Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

20 februari 2016: WV-HEDW 15 – Swift 8 7-1 (3-0)

WV-HEDW 15 - Swift 8 20-02-2016 1Na de wrede galavoorstelling van 13 februari jongstleden bestond er één stiekem gevaar:  het gevaar om op onze roze wolk te blijven zweefneven. De vereiste focus was op de woensdagse training royaal aanwezig, behalve bij de strontverwende basisploeg van 13 februari. Negen van die luie lamlullo’s dachten kennelijk dat ze er al waren en lagen thuis naar hun gezwollen tampeloeres te kijken. Of ze hadden zogeheten werksmoesjes, maar die moet je sowieso nooit geloven. Ook zonder basisspelers zou het lieve Swift nul obstakel mogen vormen. De heenwedstrijd eindigde in een clowneske 1-8, een astronomische zesklapper van Törder incluis. Eens kanonnenvoer, altijd kanonnenvoer, zei mijn fictieve stiefopa altijd. We zouden wel eventjes neuspulkend zegevieren dus.

WV-HEDW 15 - Swift 8 20-02-2016 2Törder vond zijn karige doelpuntenmoyenne maar zozo en had daarom nieuwe kicksen gehaald. “Heb je ze gezien? Zwart hè. Zwart en leer. Voor jou gedaan!” bralde hij tegen me. Nooit bevroed dat onze ijdele topscorer zich speciaal voor mij in leer zou hullen, maar vanzelfsprekend genoot ik ervan. Materieel gezien viel er sowieso volop te genieten, getuige de spange WV-trui voor mijn oudste dochter en de prille kuittattoo van Ome Benna. Op diens achteronderbeen is nu de fabelachtige tekst ‘I’ll see you when I see you’ te lezen. Weerleg dat maar eens, zo’n haast Johannige spreuk. Hoe zat het ondertussen met die interessantdoenerige focus, vraagt u zich als kritische lezer vast af. Wel, de roezige zuidboys dachten met hun stukgezopen katerkoppen dat we pas om kwart over vier aftrapten. Vandaar was er alle tijd voor banale randverschijnselen.

WV-HEDW 15 - Swift 8 20-02-2016 3De montere withemden begonnen levendig, doch binnen tien minuutjes konden uw verwaande beroemdheden al juichen. Törder veegde een vrije trap langs de overbodige muur en keepie stond roerloos te koekeloeren: 1-0. “Nieuwe schoentjes! Nieuwe schoentjes!” galmde het over kunstgras 1. Spelbeeldgewijs was onze overtuiging ver te zoeken, maar een kniesoor die daarom jengelt. Kassie slingerde een strakke assist voor de pot, alwaar Törder met een acrobatische halve omhaal akelig het doeldak vond. Ondanks deze mokerdreun bleven de blijde coassistenten gezellig meeballen en creëerden zij vanuit hun aandoenlijke desorganisatie zelfs kansies. Daarbij tekende hun nummer 17 voor de Quote van de Week: “Zij bakken er ook niet veel van hè! Kom op!” Dit nu mensen is een fantastische uitspraak. Waarom? Ze is oneindig toepasbaar. Iedere kutsituatie, ieder kutleven zou ermee op de rit geholpen kunnen worden. Louis van Gaal zou het tegen de bankhangende Memphis kunnen schreeuwen terwijl ze gedemotiveerd naar het geklungel van de basiself turen. Een positivistische interimmanager zou het over zijn lamgeslagen personeel kunnen uitbraken, wijzend op het gekloot van de concurrent. Een knijterdepressieve bijstandstrekker zou het ’s ochtends tegen zijn badkamerspiegel kunnen brullen als hij bedenkt hoe verrot zijn vroegere studiegenoten eraan toe zijn. Een gedemoraliseerde IS-strijder zou het tegen zijn jihadbroeder kunnen zeggen als zo’n blinde drone weer eens de verkeerde kapotschiet. Een gefrustreerde deelnemer van Heel Holland Bakt (verbieden zulke domme televisiekul) zou het tegen de jury kunnen roepen als hij dreigt te verliezen. Maar die gasten riepen het allemaal niet. Nummer 17 riep het. En hij had wel een tikkeltje gelijk op dat moment. Kim Jos-un was daardoor echter niet van de leg. Onze vlijmscherpe despoot maakte een heimelijk middenveldovertredinkje dat door de scheidsrechterlijke vingers werd gezien. Roodbaard was de profiteur met een kostelijke streep vanaf twintig meter: 3-0 en theeleuten maar.

WV-HEDW 15 - Swift 8 20-02-2016 4Al vroeg in het tweede helftgebeuren werd Kim Jos-un tot americain gefileerd in de zestien. Tot vorige week kreeg je daarvoor geheid een Noord-Koreaanse death penalty, maar tegenwoordig niet eens een elfmeterpenalty. Törder spande zich niet, veroverde ergens een bal en pieste tussen de weerloze stokken van keepertje: 4-0. Waarna hij zich in een gangsterjoggingbroek hees en Kwaks een halfuurtje spitsentijd gunde. Tomba, tacklebelust als altijd, werd afgelost door indokannibaal KoenLinks. Onze magistrale rechtse tandem Kassie/Dr Phil orkestreerde ondertussen een vrije kans voor Kwaksie. De zwarte parel aarzelde niet. Hij kapte een keertje en streepte laag raak: 5-0. Naast de druilerige dug-out liep men doorlopend te zemelknopen dat het veld te lang was, het middenveld verkeerd stond, Pietje niet doordekte en Henkie stond te snurken. Tuurlijk. Altijd oog houden voor ontwikkelpunten. Quintus scoorde inmiddels vrolijk 6-0. De blijmoedige zuidjongetjes echter bleven aandringen en prikten hun verdiende goaltje, waarna zij gilden alsof zojuist Barça op de knieën was gedwongen in de Champions League finale. Dat Swift niet vaker scoorde was mede te danken aan degelijk verdedigen van Tomek, Toivonen en Baresi. Krachtmens Tarzan tekende glijdend van dichtbij voor het vorstelijke slotakkoord op zuiver aangeven van Benna: 7-1. Er zijn acht finales te gaan, dus het is te vroeg om over de titel te praten. We denken totaal niet aan de titel. De titel komt echt geen moment in onze gedachten op.

 

Gijs Lauret

13 februari 2016: Amstelveen/Heemraad 5 – WV-HEDW 15 0-3 (0-2)

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 113 februari 2016 stond reeds maandenlang in onze verweerde grijze celletjes gebeiteld. Het grandioze duel der giganten stond op de rol. Tot deze knetterende D-Day verdienden beide equipes 28 punten uit twaalf ontmoetingen. De lepe mannen met shoarmapostuur wonnen de eerste onderlinge confrontatie tamelijk mazzelkonterig met 3-4. Een herhalingsscenario was uiteraard een vette no-go. Al tijden smeekten we elkaar, en vooral de notoire kannenkijkers, om vrijdagavond bijtijds en vooral absurd nuchter te gaan ronken. Met niet te vergeten de beruchte handjes boven de dekens. Onze overwinningsdorst zorgde dat we over een ontiegelijke selectie van twintig peperdure wereldsterren beschikten. Prompt werd ik slachtoffer van de wispelturige dictatuur van Kim Jos-un. Ik werd pardonloos naar de tribune gebonjourd. Met mij oppervedette KoenLinks, de meest gracieuze rasvoetballer die onze eeuwoude club ooit gekend heeft. Het was een karatetrap in het gezicht van de ware liefhebber. Met stalen noppen. “Een messteek in de rug” noemde KoenLinks zijn onrechtvaardige verbanning tegenover een hijgerige sensatieverslaggever van WVTV. En: “Jarenlang doe je alles voor die jongens. En dan dit. Dit doet pijn.” Je zou toch een bloedige coup plegen tegen zo’n hondsdolle heerser.

