Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

Tag: fortius

29 april 2017: WV-HEDW 9 – Swift 5 2-1 (1-1)

Het was nagelbijtzaterdag. Sorry hoor menson, maar anders kan ik het niet omschrijven. Het was zo verrekte teringspannend dat ik de hele week neigde naar ongeremd bedplassen. Ik zal je een hoogstpersoonlijke minisamenvatting geven van de mogelijke scenario’s. Niet te uitgebreid en al helemaal niet compleet, dat begrijp je wel. Daar word jij namelijk hondsdepressief van en ikzelf haak halverwege af. En dat moeten wij allebei niet willen. Dus. Uw belegen supersterren van WV 9 stonden in verliespunten exact gelijk met de gele hipsters van DVVA 6. Een wedstrijdje meer gebald, dus ook drie mierzoete puntjes meer dan die gele lullo’s. Die gele studentjes moesten op de thee bij de opgefokte bromsnorren van Fortius, wat een gevaarlijk hete lunchvoorstelling beloofde te worden. Helemaal als scheidsie de glorieuze rol van twaalfde man zou opeisen. Alle kans op een zotte uitglijder van de gele ventjes dus. Het potje tegen de verwende zuidaskakkers van Swift was onze allerlaatste reguliere competitiewedstrijd. Al deze voorinformatie leidde tot de volgende conclusie: ieder scenario waarin WV 9 vandaag meer punten zou sprokkelen dan de gele Henkies betekende een tweede titel op rij. Van vierde klasse naar tweede klasse in één jaar tijd. Hoe woest aantrekkelijk is dat? Ik vind dus dat je best in je bedje mag plassen bij die gedachte alleen al.

Omdat wij voor een onsje competitievervalsing onze slinkse neus niet ophalen, begon ons eventuele kampioensfestijn pas nadat het wilde treffen tussen de gele persoontjes en warmgebakerd Fortius was afgelopen. En wild werd het. “Godverdomme man! Gaan we nog wat doen of hoe zit dat?!” riep de woedende keeper van de zinloze gastheren hysterisch. Die gozer z’n kapsel is trouwens volstrekt uniek, maar dat terzijde. Aldus leidden de gele sojamelkdrinkers halverwege met een belachelijk comfortabele 0-4. Waardeloos Fortius gaf een beschamende masterclass in verdedigend stilstaan en hield zich qua keekjes uitdelen opvallend in. En die gevaarlijke dikke spits deed ook al niet mee. De gele knakkers sneden als stanleymesjes door boter die te lang in de zon heeft gestaan. Namens WV 9 had driekwart elftal de moeite genomen om twee slootjes te trotseren en deze ellendiepe ellende te aanschouwen. “Ik ga een klacht indienen omdat die scheids nu niet z’n best doet en tegen ons wel. Dat is niet eerlijk”, dreigde er eentje. Enorm logische redenering natuurlijk. Hoe dan ook, na 0-5 hielden uw mentaal gediste vedetten het voor gezien. We staken de stinkende sloot over en aanvaardden het lange wachten bij WV. Nog anderhalf uur tot Swift.

We zagen liefst zeventien krolse blauwhemden rond de zestien staan, van wie de baardigste een op het oog vrij tam besprekinkje hield. Tenminste, zo zag het eruit van dertig meter afstand hè, misschien ging het er eigenlijk wel hartstikke ruig aan toe. Dat een zekere roadrunner uit Noord heimelijk stond te gapen, doet anders vermoeden. De blije doelwacht van zondag 1 was in ieder geval present. Betomek leed kennelijk aan slappe knietjes en was uitgerekend nu met zijn lieftallige gezin naar Polen gevlucht. De vervaarlijke zuidaswankertjes van Swift voorspelden een heftige kluif. Zij verkeerden immers in blakende bloedvorm en roken standvastig aan een periodetitel. Hun allerlaatste verlies leden zij in november jongstleden, uiteraard tegen uw heerlijke helden. “Geloof je erin, Mirek?” vroeg ik mijn idool in het voorbijgaan. Het was uiteraard faliekant zinloos om zijn antwoord af te wachten, maar ik deed het toch. “Nee”, baste hij zonder om te kijken.

