Het rookrestaurant

by Gijs Lauret

Het rookrestaurantOp een zonrijke vrijdagochtend slenteren mijn kleine meiden en ik door ons politiek correcte multicultiknuffelaarsbuurtje. We passeren de blauwstaande coffeeshop om de hoek, waarvandaan om half elf al onverdraaglijke stampmuziek naar buiten bonkt.

“Dit is het rookrestaurant, papa”, weet Isa mij op zelfverzekerde toon te vertellen.

“Rookrestaurant? Heeft mama dat gezegd?” vraag ik nieuwsgierig.

“Nee hoor papa, dat weet ik gewoon. Want iedereen gaat daarbinnen altijd saggeretjes zitten roken.”

“Klopt Ies, je hebt goed opgelet.”

“Ja hè. Dan zitten ze allemaal te roken, lekker muziekje erbij. Gezellig hè?” Het kleuterlijk enthousiasme druipt van haar stemgeluid.

“Maar je moet niet teveel roken, want dan ga je dood”, doceert zij tamelijk onbewogen verder.

“Roken is zeker niet gezond Ies, maar hoe ga je dan dood?” wil ik weten. Mijn geleerde dochter blijkt hierover een deksels interessant theorietje paraat te hebben.

“Als je heel veel vuur rookt dan stopt je hart op gegeven moment omdat ie moe is, en dan ga je dood”, zegt ze alsof ze jarenlang wetenschappelijk onderzoek naar deze prangende kwestie heeft gedaan.

“Goed dat je het zegt Ies, laten we maar niet gaan roken”, stel ik voor.

“Nee papa, want Peter is dood en de mama van Erik ook en Annie M.G. Schmidt…”

“Jammer hè schat.”

“Ja jammer, helemaal niet leuk, pappie.”

“Weet je Isa, in het rookrestaurant roken ze geen gewone sigaretjes. Daar roken ze jointjes.”

“Ik weet niet wat dat is”, zegt ze dromerig en beëindigt ons gesprek door een stevige pas in te zetten. Nina hangt onderuit in haar McLaren buggy en kijkt stuurs naar haar grote zus, die luttele meters voor ons loopt. Haar lieve vingertjes wriemelen met haar roze knuffeltje. Zij heeft haar topvorm vandaag nog niet gevonden.

 

Gijs Lauret