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 3Aangekomen in het altijd pittoreske Amstelveen Zuid bleek een big ass nieuw clubhuis uit het gras gerezen. Deze vereniging maakt stappen, vertelde dit indrukwekkende gebouw ons. Onze mieterse groepsapp vertelde dat Team Derrick was gestrand in Noord Gestoord. Er was namelijk een ‘zielig vrouwtje aangereden’, heette het. Hoe durft zo’n dwars type onze bazenauto in de weg te lopen, was het eerste wat in mij opkwam. Een beetje een asociale gedachte misschien en een idiote simplificatie van de realiteit bovendien. Mevrouw wilde haar blitse scooter de stoep af laten glijden, maar werd eventjes aangetikt. Vrouw en scooter werden zachtjes maar zeker gelanceerd in een bloemperkje dat op zich wel een opdoffer gebruiken kon. Vrouw, scooter en bloemperkje maken het matig, maar zijn gelukkig buiten instortgevaar. Team Derrick telde behalve Derrick ook Kassie en Kim Jos-un. Dit driemanschap arriveerde zodoende ietwat verlaat.

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 2Onze verwarde potentaat positioneerde zich theatraal naast de kleedkamerdeur en claimde alle aandacht. Hij raaskalde een onnavolgbare vertelling over een bepaald ‘voetballevel’ wat we nu bereikt zouden hebben, waarbij behoefte zou zijn aan andere dingen. Ofzo. Hij zei ook dat hij zijn team vroeger heel gezellig vond. Net toen menigeen zich afvroeg waar dit incoherente bazelverhaal naartoe strompelde, overhandigde hij de aanvoerdersband aan een breed grijnzende Toivonen. We waren live getuige van De Coup! Een bloedeloze coup, dat wel. Waarna de zojuist gewipte dictator besloot met de onsterfelijke woorden: “Op strategisch gebied blijf ik altijd bepalend.” Daverend applaus. Vele voetballers knielden uit diep respect op de kleedkamervloer. Je kunt De Grote Leider, afgezet of niet, maar beter gunstig stemmen. Toivonen bleek weinig autoriteitsgevoelig en vermeldde leukweg de opstelling: “Jos was eigenlijk basis, maar kwam helaas te laat.” Er waait een (on)frisse wind door onze kleedkamer, schijnt het.

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 4Amstelveen Zuid is internationaal bekend om zijn belezen bewoners. Van Dostojevski tot deze site, alles verslinden ze. “Heb je er zin in, voetballen tegen pensbejaarden?” vroeg een lezer met zelfkennis aan Törder. Hij had zin. Hij was ready voor ze. De groen-witte gastheren herbergden toprapper Yes-R. Zijn dansende kapsel en oranje schoentjes waren megaflashy, maar was hij ready voor ons? Of dacht hij stiekem aan wulpse blotebillenmeisjes? Scheidsie snerpte op zijn fluitorgel en loesoe waren we. In zomeravondtempo wachtten de grote ervaren mannen ons op. Er werd happig voor buitenspel gevlagd en gefloten, waardoor onze licht geagiteerde dug-out verongelijkte kreungeluiden voortbracht. Uitermate ordeverstorend natuurlijk. Dit was het uitgelezen moment voor scheidsie om zijn gezag te doen gelden. Wie niet op het wedstrijdformulier stond, moest achter het hek verdwijnen, commandeerde hij. Tot de gepensioneerde vader van onze sterspeler aan toe. En natuurlijk topkleutertalent Bram. Koukleumen till the end. We bouwden gestaag aan ons voorspelde veldoverwicht, maar de Amstelveense muur stond aanvankelijk fier. Törders eerste kopballetje werd afgekeurd en kort later trof hij, bediend door jeugdmattie Quintus, binnenkant paal. Er hing iets in de lucht. Een prachtige voorzet van Benna. Een trekstoot met terugdraaiend effect. Törder knikte en effectueerde het onafwendbare: 0-1. Party achter het hek. De rapen bleken niettemin vroeg gaar. Quintus vocht een tamelijk krols middenveldgevecht uit, waarbij een omgevallen volwassen man woest met zijn boze voetjes natrappelde. Als een woedende peuter. “Kanker nou eens op!” beet hij onze Quintus toe. Laatstgenoemde meende dat dit een nauwkeurige rapportage richting scheidsie verdiende. “Hoor je dat? Hij roept ‘Kanker nou eens op’, scheids!” Er was een probleempje. Scheidsie hoorde Quintus’ aanhalingstekens niet en vond daarom dat Quintus zogezegd moest opkankeren. Hij goochelde een kafkaëske rode prent uit zijn zakske. Dit was zacht gezegd een kleine tegenvaller na amper een half uurtje voebel. Quintus’ zalvende gesprekken met de halve wereld waren zinloos. We moesten het met tien rooien, hoe naaierig ook. Onze dodelijke spits en thans topsupporter Tonzel debatteerde met opgefokt grensie, die briesend uitkraamde: “Ga een stukkie schrijven dan!” De ontquinting deerde opvallend weinig. Roodbaard bediende Törder, voor wie één tikje voldoende was: 0-2. De onzichtbare Yes-R en co bleken faliekant onmachtig, maar vieze kekies uitdelen lukte aardig. TvT had zichzelf reeds afgevoerd en ook sprintwonder Kassie werd gratis aan zijn korte beentjes gezaagd. Nagenoeg arm in arm met scheidsie verliet Kapitein Wes het kunstgras. Als Bommeltje in zijn beste dagen. Een kaartgrage arbiter moet je innig kietelen en knuffelen. Soms helpt dat.