Met een geel mannetje of tien had DVVA een alleszins respectabele afvaardiging naar kunstgras 2 gezonden. Zij werden opgeschrikt door het gouden buitenkantje van Tarzan, die Kassie bediende. Kassie, overigens getooid met een volkomen DVVA-waardig hipsterbaardje, buitenkantte de bal achteloos in het kruis: 1-0. Collectief WV-orgasme. Voor het overige was het eerste bedrijf veelal een knetterend fysieke exercitie waarin de metalen kleerkasten van Swift tamelijk lekker rendeerden. Druk zetten ging zo beroerd nog niet, maar in balbezit oogde het haast als patat bakken zonder frituurvet. De ultieme noodgreep van de bal op het dak werd zo’n zeven keer gehanteerd, waarna onze Sjulemani steevast als een dolblij kwispelend hondje via het elektriciteitskastje bovenop de bestuurskamer klauterde. Zestien en een kwart miljoen prima besteed. Het fysieke spel viel Ome Benna bepaald niet mede: “Het is gewoon vrij worstelen man”, mopperde hij en maakte een ouderwetse tjoerie. En plotseling ontwaarden we de bodem van onze mentale put. Een vrije trap werd bruut in de hoek geramd: 1-1. “Ja, nu ga je ineens heel anders de kleedkamer in”, somberde een psychisch geknakte kenner onder ons.

In onze ietwat overspannen verkleedstal bleken de onbetaalbare quotes weer ruim gezaaid: “Kom op jongens, ik heb het idee dat we nog niet wakker zijn gewoon, Jezus! Doe niet zo angstig allemaal!” en “Ze hoeven vandaag echt niet mooi hè, als ze er maar in gaan!” en “We zijn voorin echt te lief”, en “Die DVVA-klootzakken zitten ons gewoon uit te lachen daar langs de lijn, rot op man, we gaan ze helemaal kapot maken!” En dat alles in een bedwelmende tijgerbalsemlucht. Wie dan nog niet geïnspireerd is om een beukende tweede helft op de mat te leggen, kan er net zo goed meteen een eind aan maken.

Quintus, wiens kapper aan z’n krullenbol te zien nog steeds hartstikke dood was, werd vervangen door Kim Jos-un, wiens recente kernproefjes de withemden doodsangsten moesten inboezemen. Was KoenLinks aanwezig? O maar natuurlijk. Hij is een serieuze prof en liep warm. “Koen, ga je erin?” werd hem gevraagd. “Geen idee”, antwoordde hij gortdroog. Ondertussen waren uw opgezweepte favorieten fijn assertief aan helft twee begonnen. Dit resulteerde in een innige omhelzing van Törder met zijn breedgebouwde tegenstrever. De intens knuffelende kemphaantjes wankelden de Swifter zestien binnen, alwaar Törder ter kunstgras ging. Penalty. Vele intens nijdige Zuidassers flipten de wokpan uit, maar scheidsie Willem vaart al decennialang zijn eigen koers en liet dit op voor hem kenmerkende wijze horen: “Ik fluit voor wat ik zie en daar bemoeien jullie je eigen NIET mee!” Hij bewoog beide handen met een heftig gebaar uit elkaar. Precies zo’n gebaar waarmee je jengelende kleuters laat weten dat het nu afgelopen moet zijn. Zijn grijze staartje danste op zijn achterhoofd. Törder nam ruim tijd om de stip te leren kennen, terwijl zenuwlijdende Swiftmensen voortdurend “Scheids, hij ligt ernaast!” schreeuwden. Een snerpende fluit, een zelfverzekerde aanloop, een hard en gemikt schot in de rechterhoek. 2-1. Vreugde. We hadden weinig engs te duchten van de grote witte mannen, hoewel Roodbaard de enige gele prent incasseerde na een ordinaire pootjeshaakactie. En onze bevlogen invalkeep trad ten enenmale handelend op in een benauwende één-op-één situatie. Onze winnende helden deden in het laatste kwart hun uiterste best om hun bewonderaars langs de kant aan een serie gruwelijke clusterhartverlammingen te laten bezwijken. Invaller Sjulemani en Törder misten de meest oogstrelende kansen op een Swifter nekslag. Edoch, iedereen leefde nog toen de fluit klonk. Zo ook KoenLinks; hij was inmiddels goed warm.

