Jij bent dik

by Gijs Lauret

Het is kwart voor zeven en met een diepe morgenzucht hijs ik mezelf op de plee. Ik dacht dat ik alleen was, maar hoor snelle kindervoetstapjes gevolgd door zacht gerammel aan de deur. Dochter (3) is ook wakker en kijkt van onder haar blonde krullen vrolijk de dag tegemoet.

“Jij bent dik”, zijn de eerste woorden die ze vandaag voor papa heeft. Ik voel onverwachte verbijstering opkomen. Dit is wel heel erg in my face, zo ‘s ochtends vroeg. Kennelijk voelt ze me haarfijn aan. “Grapje!” haast ze zich namelijk te zeggen. Ze grijnst haar melktandjes bloot en klimt op de pot, waar ze een verwarde papa aflost die dus toch niet dik blijkt te zijn.

 

Gijs Lauret