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 5De theeboodschap was zonneklaar: nooit laten provoceren, wat ze ook doen. Roger that. Tien WV’ers verzorgden een lustopwekkende galavoorstelling. De bal moet zich intens gelukkig hebben gevoeld, zo majestueus werd hij door de ongenaakbare blauwhemden rondgetikt. De elf verdwaasde pensridders stonden versteend. Daarom besloot er eentje tot wanhopig volleyballen bij een dreigende dieptepass. “Dat is geel!” piepte onze loslippige Duitser Walter met zijn ontremde scheur. U raadt het al. Scheidsie vond het ook geel. Plus hockeytijdstraf. Voor hardleerse Walter. Negen WV’ers over. De negen baasden onaangedaan verder met een zelden vertoonde dominantie. Tik, tik, tik. Gekapitteld Amstelveen trok alles uit de kast om de toch al fikse schade te beperken. Met zes man achter de bal poogden zij Törder buiten te houden. Dat lukte soms wel eens. Hun afwezige aanvalsdrift ademde een lethargie waarmee vergeleken elf stilstaande rollators behoorlijk levendig overkomen. Onze betonnen vesting bestaande uit  Tomek, Dr Phil, Toivonen, Faas en Walter zag het schuddebuikend aan. Zij werden niet getest. Tarzan, die negentig minuten lang bazig om zich heen duelleerde, schreed achteloos drie man voorbij. Törder ontving, zette zijn eigengereide VVD-turbootje aan, wandelde iedereen inclusief kansloos keepie eruit en blies de bal in het lege netje. Het begrip machtsvertoon in beeld gebracht. Als een samoeraizwaard door de botervloot: 0-3. Een hitsige groepshug werd ontketend. De vernederende voetballes nam met de minuut ongelooflijker vormen aan. Toivonen stoomde op en passeerde hier en daar wat groen-witte figuranten. Na zo’n twintig meter had hij drie wild trappende dwazen in zijn dikke vikingnek hangen. Ze konden blind schoppen zoveel ze wilden, het baatte niet. Toivonen drentelde koninklijk voort en deelde onderweg een sicke panna uit. Het genieton kon niet op. Behalve voor Walter. Die had au aan zijn Groningse handje en wilde naar mama toe. “Niet zeiken, gewoon doorspelen!” beval Toivonen. In minuut 85 euthanaseerde scheidsie de Amstelveense kansloosheid. Uw Galácticos staan drie punten los. Eindelijk.

Onze helden verdwenen in roezige toestand de stad in. Niet ik. ’s Avonds was ik de gelukkige gastheer op de ontelbaarste verjaardag van vriendinlief, een exclusieve damesaangelegenheid. Soms poogde ik uit te leggen wat ik ‘s middags had meegemaakt. Glazige blikken ontving ik, maar niets kon het zoet verdrijven. Waltertje zat inmiddels met zijn blamerende T-shirt in het OLVG. Gips om zijn gebroken poot terwijl een bedaagde dame toekeek.

 

Gijs Lauret

6 februari 2016: WV-HEDW 15 – AFC 6 2-4 (2-2)

WV-HEDW 15 - AFC 6 1Wekenlang op je gezapige aarsje liggen is voor niemand een aanradert. Om dergelijke armoe te voorkomen ritselden we een vriendschappelijk knuffelwedstrijdje tegen het roodzwarte kakjesvolk van AFC. Tegen het zesde nog wel, een gelouterd klasbakkenelftal acterend in de derde klasse. Een beregoede voorbereiding derhalve voor volgende week, voor de heerlijke titanenclash bij de vernuftige pensridders van de Sportlaan. De voorafgaande training was met een opkomst van welgeteld nul een melodramatische tragedie. De wedstrijdopkomst was beduidend toffer. Een veelbelovend symptoom was het bijtijdse arriveren van Ome Benna, die zich laafde aan een metroseksueel munttheetje. Benna en Roodbaard zijn overigens voormalig jeugdexponenten van de vermaarde AFC-opleiding. Zij ontmoetten talrijke bekenden, het jeugdsentiment kon niet op. Zo werd er knetterirritant geliefkoosd met de vijand, op het kleffe af. Ook ikzelf herkende meerdere van die elitaire zuidashoofden, waaronder het wijsneuzerige hoofd waardoor ik voor het eerst in mijn rijke leven ‘ouwe lul’ werd genoemd. Dat was in 2011. Deze ouwe lul werd toen trouwens kampioen.

WV-HEDW 15 - AFC 6 2Wij staan maar matigjes in de onzichtbare WV-pikorde. Zodoende werd ons de omgeploegde grasakker toebedeeld die we eigenlijk uit ontwikkelingshulpoverwegingen aan dakloos buurvrouw Ankaraspor zouden moeten doneren. Maar dat is mijn humanitaire mening. Het maakte geen sodeflikker uit hoor, want we hielden een gemoedelijk balfestijn in tamelijk hoog tempo. Op aangeven van de net niet kotsende Törder opende Benna simpel de score tegen zijn gewezen bradda’s. De vlijtige corpsballen waren merkbaar another cook dan gebruikelijk. Hoewel het veldspel soms onzorgvuldig was, combineerden de roodzwarten zich naar een sick goaltje: een geniepig hakkie bij de eerste paal. Dat zijn buitenaardse kunsten die verder alleen Tonzel flikt. Omdat Roodbaard een rebound benutte en AFC een equalizertje verzorgde, pauzeerden we bij 2-2. Het was echt een reuzevriendschappelijk gedoetje met veel uiig geginnegap. Kassie probeerde een geestig een-tweetje met zijn eigen pens, maar de bal stuitte vrij debiel uit. Hij lachte zelf het hardst. De betonnen verdediger van AFC nam een doeltrap van zijn keepert binnen de zestienmeter aan omdat het gewoon een kutbal was. Hij herinnerde zijn verraste gehoor eraan dat er opnieuw genomen moest worden; het leer moest eerst de zestien uit. Verder deden mijn volstrekt onprofessionele medespelers tientallen geschifte schoenwisseltrucs. Bij gebrek aan Sjakie Wolffs hadden sommige randidioten enkel kunstgrasgympen bij zich. Op andermans schoeisel zouden ze niet uitglijden. Dachten ze.

WV-HEDW 15 - AFC 6 3In de tweede helft drentelden de losgeslagen zuidasboys duidelijk soepeler over de gladde voetbalvloer. Al vroeg baarden zij een doelpunt. Uw glamoureuze vedetten probeerden vertederend aan te klampen, maar meer dan verklooide kansies bracht dat niet. Dan was een vlaggende Törder een van de schaarse highs, evenals het stekeblind neermaaien van uw talentvolle verslaggever. Briljanter nog was de begeleidende tekst van de hakkende slager die dit op zijn broze geweten had: “O sorry, ik dacht dat het de bal was!” Eveneens regelrecht genieten was het gedreven spel van langdurig blessureslachtoffer Kwaks. Onze zwarte parel uit Noord Gestoord danste pijnloos over de groenzwarte piste. Hij blijft benadrukken dat hij tranquillo gebracht wil worden. Zweefneverig verdedigen tijdens wederom zo’n dwaze schoenwisseltruc schonk de gelukkige bezoekers het beslissende punt. In het laatste kwartier beschikte AFC over aanmerkelijk meer longinhoud dan uw verslagen nepsterren. We blikten verweesd om ons heen, terwijl links en rechts kakboys langs wandelden. Boeiend. We zijn klaar voor Amstelveen.