Er werd gerend, gesprongen, omhelsd en meer van zulke impulsiviteit. “FINALE! FINALE!” brulde neorechtsback TvT op z’n allerneanderthalerst door de Watergraafsmeer. Dit, beste lezer, zal ik u kort uitleggen. Je kunt denken dat zo’n TvT een primitieve gek is die gewoon maar wat onzin uitkraamt. Welnu, dat is beslist niet het geval. Het kwam er misschien een beetje wild uit, maar over de inhoud van zijn tekst had hij terdege nagedacht. De verwachting is namelijk dat de gele hipsters hun laatste competitiewedstrijd tegen tennisvereniging VVGA eenvoudig in winst zullen omzetten. Dit betekent dat zowel DVVA als WV op 48 punten zal eindigen, waarna een beslissingswedstrijd zal uitmaken wie zich tot kampioen kroont. Zodoende: finale. Er werd een gezellig flessie Moët Chandon, aangesleept door een zekere heer Broekman, ontkurkt ten behoeve van een voorbarig feestje. Tegelijkertijd gingen de overgebleven DVVA-hipsters in betrekkelijke stilte huns weegs. Ik weet trouwens niet wat jij gaat doen, maar ik ga vannacht eens even lekker in m’n bedje pissen. Doei.

 

Gijs Lauret

14 februari 2015: WV-HEDW 15 – Ankaraspor 3 2-1 (1-1)

Ankaraspor thuis 1Het hardhandige pak op de tere broek door de pijlsnelle dribbelkoningen van Fortius kon mijn mentaal instabiele ziel blijkbaar moeilijk verteren. Een gruwelijke griep greep m’n body en hield me de ganse week binnen. Mijn hele straat slaakte een zucht van verlichting. En ik? Ik staarde dagenlang apathisch naar het plafond met veertig graden Celsius, een betonnen hoofd en een schuurpapieren keel. Huilende kinderen en een steunende vrouw op de schemerige achtergrond. Ik heb onderhoudender lolletjes gekend. Is het voorgaande relevant? In zoverre dat ik niet speelde tegen onze gemoedelijke buren uit Ankara. Ik stond theatraal ingepakt met muts en sjaal te blauwbekken terwijl het met tien graden hartstikke gerieflijk was.

Genoeg egocentrisch gezever. De maandenlange dak- en thuislozen (want: kantine weg) van Ankaraspor beloofden een geduchte tegenstander. Evenals sterrenteam WV 15 loerden zij als bloeddorstige jachthonden op onvermoede uitglijders van koploper Haarlem. De heenwedstrijd was een loodzware bevalling geweest waarin we ons passief lieten piepelen door de genetische aanvalsdrift van de blonde nep-Turken, waarna Der Törder gelukkig ontwaakte (bit.ly/1yCRoNN). Onze onaantastbare topschutter verkeert overigens al weken in een diep impotente winterslaap. Zou hij zichzelf wakker zoenen? Het werd tijd. Onze fiks vergriepte selectie werd onder meer aangevuld door mijn excellente broertje, de 26-jarige Kaiser van WV 21, die ons vol bier al eens naar drie heilige puntjes had gevuurd (bit.ly/1uW6u5C).

Ankaraspor thuis 3De daklozen juichten als eerst. Zij grepen een vroege voorsprong dankzij een krachtige kopstoot na een keurige voorzet vanaf de flank. Benieuwd of Frankie zijn televisie aan had, dan kan hij die seizoenarbeider Milik eindelijk eens vertellen hoe het moet. Er werd beiderzijds verbeten pressie uitgeoefend, doch levensgevaar bij de doelen was schaars. WV 15 vijzelde de druk op. Een rechts cornertje leek meerdere stations te passeren, maar station Markus tikte raak: 1-1. De rechtsachter bleek zowaar in staat terug te stiefelen naar eigen helft zonder dat zijn weke achilles het begaf. Dikke smile op dat baardmondje van hem. Vriendinlief zag dat het goed was en kreunde onhoorbaar om zoveel souplesse en mannelijkheid bij haar Valentijn. Verder vond ik de kortstondige aanwezigheid van de voltallige Fortius-selectie reuzegezellig. Het tilde het begrip collegialiteit naar een hoger niveau en getuigde van oprechte betrokkenheid bij onze kampioensrace.

