Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

Tag: Amstelveen

14 oktober 2017: Sporting Martinus 2 – WV-HEDW 10 5-1 (2-0)

Geachte lamlendige randfiguren, velen van jullie zijn met je absurd luie harses zelfs te beroerd om op één simpel linkje naar onze onovertroffen website te klikken. Welnu, hiervoor worden jullie nu schandalig beloond, stelletje lamzakken. Want per heden kun je onze onzinnige voetbalkolderleuterverhalen ook in al zijn glorieuze volledigheid op dat achterlijke Feestboek lezen. Mark Suckerberg danst op zijn goudomrande tafel en kraait van genot.

Afijn, nu we lekker een paar mensen hebben beledigd, kunnen we meteen over naar de schaamteloze zelfbevlekking. Martinus uit is een uitermate bijzonder duel voor uw briljante schrijver. Ik heb welgeteld zestien jaar met die roodgele boevenbende gefoebeld en tezamen met het inmiddels mythische Kampioenenteam drie knettervette kampioenstitels binnen geharkt. En ik kan u verzekeren: we waren keihard onverslaanbaar en werden tot ver in de provincie aanbeden en gevreesd. Gewoon fakking legend. Maar dat was toen Martinus nog een echte zaterdag 2 had en de succesbomen als nooit tevoren tot in de Amstelveense hemel groeiden. Tijden vervliegen echter zonder dat je er iets voor doet. De onaantastbare helden van weleer zijn onderhand verworden tot een semimank zooitje van kleine en grote bierpensen dat zijn geweldige voetbalkunsten vertoont in een overjarige veteranencompetitie. Ondanks dat schijnen de Martinianen ook weer een zaterdag 2 op de been te hebben gebracht. Het bestuur van de gewezen rooms-katholieken had er netjes aan gedaan om uit gepast respect voor Het Kampioenenteam nooit meer een tweede zaterdagelftal te formeren. Het beklagenswaardige feit dat dit toch is gebeurd zou ik geen schandvlek in de recente vaderlandse geschiedenis willen noemen, dat niet. Edoch het scheelt weinig. Maar dat is slechts mijn zeer bescheiden en genuanceerde opvatting. En aan de andere kant moeten we het de lieve mensen misschien niet verwijten. Iedereen blundert wel eens, nietwaar.

Het beloofde overigens een pokkenspannend middagje te worden. Gezien bovengenoemd gezever zou je namelijk haast vergeten dat er daadwerkelijk een wedstrijd was. De gastheertjes hadden zeven uit drie gepeurd. Daartegenover stond een foutloze competitiestart van uw hete pseudovedetjes. Dit betrof dus stiekem een heuse topper. Een staand verwelkomingsbord naast het veld wilde ons echter anders doen geloven. Op dat malle bord werden absurde meningen als feiten gepresenteerd, maar dat schijnt tegenwoordig volkomen normaal te zijn. Dat doorgedraaide bord beweerde dat voetbal een spel is (waar halen ze het vandaan, oorlog is toch ook geen spelletje), dat spelers kinderen zijn (oké, dat is wel een beetje waar), dat de scheids een mens is (wetenschappelijk gezien zeer discutabel) en dat we niet in de Champions League spelen (nodeloos kwetsende mededeling). We werden overigens weggestopt op het legendarische veld 3, waar net als vroeger graspluimen groeiden op een dikke blubberlaag. Op Amstelveen.

Hemeltjelief, wat zit uw schrijvert toch debiel te neuzelen. Hij vermijdt het wedstrijdverslag gewoon, merk je het ook? Dat heeft een reden. Uw zogenaamde wereldsterren lieten elkaar bedroevend zakken en werden met uitzonderlijke billenkoek teruggeschopt naar de Watergraafsmeer: 5-1. “Jij gaat hier dus een verslagje over schrijven?” smaalde een verzuurde stem des Törders. Tsja, ik heb daar nog steeds belachelijk weinig zin in, moet ik bekennen. Maar ja, een zwangere vrouw ziet ook niet uit naar de bevalling. En toch komt die dan vanzelf. Dus vooruit met de typgeit.

