Een beetje wazig

by Gijs Lauret

Voor de deur van mijn favoriete koffiebarretje word ik onverhoeds staande gehouden. Een groezelig ogende adolescent spreekt mij aan. Zijn slobberige zwarte haar steekt in vette puntjes onder zijn baseballcap uit.

“Zeg, spreek jij goed Engels?” Ik maskeer mijn verbazing. Dat hij mij vertrouwenwekkend vindt overkomen, met mijn lang verlopen winterjack en ongekamde haarplukken. Of ziet hij mij als soortgenoot? Dat zal het zijn.

“Engels? Ja hoor, prima. Goed genoeg, lijkt me,” antwoord ik losjes. Alsof hij een pistool trekt, duwt hij in een flits zijn telefoon onder mijn neus. Zo dichtbij dat lezen faliekant onmogelijk is. Verschrikt deins ik terug en positioneer mijn hoofd zodanig dat ik de lettertjes kan onderscheiden. Een verdomde Nokia 3310, ze bestaan dus nog. Tussen twee barsten in het scherm herken ik de letters.

“Congratulations! You have been selected by National Lottery Live. You won £2500000! To receive the money, mail to victorioussupereagles@yahoo.co.uk”, vertelt het display.

Een beetje wazigZijn mond toont een opgewonden lachje, zijn donkere ogen verraden bloedige ernst. “Word ik hiero voor de gek gehouden? Ze vragen niet dat bankrekeningnummer, toch? Misschien is het?” Hij heeft een wondje op zijn wang. Gesneden met scheren.

“Je wordt gruwelijk in de zeik genomen, serieus”, probeer ik hem te overtuigen. “Ze vragen nu je rekeningnummer niet, maar als je mailt gaan ze je fokken, kan niet anders. Vraag me niet hoe. Maar ze nemen je in de zeik.” Dit wil hij niet horen. Hij trekt zijn petje strak over zijn voorhoofd. ‘OBEY’, luidt de opdruk.

Traag maar beslist beent hij weg. Half omkijkend laat hij zich ontvallen: “In de zeik? Serieus? Nee, man. Nee. Deze kan ik niet laten lopen, toch? Potverdikkie. Ik ga mailen, ik ga mailen naar die pussies. Je weet toch. Je gaat zien, je gaat zien.” Raaskallend steekt hij de straat over, terwijl een chagrijnige fietser inwendig vloekt om zijn achteloosheid. Meters verderop loopt hij een bejaarde dame tegemoet. Hij duwt de telefoon onder haar neus. Ze houdt haar handtas stevig vast. Een beetje wazig vind ik het wel.

 

Gijs Lauret