 

Gijs Lauret

16 januari 2016: FC Amsterdamse Bos 3 – WV-HEDW 15 3-5 (3-3)

FC Amsterdamse Bos 3 - WV-HEDW 15 16-01-2016 1In 2014 is de Amstelveense voetbalvereniging ABN/AMRO omgedoopt tot het weinig inspirerende FC Amsterdamse Bos. Er zijn nieuwe roodgele clubkleurtjes verzonnen en een sprankelend logo met een spiedende uil. Het zou gigalollig zijn om te weten wie zich hier van wie heeft gedistantieerd. Hebben de graaiende bankiertjes hun volkse weekendspeeltje uitgekotst? Of hebben de edele voetbalbestuurders die corrupte staatssteuntrekkers hardhandig het bos uit gestuurd? Deze insinuerende vragen gesteld hebbende zal het me eerlijk gezegd aan Vurnon Anita’s kolossale reet roesten. We kwamen namelijk om de bal te strelen en bovenal om drie punten af te halen. Na een beknopt maar ledig vierweeks winterstopje mochten we eindelijk weer eens een groene speelweide bevuilen. Winnen kon geenszins gecompliceerd wezen daar de thuisspelende bosjesmannen onderin de alleszeggende ranglijst bivakkeren. Vanwege aanhoudend pleuriszeikweer bestond de vrees dat een afgelasting roet in ons eerste vreten van 2016 zou gooien. Geen dolle hagelbui kon ons evenwel weerhouden. De keuringsdienst van zeldzame grasvelden gaf groenlicht en onze hoopvolle kampioensqueeste mocht voortgezet.

FC Amsterdamse Bos 3 - WV-HEDW 15 16-01-2016 2Een fitte selectie versieren leek peanuts, maar bleek haast ondoenlijk. Vrijdags telden we nog zeventien trappelende zielen, zaterdagochtend half elf was het leven onherkenbaar veranderd. Een zo’n maffe gek had plotseling een weekendbedreigende ziekte. Weer een andere randidioot had naar eigen bazelen zeventien wekkers gezet, die ‘s ochtends allemaal overleden waren (en hijzelf trouwens ook). Hieperdepiep, hoe kan dat nou? Onze Assendelftse pingelpakpool appte dat hij in de bush verdwaald was (“Is die adres Bosbranden 5?”), terwijl naast mij de roodstierige energiedrankjes rijkelijk vloeiden. Het theatrale tobpunt van deze ongekende rampenvoorbereiding was de wild om zich heen kotsende Törder. Zijn kokhalzende drankhoofd vomeerde minimaal acht zure braakstralen over het drassige biljartlaken, overal rottende kraters achterlatend. Als je dacht dat al z’n ingewanden onderhand wel naar buiten waren gekomen, bleek iedere volgende braakstraal nog driemaal groter. Door al dit gare gezemel zou ik haast vergeten dat Ome Kamphuijs fakking chille nieuwe shirtbedrukking heeft gemanaged. Uitstekende arbeid. Hij heeft zijn eigen naambedrukking echter veranderd in ‘Jaspers’. Dat kun je niet maken, lullo.

FC Amsterdamse Bos 3 - WV-HEDW 15 16-01-2016 3De voorbereiding was om een grafrede over te houden en zo ook de wedstrijd. Pingelking Tomek deed in de eerste minuut een Menzootje; hij schampte een gemene indraaicornert abnormaal in eigen doel. Gelukkig was Törder tijdens zijn mythische warming-up achttien kilo afgevallen, waardoor hij razendsnel een passend antwoord formuleerde. Zijn penalty na een mazzelig handsballetje verliep gesmeerd: 1-1. Nadien poogden wij vertederend aan te dringen, wat amper slaagde. “Hee lul”, hoorde ik KoenLinks zijn telefoon opnemen. Dat moest Kim Jos-un zijn. Ter info: onze aanvoerder ofwel lul lag ten tijde van de aftrap in zijn vegeterende grafstankbed te semioverlijden. Waarover later meer. De defensieve wanorde bij de rondklooiende bosjesmannen steeg zienderogen. Mighilio profiteerde niet: hij trof de scheefgezakte staander. Luttele tellen later bevrijdde Markje Kamphuijs ons met een perfecte Bakhuys-imitatie: 1-2. Deze prachtige wereldgoal vormde de gênante prelude voor anderhalve minuut van nooit vertoond gekut waarin we de povere bosjesmannen tweemaal belachelijk lieten scoren. Ik schaam me het gifgroene snot uit mijn neus dat ik deze verschrikkelijke stierenstront moet vermelden. Maar goed, objectiviteit boven alles. Tot veler opluchting toverde Törder een bruikbaar voorzetje uit zijn leeggekotste lijk, dat door een verdwaasde bosjesman feilloos werd afgerond. 3-3, een zaalvoebelruststand. En dat met slechts één op zijn plek staande hoekvlag. En non-stop onderlinge heibel over ons krukkige spel. Wat is het toch een onverbeterlijk malle wereld.

FC Amsterdamse Bos 3 - WV-HEDW 15 16-01-2016 4De wanstaltige desorganisatie was na een verkwikkend theetje wel verdwenen. Daarbij hielpen de broze gastheren door en masse geblesseerd te raken. De zielige jongens moesten met tien verder, wat ons knerpende overwicht onhoudbaar maakte. De verdrukte heertjes kregen een isoleercel op eigen helft aangemeten. Spitsie met zijn ijsmuts stond werkloos te koekeloeren hoe wij het spel maakten. Overigens etaleerden wij een gratis masterclass kansen naar de gallemiezen helpen. Zo niet onze jarige Henkie. De per heden 28-jarige Tarzan bestormde het moedige veldspelertje dat de kooi verdedigde. Hij verschalkte hem met een tergend traag stiffie. Ome Törder pieste in verlaten doel op assist van Michieltje en dat was dat. Een aartslelijke vertoning, een omgeploegd grasveld, een stuk of wat gekwetste brekebeentjes en drie punten. Inpakken en opzouten.

FC Amsterdamse Bos 3 - WV-HEDW 15 16-01-2016 5Ondertussen was ook opperprutser Kim Jos-un aangekomen. Zijn vrijdagse werklunch was vanzelfsprekend in ongeremde rarigheid geëindigd. Dat mixt beroerd met voebel op zaterdagmorgen. Bij ontwaken gaf de despoot zijn dienstbare privéchauffeur Kassie de schuld, want die had immers niet voorkomen dat de Opperste Leider ladderbezopen in bed lag (zeer dictatorwaardig dit). Via een hulpeloze omweg over de Sportlaan was Kim Jos-un dankzij intensieve telefooncoaching door KoentjeLinks gearriveerd. Waarna de lul zijn eerste lulbiertje al vlug in zijn zelfingenomen lulslokdarm goot. We zullen zien of hij wel uit zijn vergane bed komt als we bij de linke pensmannen van Amstelveen op de koffie gaan. Maar oké, Kim Jos-un is dus terug uit Azië. Na zijn verrassende annexatie van India is onze repressieve zonnekoning bloeddorstiger dan ooit. Symbolisch was de plotselinge afwezigheid van diens surrogaatwaarnemer Wes Toivonen. Menig staatsgevaarlijke krant ziet aanwijzingen voor een etnische zuivering van dwarse Vikingen, maar in de potdichte republiek van Kim Jos-un weet je zoiets nooit zeker. De nababbel werd overigens overtuigend gewonnen door KoenLinks met zijn legendarische opmerking over onze kennelijk voormalige balvirtuoos Roodbaard: “Hij was echt een soort Jan van Halst!”