Het roodgele leger van veelal verschrompelde ouwe lullo’s tikte het leder soepeltjes rond en zocht voortdurend een directe route richting doel. Na luttele minuten stonden we achterin aandoenlijk te ronken en mocht een roodgele vent van dichtbij vogelvrij de bal inzeiken. “We beginnen gewoon niet scherp. Er zijn er een paar die steeds langs de pot piesen”, luidde de messcherpe analyse van Baresi vanuit onze lelijke dug-out. De 2-0 was een ziekmakende stift vanaf links; mijn welgemeende complimenten voor de uitvoering. Naast me op de bank zat KoenLinks ondertussen hartverscheurend te piepen omdat hij almaar lieveheersbeestjes in zijn ogen had. Op een of andere manier was dat typerend. Die Lange in het Martiniaanse doel verveelde zich bijkans de buiktyfus totdat hij theatraal in botsing kwam met rechtsback Arn, die een gele prent mocht laten bijschrijven. Onze rapper nokte er maar meteen helemaal mee en werd afgelost door Markiemark, die zojuist een imponerende warming-up had afgerond met zo’n fluorescerend hesje om z’n nek. Arn gaf de sippe bankzitters zonder pardon een veeg uit zijn gefrustreerde pan. We moedigden rampzalig slecht aan; geen complimenten, geen applausjes, niks. De geboren positivo deed voor hoe dit wel moest en begon acuut als een manische gek te schreeuwen. “Kom op WV! Ja lekker! Kom op mannen! Ga door, laat je niet gek maken! Ja, kom op WV!” En meer van zulke heerlijke teksten.

De sfeer in kleedkamer 8 was bedrukt met een vleugje strijdbaarheid. Terwijl men van gore chemische limo nipte werd er vastberaden geroepen dat de welbekende beuk er nu eens in moest. Terug in de groene arena bleek die beuk een roodgeel shirt te dragen. We moesten daarop het antwoord hartbrekend schuldig blijven en 3-0 liet kort op zich wachten. We zagen onze Groningse krijger Walter menigmaal grotesk het hoofd buigen en tergend langzaam schudden, zoals alleen hij dat kan. De schelle stem van Kwaksie blonk uit en zijn huidige kapsel is simpelweg te gruwelijk, echt ik ben kapot jaloers. Beetje jammer dat hij weigert noppen onder zijn schoentjes te dragen, want hij gleed als een volleerd kunstschaatser van links naar rechts. De absolute hoofdact werd evenwel opgevoerd rondom het goedgevulde zithokje waar wij die vreselijke gifbeker van een wedstrijd zaten leeg te drinken. Arn stond voor het hok en Tonzel vond dat maar niks. Want Tonzel kon zo niks zien. Hij verzocht zijn gabbert allengs steeds dwingender om te gaan zitten of op zijn minst ergens anders te gaan staan. Maar dat was buiten de uitgesproken mening van Arn gerekend en voordat we met onze nietsvermoedende oogjes geknipperd hadden, waren we getuige van ongeremd kiftende wijven. “Arn! Ga zitten man Jezus! Ik zie fokking niks! Ga ergens anders staan!” baste Tonzel. “Ga weg man, waar bemoei je je mee! Ik bepaal zelf waar ik ga staan!” klonk een geagiteerde Arn. En zo ging dat minutenlang door, zelfs dermate lang dat het niet eens hilarisch meer was. Iedere bemiddelingspoging was gedoemd te mislukken; zelfs Eberhard zou kansloos zijn geweest. Het pathetische scheldpartijtje verstomde kortdurend toen Törder scoorde uit een vernuftig steekpassje van onze verse aankoop Quiri. Voor de oplettende kijker ontlook hier een dodelijke tandem. Nadat de geroutineerde gastheren echter ten vierden male ons beursgeschoten netje hadden laten bollen, pakten onze gekrenkte viswijven hun bizarre discussie weer moeiteloos op. Vergeef me mijn beperkte genderneutraliteit, maar viswijven waren het. Ondertussen doelpuntte Martinus schouderophalend wederom en mompelde Sjulemani diep geschokt: “Is het nou 5-1? Dat vind ik wel treurig.” En treurig was het. 5-1, dat betekent ouderwets huilend naar huis.

