Ode aan PEC-Man

by Gijs Lauret

Ode aan PEC-Man 1Met onbegrensde vaderliefde geef ik mij over aan de gruwelijkst denkbare horror: paaseieren beschilderen. Met mijn lievelingspeuter samen, dat scheelt. Twee hardgekookte eitjes zitten ingenieus vastgeklemd in een plastic paaseiconstructie. Isa leeft zich uit als een bezetene. Ze heeft een voorkeur voor diepdonkere kleuren. “Kijk, papa! Ik heb een POEPEI gemaakt!” roept ze om het hardst. Er klinkt een zekere trots in haar stem. “Wat heb jij daar voor gekke vieze praatjes, Isa?” vraag ik gespeeld verrast. “Dat heeft ze niet van mij hoor!” haast Arianne zich te benadrukken vanuit de keuken. Zij kan een stoute giechel niet onderdrukken. “Geloof je het zelf?” schamper ik quasigeïrriteerd.

Ode aan PEC-Man 2Waar het treurende hart van vol is, stroomt het kunstige paaspenseeltje van over. Ik moet een wit eitje schilderen. Met een rode baan in het midden. De weerbarstige schil pakt het vale wit niet goed. “Wat vond jij van Ajax gisteren?” wil ik van mijn oudste horen. “Weet ik niet.” Isa gaat volledig op in haar poepei. “Ajax heeft dramatisch verloren”, ga ik verder. “Waarom?” is haar dikterechte wedervraag. “Omdat Zwolle gisteren de baas was. En dus maak ik een Ajax-ei.” Niet alles hoeft logisch te zijn.

Plotseling strijkt Isa met haar penseeltje over mijn roodwitte eitjesproject. “Wat doe je nou?” reageer ik ontzet.  “Maar ik wil hem ook schilderen!” roept ze hartstochtelijk. “Hij moet blauw! Blauw, papa!” Ik geef me over. Ik leg het hoofd in de schoot. Als ik een minuut later opkijk, is mijn roodwitte ei azuurblauw geworden. PEC-Man vreet alles op.

Zwollé!

 

Gijs Lauret