Het biologisch klokje

by Gijs Lauret

Het biologisch klokjeWe schrijven een druilerige zaterdagochtend in juni. In ons gemoedelijke huishouden worstelt menigeen met wat na-ijlend slaapchagrijn, maar één hartverwarmende opmerking beëindigt de sfeermisère.

“Mama, als ik later groot ben, dan wil ik ook mama worden!” roept Isa plompverloren vanaf haar traditionele bankhangplek.

“O ja, Ies? Wat lijkt je daar dan leuk aan?” vraagt mama verrast.

“Dan wil ik een baby’tje hebben en die wil ik dan naar school brengen en eerst naar de crèche!” roept ze vol kinderlijke overtuiging.

“En hoe wil je je kindje noemen dan?” Isa kijkt opzij. Ze neemt de tijd om deze zwaarwegende vraag te beantwoorden.

“Ehm… Ik vind het wel leuk om de naam Peel Teletoon te noemen.” Hier is duidelijk over nagedacht.

“Dat is een interessante naam, zeg. Ken je iemand die zo heet?”

“Ik weet het niet…” Isa kijkt verlegen nu het kleutermoederschap dichterbij lijkt dan ooit.

“Denk je dat Peel Teletoon veel gaat huilen?” kan ik niet nalaten te vragen.

“Ja, maar dan ga ik een speentje pakken”, zegt Isa vastbesloten. Dat is een abc’tje natuurlijk. En een domme non-vraag van papa.

“En als je middenin de nacht moet opstaan, vind je dat dan niet erg?”

“Nee hoor, dat doe ik gewoon.” Al die piepende zeurouders over dat nachtbraken. Zo moeilijk hoeft het niet te zijn. Isa doet het gewoon.

“Volgens mij word jij een heel lieve mama”, aldus de vierendertigjarige oma in spe. Isa glundert. Over heel veel nachtjes slapen wordt ze vijf. Zo vlug als het biologisch klokje bij ons thuis tikt, tikt het nergens.

 

Gijs Lauret