 

Gijs Lauret

Jajo

JajoWe zingen haar dagelijkse slaapliedje. Ik aai over haar zachte wangetjes en strijk door haar krullenbosje. Julia kijkt ontspannen naar mama, haar grote zus en naar mij, die naast haar ledikantje staan.

“Jajo? Jajo. Jajo dehuit,” zegt ze glimlachend van achter haar speentje.

“Ja. Als in de ochtend de radio aan gaat, dan ga jij uit bedje hè. Morgen komt papa jou eruit halen.” We hopen dat ze tot die tijd rustig blijft wachten. Vandaar zo’n bezopen wekkerradio in het weekend. Dat kwart over zes opstaan, daar zijn we namelijk zacht gezegd wel klaar mee.

“Jajo! Jajo dehuit.” Ik knik ter bevestiging. Ze probeert me een kusje te geven, maar haar speen zit ertussen. Ik kus haar wang en voorhoofd. In haar rechterhandje klemt ze haar roze konijnenknuffeltje. Lachend strekt ze haar linkerarm. High five! Geautomatiseerd maakt ze daarna een vuistje. Boks! Drie minuten later is ze in een ver dromenland. Ze heeft zich op haar zij gedraaid. Om haar heen resideren drie verschillende fopspenen. Mocht ze ’s nachts speenloos ontwaken dan kan ze er zelf eentje pakken. Dat scheelt ons een heleboel intens verrot nachtbraakgedoe.

*

Het is rond zevenen, althans zo voelt het. In ieder geval kabbelt er, ergens ver, vrolijk gebabbel mijn vage bewustzijn binnen. Julia neuriet zelfverzonnen liedjes. Ik draai me om. Waarschijnlijk voor de laatste keer vanochtend, realiseer ik me.

“Mama papa, mama papa. Mama, papa. Poep, poep! Poep. Mama, papa…” Ze bedoelt dat haar luier vol is. Vermoedelijk niet met poep, maar met welriekende kinderurine. Het is kwart over zeven. Nog een lang kwartiertje tot de wekkerradio.

“Nina, als de radio aan is, komt papa jou eruit halen”, roep ik vanuit mijn warme schuilplaats. Ze produceert een korte jengel, maar kalmeert vlug. En keuvelt op rustige toon verder, waarbij poep verreweg het belangrijkste gespreksonderwerp lijkt te zijn. Plotseling klinkt er een krakerig Dancing Queen. De radio ontwaakt met Abba. Alerter dan ik had verwacht slenter ik naar haar bedje. Ze strekt haar armen naar me uit en grimast haar hoekige melktandjes bloot.

“Jajo! Dehuit!”

 

Gijs Lauret

19 december 2015: WV-HEDW 15 – Blauw-Wit Beursbengels 4 7-2 (4-0)

WV-HEDW 15 - Blauw-Wit Beursbengels 4 19-12-2015 1Voor het binnenhengelen van een subliem herbstmeisterschap volstond enkel een zuivere driepunter. Wat zou het schandelijk lekker zijn. Wanstaltig lekker. Om bij de mislukte quasiromantiek van een knisperende open kersthaard tegen je onwennige nieuwbakken schoonouders te brallen dat je bovenaan staat. Dat die wereldvreemde rampfiguren direct voelen dat er een fakking baas hun ingeslapen leven binnenwandelt. En dat die piepbange mensen liever genieten van een stevig robbertje golf, dat maakt het zelfs nog baasachtiger. Edoch. Voor niks gaat de zon op en pas laat bovendien. We dienden af te rekenen met het oerdegelijke geboefte van Blauw-Wit Beursbengels. Oerdegelijk omdat onze uitdagers uit Sloten op de ranglijst stiekem dichtbij waren geslopen. En amper tegengoals slikten. Geboefte omdat de lijpste story’s rondgingen over een massale kloppartij tijdens een gestaakte confrontatie met Swift. Waardoor de keurige coassistenten uit Zuid vijf ongekende strafpunten aan hun zielige broek kregen. De ideale schoonzonen van het Olympiaplein als onverholen agressors? Moeilijk voorstelbaar. Enfin. Enge verhalen kennen niet van je winnen, maar je ken wel van ze verliezen. Dus: focus, jongens. Focus.

WV-HEDW 15 - Blauw-Wit Beursbengels 4 19-12-2015 2Niet eerder kende de donkerste maand een evidenter broeikaszonnetje dan in 2015; het was belachelijk lekker voebelweer. Aan duffe mooi-weer-laatkomers helaas geen gebrek. Markje Kamphuijs betrad ons volgepakte kleedkot en murmelde legendarische woorden: “Ik zat de kleedkamer te zoeken.” Net toen ik dacht dat alle kolderieke rarigheid voorbij was, zag ik Roodbaard lopen. Met een knotje. Op dergelijke momenten vind ik het kapot jammer dat Tonnetje Ojers ons niet traint. Die ouwe nar maakt pardonloos korte metten met zulke hipsteriaanse idiotie. Er meldde zich intussen een blauwwit gestreepte jongetjesbende. Iets te mondige adolescentenventjes met een heuse coach. Ze oogden tamelijk hooliganachtig, dus dat moest Blauw-Wit zijn. “Zijn jullie Blauw-Wit?” luidde de onvermijdelijke vraag. Meerdere hooligans bestudeerden verdwaasd hun shirt. “Ja, we zijn blauwwit”, concludeerde er eentje na ampel beraad met zichzelf. Dit betekende dat onze reserveshirts uit de kluis mochten. Knettergeel droegen we. Brasil. Niets minder dan. Onze blauwe shirts zijn overigens naamloos. Een nieuwe bedrukking is aanstaande, waardoor uw geliefde celebrity’s hoogstpersoonlijk alle dwaze bijnamen van hun tricots afgepulkt hadden. Onderwijl ontstond een schitterende verwarring. Er had zich namelijk een tweede zwikkie eigenaardige malloten in blauwwitte tenues gemeld. “Ik zei toch dat we hiernaast moesten!” brieste zo’n doorgesnoven hooligan. Hier kwam de hilarische aap uit de mouw. De vermeende opponent tegenover ons was niet Blauw-Wit, maar blauwwit. Want blauwwit was de kleurencombinatie op hun voetbalhemd. En niet de naam van hun club. Geniaal, onvergetelijk, episch, alles.

