren en wordt tijd voor professionele hulp. Het gedesillusioneerde publiek troostte zich met een oogverblindend voorjaarszonnetje. We deden vertederend ons best en zetten schattig druk, maar sceurden niet. Men heeft mij ingefluisterd dat Youz een heus pingeltje verdiend had, daar hij begerig werd omknuffeld door een opdringerige Almerenaar. Het onderlinge knuffelgehalte bij de driftige gasten lag toch al hoog, daar zij elkander knusjes uitmaakten voor “schele aap” en wat dies meer zij.

Het was rust en de hoogste tijd voor een wijs lesje van Kapitein Roodbaard. Hij bracht het uiterst beleefd: “Mag ik even iets zeggen voordat iedereen gelijk helemaal para op me wordt?” Nou vooruit. Dat mocht. Josnoekovitsj liet het lopen. Schijndemocratie. Met een gerenommeerd plastic bekertjescollege zette de meestervisionair uiteen hoe eenieder moest staan en bewegen. We gaapten elkander vastberaden aan en beloofden beterschap.

Waterwijk thuis 2In helft twee draaiden we Waterwijk zomaar de verrassende duimschroeven aan. We peurden kansjes, maar geen kools. Schrijnend was dat we geen sikkepit hadden opgestoken van de desastreuze uitwedstrijd. De talrijke counters waren steevast levensbedreigend. Opnieuw tastten we achterin mis en de sterke spits doelpuntte ongecompliceerd: 0-3. In de terminale fase van het droefpartijtje rende ondergetekende als een opgefokte stier naar veuren. Wonderkind Wiering verstrekte de droomvoorzet. Het leer leek eindeloos in de lentelucht te hangen. Voorbij paal twee volleerde ik woedend binnen. Het was schijnbaar een leuk goaltje maar ik voelde enkel blinde razernij. Ik haat verliezen. Wat een zielopenrijtend treurspel.

Waterwijk thuis 3Bierend op het afgeladen terras zocht ik radeloos naar lichtpuntjes voor dit lulverhaal. Waar zou ik zijn zonder KoenLinks: “Noteer gewoon al mijn acties. Dat waren allemaal hoogtepunten.” Nu hij het zei: inderdaad. Keurige veurzetjes afgeleverd, opbouwend altijd vooruit gespeeld. Prima. Win je iedere koude oorlog mee. En die bal die hij niet aannam maar als een ouwe josti met zijn onderscheen over de zijlijn schoot? Onbetaalbaar. De ware highlights volgden naast het veld. Supercrack Kasper Schuckman ontving zijn welverdiende contract en Oli hervatte het bekertjescollege met bierglaasjes. Vaders echter weten dat er maar één echt hoogtepunt bestaat: thuiskomen. Dochterlief, strakjes schoolrijp, vertelde papa welke club hij dient: “Wee-Vee-Haa-Wee-Vee-Dee Wilhelmina Eruit!”

 

Gijs Lauret