Symptomatisch voor het schrijnende gebrek aan blauwe samenhang was het lijpe mysterie aangaande de kleedkamersleutel. Quintus werd er hardnekkig van verdacht deze te hebben ontvreemd in zijn aangename bolide, maar meldde ons telefonisch dat het onmisbare metaal bij de dug-out lag te creperen. Ondertussen knaagde ik bij afwezigheid van deugdelijk vreetvoer aan een zelfmoordpatatje oorlog. Vierentwintig kilo keukenzout hadden ze eroverheen gekieperd. Was kennelijk in de aanbieding bij de Lidl op de Amsterdamseweg. Ik voelde een kransslagadertje dichtslibben waar ik bij zat. Gelukkig hadden Tonzel en Arn elkaar alweer geknuffeld, dus ik zou vredig zijn gestorven als het mijn tijd geweest was. De verlopen iconen van Het Kampioenenteam schitterden overigens door afwezigheid. Ondanks een 3-2 nederlaag vond men het kennelijk veel te gezellig in die ongezellige kantine van AMVJ.  “Jij gaat hier dus een verslagje over schrijven?” smaalde een verzuurde stem des Törders.

 

Gijs Lauret

13 februari 2016: Amstelveen/Heemraad 5 – WV-HEDW 15 0-3 (0-2)

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 113 februari 2016 stond reeds maandenlang in onze verweerde grijze celletjes gebeiteld. Het grandioze duel der giganten stond op de rol. Tot deze knetterende D-Day verdienden beide equipes 28 punten uit twaalf ontmoetingen. De lepe mannen met shoarmapostuur wonnen de eerste onderlinge confrontatie tamelijk mazzelkonterig met 3-4. Een herhalingsscenario was uiteraard een vette no-go. Al tijden smeekten we elkaar, en vooral de notoire kannenkijkers, om vrijdagavond bijtijds en vooral absurd nuchter te gaan ronken. Met niet te vergeten de beruchte handjes boven de dekens. Onze overwinningsdorst zorgde dat we over een ontiegelijke selectie van twintig peperdure wereldsterren beschikten. Prompt werd ik slachtoffer van de wispelturige dictatuur van Kim Jos-un. Ik werd pardonloos naar de tribune gebonjourd. Met mij oppervedette KoenLinks, de meest gracieuze rasvoetballer die onze eeuwoude club ooit gekend heeft. Het was een karatetrap in het gezicht van de ware liefhebber. Met stalen noppen. “Een messteek in de rug” noemde KoenLinks zijn onrechtvaardige verbanning tegenover een hijgerige sensatieverslaggever van WVTV. En: “Jarenlang doe je alles voor die jongens. En dan dit. Dit doet pijn.” Je zou toch een bloedige coup plegen tegen zo’n hondsdolle heerser.

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 3Aangekomen in het altijd pittoreske Amstelveen Zuid bleek een big ass nieuw clubhuis uit het gras gerezen. Deze vereniging maakt stappen, vertelde dit indrukwekkende gebouw ons. Onze mieterse groepsapp vertelde dat Team Derrick was gestrand in Noord Gestoord. Er was namelijk een ‘zielig vrouwtje aangereden’, heette het. Hoe durft zo’n dwars type onze bazenauto in de weg te lopen, was het eerste wat in mij opkwam. Een beetje een asociale gedachte misschien en een idiote simplificatie van de realiteit bovendien. Mevrouw wilde haar blitse scooter de stoep af laten glijden, maar werd eventjes aangetikt. Vrouw en scooter werden zachtjes maar zeker gelanceerd in een bloemperkje dat op zich wel een opdoffer gebruiken kon. Vrouw, scooter en bloemperkje maken het matig, maar zijn gelukkig buiten instortgevaar. Team Derrick telde behalve Derrick ook Kassie en Kim Jos-un. Dit driemanschap arriveerde zodoende ietwat verlaat.