WV-HEDW 15 - Blauw-Wit Beursbengels 4 19-12-2015 3We bleken scherp als Indonesische krissen, wat al vroeg resulteerde in een spannend paalschot des Törders. Ons Tördertje beweert zich per heden te willen toeleggen op assists. Zijn fenomenale dieptepass op Kassie vormde een eerste bewijs van zijn nieuwe sociale gezicht. Ons onstuitbare sprintkanon Kassie heeft vijf hele vleeskilootjes van zijn goedgevulde heupen afgeworpen. Want hij fietst tegenwoordig, in plaats van zijn enorme aars op de bestuurdersstoel van zijn dikke BMW te laten zakken. Dit was te merken. Kassie kogelde het leer snoeihard in de verre, met de brute overtuiging van een zekere Herbstmeister. De pijnbank was geopend. Ome Benna scoorde ongecompliceerd 2-0 en Törder voltooide de zoete hattrick van onze kannibalistische voorhoede. De dolende dubbelgangers van Kees Luijckx, Carles Puyol en Robin Pröpper, allen basisspeler bij Blauwwitje, werden weergaloos van het nepveld getikt; via het bezemkastje naar de muur en weer terug. Ook grensie kon het hogeschoolvoetbal niet bijbenen. Althans, dat vond scheidsie: “Hee grens, doe je nog mee of niet?” Hoe gruwellekker het ook smaakte, de kerstkoek was nog niet op. Kamphuijs rukte vorstelijk op met bal aan voet. Hij kreeg zes parkeergarages aan ruimte, maar wat te doen? “Hij weet het niet meer!” gierde Kees Luijckx overmoedig. Want centrumverdediger Kamphuijs trakteerde op een wildgeile steekpass. Collega centrumverdediger Toivonen was opgestoomd en pakte dit presentje lachend uit: 4-0.

WV-HEDW 15 - Blauw-Wit Beursbengels 4 19-12-2015 4In het tweede bedrijf hervatten we het ongeremde doelpuntenbacchanaal. We ontlokten balverlies op vijandelijke helft. Roodbaard verschafte een superieur voorzetje en Kassie sprak met binnenkant voet: 5-0. We goochelden met allerhande topleuke wisseltjes, waardoor er wat drek in onze motor liep. De bal ketste irritanterig tegen Toivonens grote kolenschopjatten, waardoor de lamgeslagen Bengels zowaar een pienantie kregen. Hun tweede schot op doel rolde in de benedenhoek: 5-1. Quintus’ kostelijke een-tweetje met Roodbaardje leverde eerstgenoemde een een-op-eentje op. De talmende keepert stond versteend en Quintus pieste rechtdoor in de hoek. Vadertje en oompie zagen het glimmend aan. Kort later voelde Roodbaard een tikje en krijste met het volume van drie kinderdagverblijven. Scheidsie bleek bepaald niet onder de indruk van dit semiprofessionele gedoe en Blauwwitje nokte niet: 6-2. Ons melige slotakkoordje was voor Törder. Hij rende rechtdoorzee terwijl Benna steeds luider en radelozer om de bal begon te bedelen. Törder boog niet voorWV-HEDW 15 - Blauw-Wit Beursbengels 4 19-12-2015 5 deze verbale huildiarree. Hij negeerde zijn emmerende kompaan, die trouwens onmiddellijk verstomde toen de bal het netje aantikte: 7-2. Daar we graag een achtklapper wilden forceren, kreeg predator Tonzel zijn eerste competitieminuten. Hij shinede zoals alleen hij shinen kan. Hoewel hij jammer genoeg geen hakkie deed. Waltertje excelleerde zich eveneens een slag in de rondte en wel dermate dat hij een frusti blauwwitje inspireerde tot liefkozende teksten als ‘mongool’ en ‘kankerjood’. Zoveel vertederends hoor je niet iedere dag. Zelfs onze Herr Walter niet, die toch een zekere ongrijpbare uitlokfactor bezit. Kort na deze zwakbegaafde larie kreeg scheidsie spontaan zin om te zuipen en blies ons naar het herbstmeisterschaft. Dat de ontketende pensbejaarden uit Amstelveen een potje minder speelden, drukte de gein geenszins. Kamphuijs’ opwindende swingmuziek in de kleedkamer maakte het af. Een troep blote billenmannen heupwiegend richting douche. Op naar de nieuwe schoonouders!

Gijs Lauret

12 december 2015: WV-HEDW 15 – De Meer 5 7-1 (3-0)

WV-HEDW 15 - De Meer 5 12-12-2015 1Van onze keurig opgevoede Kamphuijs hadden we zo een ongekende lompheid toch niet verwacht. “Hou es je bek, Tomek”, zei hij laatst plompverloren in een tot dan toe jolige kleedkamer. Er viel een verwarde stilte. Kamphuijs zei het nog eens. “Hou es je bek, Tomek.” Verbijstering maakte plaats voor hilariteit toen deze Babylonische spraakverwarring werd opgeheven. “My back is fine, thanks”, antwoordde onze Poolse pingelkiller, die inderdaad mekkerende rugpijntjes had. Zijn rug bleek zeker fine, want Tomek was aanwezig om de zesde nul van deze hyperambitieuze jaargang na te jagen. Dit moest plaatshebben tegen de ontketende Meermeisjes, die na een dramaseizoenstart liefst drie hulpeloze opponenten hadden gefileerd. Overigens is er dieptreurig nieuws. Wes de Viking is Viking af en wel dankzij een wild om zich heen hakkende kapster. Het goede nieuws: per heden heet hij Toivonen. Onze Zweedse elleboogzwaaier strooide in kleedkamer 13 geniale meestertips richting zijn tipslurpende medespelers. Met een grove tactische voorsprong betraden wij de arena.

WV-HEDW 15 - De Meer 5 12-12-2015 3Rood buurmeisje De Meer leek niet voornemens als willoos slachtvee te dienen en poogde zich druk dravend een kanaal te banen richting ons doel. Zeer aandoenlijk. Want ze gingen niet winnen. Ome Wout draaide zijn vrije trap vanaf links professioneel in. Een wild rondvliegende TvT toucheerde niet en het binnenzijnet was de onafwendbare pineut: 1-0. Aldus vertrok de goaldorstige WV-trein. Ome Benna trakteerde op een Sneijderig passje richting wervelwind Kassie. Een ietwat overdreven anticiperende Jean-Marie Pfaff was lieveheersbeestjes zoeken bij de cornervlag, waardoor Kassie van ver het ledige doel vond: 2-0. Een door Benna gehosseld pingeltje bleek aan Törder schandaligerwijs niet besteed: hij stuitte op Pfaff en zag daarna een megastonede carambole via de dwarsligger een doelpuntloze dood sterven. Törder, tot in zijn pijnappelklier getergd, ramde met links strak raak: 3-0. Dat was één. Tijd voor een verkwikkend herfsttheetje.

WV-HEDW 15 - De Meer 5 12-12-2015 2Beatboxertje Dits was humoristisch laat gearriveerd, reden voor Toivonen hem pas humoristisch laat in te zetten. Ons lieve warhoofd nam z’n tijd om aan de wedstrijd te wennen. Door een alwetend toeschouwer werd hij omschreven als “heel enthousiast, maar een beetje ongepolijst”. Tomba was ook kapot enthousiast. Trappelend wachtte hij op zijn onderscheidende invalbeurtje. In zijn jeuïge lederen jas presenteerde hij een fonkelverse dresscode voor alle bezoekers van het Philips Stadion die avond. Enkele mieterse seconden beleefden we toen op het aangrenzende nepgras oorverdovend “Jezus Christus!” werd gebruld door een ontgoocheld keepertje. Of deze bruller een goddelijke Jezus-verschijning ontwaarde, weten we niet. Kort daarna begonnen vele volwassen mannen grotesk te juichen, dus ik sluit het niet uit. De doelpuntentrein tufte soepeltjes voort. Törder was ingestapt. Op aangeven van zijn jofele ploegmakkertjes TvT en Quintus completeerde hij z’n wraakhattrick. De Toorn des Törders ging bevredigd liggen. Tarzan, toch al bazig bezig, vervolmaakte het halfdozijn met een baasachtig schuivertje. Intussen maakte een kletsvochtige druilregen het menselijk bestaan buiten de nepkrijtlijnen onleefbaar. Zonder malligheid, het was echt een natte hel. Helemaal toen het eenzame spitsie onze onklopbare toppool klopte en ons de heilige nul ontnam. Gelukkig verwarmde Roodbaard onze harten met zijn juwelige dieptepass naar een doorgewandeld Waltertje: 7-1. Het pijnlijke lijden van ons geslagen buurmeisje werd beëindigd door een snerpende fluit. De zinderende avond spendeerden we in het lieflijke Assendelft, de bruisende woonplaats van ons beminde topkeepertje. Een overheerlijke man met dito vrouw en kinderen. Hun legendarische zapiekanki was godslasterlijk lekker.

