Stapelgekte

by Gijs Lauret

stapelgekteVoor het slapengaan mag Julia kiezen welk liedje we voor haar zingen. Slaapverwekkende klassiekers als ‘Slaap kindje slaap’ zijn al lange tijd genadeloos uit de gratie. Vandaag de dag zijn improvisatieliedjes opvallend in zwang. Julia roept lukraak een al dan niet bestaand woord (pakweg ‘ijsje’, ‘joepie’ of ‘lallielo’) waaromheen haar liefhebbende ouders en zus dan een knetterend prachtig liedje componeren. Vanavond is vriendinlief de hort op, dus grote zus Lotte en ik moeten het getweeën zien te rooien.

“Wat voor liedje zullen we vandaag zingen, Julia?” vraag ik.

“Liedje… Julia!” roept mijn lievelingspeuter uitgelaten. Verwachtingsvol kijkt ze van achter haar veel te grote deken naar ons, die op haar grote kinderbed zitten.

“Wil je een liedje over Julia?” vraagt Lotte, schijnbaar verwonderd.

“Ja!” roept Julia. Lotte wacht af. Ik neem enkele seconden bedenktijd. En verzin iets.

“O Julia… O Julia… O Julia, ik ben stapelgek op jou!” zing ik zo overdreven mogelijk (Melodie: Suzanne – VOF de Kunst). Gebiologeerd kijkt ze me aan. En schatert het uit.

“Nog een keer, papa!” lacht ze. Dit nieuwbakken ritueel herhaalt zich zo’n zes keer. Nog een keer, zingen, schateren. Lotte ziet het aan en glimlacht vertederd.

“Ik ook tapelbed op jou, papa! En tapelbed op jou, Lotte! En tapelbed op mama!” roept Julia. Wat een weelde, denk ik bij mezelf. Met zoveel stapelgekte kunnen we de wereld aan.

 

Gijs Lauret