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 2Onze verwarde potentaat positioneerde zich theatraal naast de kleedkamerdeur en claimde alle aandacht. Hij raaskalde een onnavolgbare vertelling over een bepaald ‘voetballevel’ wat we nu bereikt zouden hebben, waarbij behoefte zou zijn aan andere dingen. Ofzo. Hij zei ook dat hij zijn team vroeger heel gezellig vond. Net toen menigeen zich afvroeg waar dit incoherente bazelverhaal naartoe strompelde, overhandigde hij de aanvoerdersband aan een breed grijnzende Toivonen. We waren live getuige van De Coup! Een bloedeloze coup, dat wel. Waarna de zojuist gewipte dictator besloot met de onsterfelijke woorden: “Op strategisch gebied blijf ik altijd bepalend.” Daverend applaus. Vele voetballers knielden uit diep respect op de kleedkamervloer. Je kunt De Grote Leider, afgezet of niet, maar beter gunstig stemmen. Toivonen bleek weinig autoriteitsgevoelig en vermeldde leukweg de opstelling: “Jos was eigenlijk basis, maar kwam helaas te laat.” Er waait een (on)frisse wind door onze kleedkamer, schijnt het.

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 4Amstelveen Zuid is internationaal bekend om zijn belezen bewoners. Van Dostojevski tot deze site, alles verslinden ze. “Heb je er zin in, voetballen tegen pensbejaarden?” vroeg een lezer met zelfkennis aan Törder. Hij had zin. Hij was ready voor ze. De groen-witte gastheren herbergden toprapper Yes-R. Zijn dansende kapsel en oranje schoentjes waren megaflashy, maar was hij ready voor ons? Of dacht hij stiekem aan wulpse blotebillenmeisjes? Scheidsie snerpte op zijn fluitorgel en loesoe waren we. In zomeravondtempo wachtten de grote ervaren mannen ons op. Er werd happig voor buitenspel gevlagd en gefloten, waardoor onze licht geagiteerde dug-out verongelijkte kreungeluiden voortbracht. Uitermate ordeverstorend natuurlijk. Dit was het uitgelezen moment voor scheidsie om zijn gezag te doen gelden. Wie niet op het wedstrijdformulier stond, moest achter het hek verdwijnen, commandeerde hij. Tot de gepensioneerde vader van onze sterspeler aan toe. En natuurlijk topkleutertalent Bram. Koukleumen till the end. We bouwden gestaag aan ons voorspelde veldoverwicht, maar de Amstelveense muur stond aanvankelijk fier. Törders eerste kopballetje werd afgekeurd en kort later trof hij, bediend door jeugdmattie Quintus, binnenkant paal. Er hing iets in de lucht. Een prachtige voorzet van Benna. Een trekstoot met terugdraaiend effect. Törder knikte en effectueerde het onafwendbare: 0-1. Party achter het hek. De rapen bleken niettemin vroeg gaar. Quintus vocht een tamelijk krols middenveldgevecht uit, waarbij een omgevallen volwassen man woest met zijn boze voetjes natrappelde. Als een woedende peuter. “Kanker nou eens op!” beet hij onze Quintus toe. Laatstgenoemde meende dat dit een nauwkeurige rapportage richting scheidsie verdiende. “Hoor je dat? Hij roept ‘Kanker nou eens op’, scheids!” Er was een probleempje. Scheidsie hoorde Quintus’ aanhalingstekens niet en vond daarom dat Quintus zogezegd moest opkankeren. Hij goochelde een kafkaëske rode prent uit zijn zakske. Dit was zacht gezegd een kleine tegenvaller na amper een half uurtje voebel. Quintus’ zalvende gesprekken met de halve wereld waren zinloos. We moesten het met tien rooien, hoe naaierig ook. Onze dodelijke spits en thans topsupporter Tonzel debatteerde met opgefokt grensie, die briesend uitkraamde: “Ga een stukkie schrijven dan!” De ontquinting deerde opvallend weinig. Roodbaard bediende Törder, voor wie één tikje voldoende was: 0-2. De onzichtbare Yes-R en co bleken faliekant onmachtig, maar vieze kekies uitdelen lukte aardig. TvT had zichzelf reeds afgevoerd en ook sprintwonder Kassie werd gratis aan zijn korte beentjes gezaagd. Nagenoeg arm in arm met scheidsie verliet Kapitein Wes het kunstgras. Als Bommeltje in zijn beste dagen. Een kaartgrage arbiter moet je innig kietelen en knuffelen. Soms helpt dat.