 

Gijs Lauret

Moe van het fietsen

Moe van het fietsen 1School is aan de overkant. Eén suffig straatje oversteken en twintig meter drentelen, dan zijn we er. De fietstraining van Isa is zodoende op creperen na dood. Ze is zelf nauwelijks happig bovendien. Vandaag hebben we haar driftig opgestookt. Ze wil ervoor gaan. Op de stoep.

“Papa, je moet me helpen!” roept Isa, terwijl ze in de startblokken staat. Eén kek laarsje op de vochtige stoepklinkertjes, de ander op de hoogste trapper.

“Ik sta naast je Ies, trappen maar! Je kunt het hartstikke goed zelf!” Ik ben nogal van de vertrouwen- en zelfstandigheidstimulering. Weifelachtig trapt ze op het pedaal, waardoor ze kortstondig slingert alvorens soepel weg te karren.

“Ziet er goed uit lieverd! Uitstekend!” roep ik. Mijn topkleuter remt halfbakken en mindert vaart door met haar zwabbervoetjes over de tegels te schuiven. Het wederzijdse toneelstukje van hulp vragen en aanmoedigen herhaalt zich meermaals, waarbij het remmen steeds vloeiender verloopt. Isa ziet er dan ook voortdurend aanleiding toe. Als zich twintig meter verderop een slome kat ophoudt, staat ze al stil.

“De stoep is zo klein, er staan overal fietsen”, klaagt ze.

“Daar fiets je zo langs hoor Ies, gaat lukken. Trap maar”, zeg ik. Het lukt wonderwel. Tot aan die mobiele bouwvakkerplee.

“Hee, zo’n vieze wc, die staat echt gigantisch in de weg!”

“Hij staat stil hoor Ies, rijd er maar lekker langs!” moedig ik aan. Niks ervan. Isa remt voor plastic.

Moe van het fietsen 2“Nee, ik ga lopen, papa, dat heb ik al gezegd.” Hier valt door geen Brugman tegenop te lullen. Isa wandelt naast haar rijwiel, handjes aan het stuur. Ik acteer vaderlijk geduld. Dan dondert plompverloren het zadeltje van haar kinderfiets af. Weer heeft die waardeloze secondelijm het begeven. Ik druk het neplederen onding terug op zijn plek. Mijn broze geduld wordt op de proef gesteld, maar breekt niet.

“Ik ben moe van het fietsen”, mompelt Isa.

“Van het lopen bedoel je”, zeg ik gniffelend.

“Nee papa! Van het fietsen”, zegt ze gedecideerd, met zichtbaar verstarde wenkbrauwen. Tot zover de fietstraining. Het geeft niet, houd ik mezelf voor, mijn vaderlijk geduld als een kauwgumpje oprekkend. Daar klettert dat strontvervelende klotezadel. Wederom. Kalm raap ik het op. Door de miezer strompelen we voort. Moe van het fietsen.

Gijs Lauret

21 november 2015: WV-HEDW 15 – RAP 7 0-0

WV-HEDW 15 - RAP 7 21-11-2015 1 In dit goedgehumeurde inhaalweekeinde troffen wij de onberekenbare geelventjes van RAP. Onberekenbaar omdat je, als je RAP treft, nooit zeker weet of die geile geelventjes daadwerkelijk opduiken. Zodoende werd deze mondwater opwekkende wedstrijd zes weken geleden gigantisch afgelast. Deze zaterdag bleek de onmisbare focus zelfs met het fijnste vergrootglas onvindbaar, daar de helft onzer stikverwende pseudovedetten te laat verscheen. Met hun alcoholdoorlopen grafkoppen. De eigengereide kleedkamerverlichting was eveneens een regelrecht drama, want die weigerde dienst. Gelukkig is de meeste narigheid in het leven tijdelijk en zo ook dit. Quintus I knuffelt op privébasis met zo ongeveer half RAP 7 en had daarom uitgekiend voorwerk verricht. Enkele van z’n biergrage corpsvrinden werden ladderdronken gevoerd op vrijdagnacht. Enige probleempje: hij was zelf ook zo starnakel als een lamme tor. In Quintus’ geval is dat echter een buitengewoon gunstige voorbereiding.

WV-HEDW 15 - RAP 7 21-11-2015 2Scheidsie was zo scherp als een knalstonede diepzeekangoeroe. Terwijl de hele wereld met patatje-joppie-chips en bier klaar zat voor een livestream van WV tegen RAP, bedacht hij dat het wel handzaam was om een klokkie te hosselen. Exit scheidsie en vijf minuten extra koukleumen. De woeste geelventjes hadden zich voor de leuk in maagdelijk wit gehesen. Ondanks dat zachtaardige lieve-jongetjes-kleurtje gingen de lijpe RAPpers woest tekeer en beukten zelfverzekerd op onze barstende verdedigingsmuur. Vooral de techneut met nummer 10 liet zich gelden, alsook de langharige roze schoentjes op het middenveld. We werden schandelijk afgebluft. Op felheid. Op focus dus, potjandoedels. Scheidsie vond fluiten een beetje moeilijk. Het leek of hij consequent zijn blaasinstrument leegzoog in plaats van erop te blazen. Het maakte die rare zuigfluit nagenoeg onhoorbaar, met meerdere bizarre verwarringen tot gevolg. En opgefokt commentaar uiteraard, wat scheidsie overigens uiterst integer wegcounterde: “Ik ben onzeker over waar ik wel en niet voor moet fluiten.” Geen fluit tussen te krijgen. Ondertussen was Wes de Viking mankerig afgehaakt met een gekwetst enkelgewricht. Gegeven de bezeten bezoekerspressie gaven we verrassend weinig doelkansen weg.

WV-HEDW 15 - RAP 7 21-11-2015 3Moegestreden pauzerend bleek Törder strontirritante lieskrampjes te ervaren; onze mokkende topscorert maakte het niet lang meer. Hij smeerde zijn 26-jarige VVD-schaamstreek vergeefs vol met helende tijgerzalf. Quintus droeg een kolossale pompoenknobbel op zijn toegetakelde knie, maar claimde compromisloos zijn invalbeurt. Of dat gezond was? Doet er niet toe. Hij liet zich door geen Brugman omlullen: “Jawel”, was het enige schamele woord dat hij gedurende de rust sprak (zo’n acht keer). We hadden een tactisch meesterfoefje bedacht. De verrassende omzetting naar 4-4-2 moest onze gamechanger worden. Per minuut 46 gristen we het heft uit handen van de tanende witboys. Mooi was het niet, doch we streden als noeste krijgers. Samen. Onze meedogenloze geweldenaar Tarzan was hiervan het springlevende voorbeeld. Zijn woeste baardenstaart danste in de wind steeds wanneer hij als glorieuze overwinnaar uit zijn duel kwam. Nadat KoenLinks onze gammele Törder afloste, ging WV volkomen loesoe. Hij met zijn heerlijke bamboestokpostuur plakte ouderwets aan de zijlijn. Zijn onvolprezen linkerpoot strooide met hemelse voorzetjes. Roodbaard had onze genadeloze Indo-commando uit zo’n dodelijke pass onsterfelijk kunnen koppen, maar keepie redde gruwelijk. Sjulemani kreeg spannende kansies, maar ook hij vond het net niet. Aldus bleef die vermaledijde brilstand behouden en pleegden wij een heus Frits-van-Turenhoutje. Een zeldzaam collector’s item in de vierde klasse.

 

Gijs Lauret

14 november 2015: AFC 11 – WV-HEDW 15 0-4 (0-2)

AFC 11 - WV-HEDW 15 14-11-2015 1Na het huilopwekkende echec achter het Olympisch Stadion moesten we de winnende draad weer oppakken. De aanstaande opponent was echter verre van een zachtgekookt eitje, namelijk de killende krentenkakkers van Amsterdamsche Football Club. De roodzwarten bleken recent tamelijk onverslaanbaar. Geen nood, want ex-krentenkakkers Roodbaard en Benna waren ontzettend present en vastbesloten om dit elitaire varkentje te wassen. Tel daarbij op de onvolprezen tactische meesterbespreking van Wes de Viking en het was kat in het bekende bakkie. Er stond een ware leider in onze fraai verteerde kleedkamer. Alles klopte aan zijn verhaal. De duidelijke inhoud, de gezellige maar toch serieuze vorm, de inspirerende toon, zijn esthetisch woest blonde haar. Enige denkbare minpuntje was dat hij soms op zijn kladblaadje spiekte, terwijl de vrijdagavondopstelling die daarop stond voor geen kloten meer klopte. Beweerde hijzelf. Maar een dikke jankerd die daarop let, want de Vikinghoofdman had onze ingeslapen paplijven zojuist geïnjecteerd met een kneiterhoge dosis onmisbare focus.

AFC 11 - WV-HEDW 15 14-11-2015 3Binnen de minuut nam Törder het Amsterdamsche doel onder vuur; zijn zoevende voetzoeker verdween via de paal naast. Terwijl een notoire laatkomer hoorbaar warme endeldarmgassen aanmaakte op de reservebank, namen wij vastberaden bankzitters een betekenisvol besluit: we gingen winnen. Törder, onze chronisch hongerige predator, rook bloed na een knoeierige terugspeelbal. Hij etaleerde dermate veel onzinnige wandelrondjes met bal dat scoren onmogelijk leek geworden. Het ontembare roofdier produceerde echter een slinks slidinkje met links: 0-1 na een kwartier. Ons spel liet zich omschrijven als diepdroevig achenebbisj gepruts in de wind. Kassie onttrok zich aan deze schrale beroerdigheid en fopte de achtennegentig kilo weerloos mensenvlees tegenover zich. Hij bediende de wedergekeerde Roodbaard, die gedegen afdrukte: 0-2. De kakkineuze gastheren zetten hoog druk en waren soort van een rottig pijntje in de kont, maar creëerden geen reutel. Bovendien was Tomek majestueus baas in eigen zestien. Fysiek waren de potige roodzwarten welzeker tegen ons opgewassen, waarbij onorthodoxe martelmethoden niet werden geschuwd. Zo werden TvT en Dr Phil beurtelings in hun oog gemept. TvT voelde zijn hoornvlies half op z’n wang hangen en Phil mocht zijn lens gaan zoeken in het kunstgras. Hij deed liever een nieuw exemplaar in.

AFC 11 - WV-HEDW 15 14-11-2015 2In ons kleedkot werd levendig gediscussieerd over irritante dingen die finaal anders zouden moeten na rust. En helemaal niet anders werden. Na een genoeglijk rijkeluistheetje werd de Amsterdamsche druk en de intensiteit van de fysieke duels opgevoerd. Vooral de vlegelachtige linksbuiten liet zich van zijn schopperigste kant zien. De grandioos ABN-brabbelende scheids kickte op snelheid in het spel, waardoor de grenzen van wat er mocht aan sterke vervaging onderhevig waren. We stonden beschamend onder druk, maar in een gaapverwekkend countertje assisteerde Kassie onze Benna, die op zijn welhaast bezweken beentjes bijtijds arriveerde: 0-3. Inmiddels weigerden de verbeten AFC’ers hardnekkig te scoren. Roodbaardje laaide wel en aldus wonnen we een impotente trage-zadenwedstrijd, waarin we dikwijls onder zijdezachte druk stonden, grinnikend met 0-4. Langs de lijn werd onderwijl opzichtig bier getankt door tipsy spelers van wannabe titelpretendent Arsenal. De heerlijke heren kwamen naar eigen zeggen scouten omdat de corpulente pensmannen van Amstelveen hadden afgebeld. Wat is amateurvoetbal toch onbetaalbaar. Dat zulke fantastische psychogekken zuipend zo’n misvormde nikswedstrijd bezoeken; daar geniet ik van.

AFC 11 - WV-HEDW 15 14-11-2015 4Tijdens de opgetogen nababbel passeerden talloze interessante zaakjes, waarvan ik er vier uitlicht. Als eerste de vreselijke moordpartijen in Parijs; daar waren we uiteraard verdrietig over. Dan Dr Phil; hij was een minuscuul stukje voortand kwijtgeraakt en wenste per se een nieuwe. Lees alhier zijn wondermooie verklaring: “Ja, ik voelde dat stukje tand nog wel in mijn mond, maar dacht ook: wat moet ik daarmee? Ik ga het toch laten repareren. Dus heb ik het uitgespuugd.” Daarnaast licht ik gaarne de doelpunten van Törder eruit. We hebben ontdekt dat deze slecht zijn voor de vaderlandse economie. Dat zit zo. Törder krijgt zijn goals door KoenLinks uitbetaald in bier. En dat bier betaalt KoenLinks sinds deze week van onze belastingcenten. Dus. Op naar de volgende recessie! Tot slot het broodje (zuidas)bal. Aan kwaliteit geen gebrek; prima bal, prima poepkleurige satésaus, prima wit teringflutbroodje zoals het hoort, prima drie speciaal voor u geselecteerde stukjes augurk, zeer zorgvuldig in de hoek van uw koninklijke bord neergesodemieterd. Maar hoezo mes en vork?

 

Gijs Lauret