Amstelveen Heemraad 5 - WV-HEDW 15 13-02-2016 5De theeboodschap was zonneklaar: nooit laten provoceren, wat ze ook doen. Roger that. Tien WV’ers verzorgden een lustopwekkende galavoorstelling. De bal moet zich intens gelukkig hebben gevoeld, zo majestueus werd hij door de ongenaakbare blauwhemden rondgetikt. De elf verdwaasde pensridders stonden versteend. Daarom besloot er eentje tot wanhopig volleyballen bij een dreigende dieptepass. “Dat is geel!” piepte onze loslippige Duitser Walter met zijn ontremde scheur. U raadt het al. Scheidsie vond het ook geel. Plus hockeytijdstraf. Voor hardleerse Walter. Negen WV’ers over. De negen baasden onaangedaan verder met een zelden vertoonde dominantie. Tik, tik, tik. Gekapitteld Amstelveen trok alles uit de kast om de toch al fikse schade te beperken. Met zes man achter de bal poogden zij Törder buiten te houden. Dat lukte soms wel eens. Hun afwezige aanvalsdrift ademde een lethargie waarmee vergeleken elf stilstaande rollators behoorlijk levendig overkomen. Onze betonnen vesting bestaande uit  Tomek, Dr Phil, Toivonen, Faas en Walter zag het schuddebuikend aan. Zij werden niet getest. Tarzan, die negentig minuten lang bazig om zich heen duelleerde, schreed achteloos drie man voorbij. Törder ontving, zette zijn eigengereide VVD-turbootje aan, wandelde iedereen inclusief kansloos keepie eruit en blies de bal in het lege netje. Het begrip machtsvertoon in beeld gebracht. Als een samoeraizwaard door de botervloot: 0-3. Een hitsige groepshug werd ontketend. De vernederende voetballes nam met de minuut ongelooflijker vormen aan. Toivonen stoomde op en passeerde hier en daar wat groen-witte figuranten. Na zo’n twintig meter had hij drie wild trappende dwazen in zijn dikke vikingnek hangen. Ze konden blind schoppen zoveel ze wilden, het baatte niet. Toivonen drentelde koninklijk voort en deelde onderweg een sicke panna uit. Het genieton kon niet op. Behalve voor Walter. Die had au aan zijn Groningse handje en wilde naar mama toe. “Niet zeiken, gewoon doorspelen!” beval Toivonen. In minuut 85 euthanaseerde scheidsie de Amstelveense kansloosheid. Uw Galácticos staan drie punten los. Eindelijk.

Onze helden verdwenen in roezige toestand de stad in. Niet ik. ’s Avonds was ik de gelukkige gastheer op de ontelbaarste verjaardag van vriendinlief, een exclusieve damesaangelegenheid. Soms poogde ik uit te leggen wat ik ‘s middags had meegemaakt. Glazige blikken ontving ik, maar niets kon het zoet verdrijven. Waltertje zat inmiddels met zijn blamerende T-shirt in het OLVG. Gips om zijn gebroken poot terwijl een bedaagde dame toekeek.

 

Gijs Lauret