Ankaraspor thuis 2Na het theetje zagen we wederom een middenveldgevecht, waarbij WV een licht overwicht leek te hebben. De Nederturkse gasten kregen echter kansen zo vet als je oma’s mayo. Een vlindermesscherpe counter eindigde binnenkant paal en spitsie gilde zich een zenuwinzinking nadat hij uitstekend wegdraaide doch als een doldrieste krankzinnige tegen het hek schoot. Onze basisklant Wissel pakte het doeltreffender aan. Hij poogde uit de draai en keepertje dook onverklaarbaar tegen de bal, waarna deze via een uiterst vreemdsoortige boog in het lege netje viel: 2-1. Zo scoorde Wes op geheel eigen eigenwijze wijze. Het laatste kwartier heb ik de aankoop van een nieuwe nagelknipper weer een weekje kunnen uitstellen, maar de puntjes zaten in het tasje. Het feestje eindigde onverwacht chaotisch. Ons Roodbaardje had zijn Valentijn gevonden. Hij ging namelijk een beetje raadselachtig lopen rellen met grensie en spontaan lag grensie op de grond. Een curieuze romance. De frituurpan stond duidelijk te heet afgesteld. Er werd een ruim opgezet, Eredivisiewaardig duw- en trektoernooitje gehouden (gratis inschrijving), waarna de overigens sterk fluitende arbiter kennelijk bedacht dat het tijd was voor bier enzo. Een nogal krankjorum absurd uiteinde van een mijns inziens sportieve ontmoeting.

 

Gijs Lauret

7 februari 2015: Fortius 6 – WV-HEDW 15 5-2 (0-0)

Fortius uit 1Een vreemde geschiedenis ging vooraf aan onze beladen Middenmeer-derby bij heimelijke titelpretendent Fortius. Mij vroor al dagen de loopneus van mijn onderkoelde veteranenharses, dus de grasvelden waren onbespeelbaar. Het nepgras werd echter mysterieus herkeurd, een merkwaardig unicum. De vertrouwde afgelastingenwebsite deed een beetje onheilspellend en meldde dat de keuze om te voebelle ‘op eigen risico’ en ‘naar eigen inzicht’ zou zijn. Geen idee wat het betekende, maar het las als een loos dreigement. De herkeuring bekoorde blijkbaar en de kraker ging door. Onze Geliefde Leider Kim Jos-un appte velerlei motivatiebabbeltjes, bazelde onder meer over ‘de mind op winnen’. Om de natte kampioensdroom zuurstof te geven waren drie punten een dikke vette must. We verwachtten een Elfstedentocht-waardige ondergrond, maar betraden het heerlijkste nepgrasbiljartlaken ooit vertoond. Geen spoortje vorst. Wie het snapt mag het zeggen.

Fortius uit 2De mediterrane jongeheren in Milan-shirts bleken vliegensvlug, technisch vaardig en zetten vroeg druk. Te vaak liet WV 15 zich de döner van het brood eten. Het resulteerde in legio ongevaarlijke afstandsschoten en één hachelijke flipperkasttoestand binnenkant staander. Dat we te weinig brachten is het understatement van de week. Namens onze vetgevreten vedetten scoorde Kassie op een okselhaar na, dat wel.

Met een plastic kopje thee verpoosden wij ons in het krappe kleedhok met klassiek bruine badkamertegeltjes op de muur. We speelden dat we een drukdoenerig politiek debatclubje waren; drieëntachtig meningen, nul consensus. De spontane uitkomst van dit wonderlijke beraad was een 4-4-2 opstelling. Nadat buikgrieperige Wes half kokkend boven een plasbak had gehangen, hervatten we de wedstrijd.

Fortius uit 4Fortius bleef vurig druk zetten, schiep mooie kansen en forceerde het onvermijdelijke. De bovenhoek werd gevonden. Een prachtige pegel van ver bleek eveneens onhoudbaar en in een kontomdraai leek het wrede doek gevallen: 2-0. Vervolgens werd Kim Jos-un hard gedist door een verdrietige pingelbeslissing van Scheidsmans, die op vijftig meter afstand stond te koekeloeren. Lichtpuntje: elfmetertrapjes zijn voor onze Aussie als grillburgers voor Peter Beense. Scott ranselde de bal glimlachend uit de hoek. KoenLinks zal binnenkort zijn beestachtige pingelstats wereldkundig maken. Mijn ruwe schatting: 63%. Deed lief Roodbaardje eigenlijk mee? Kennelijk, want hij gaf zomaar een fijne assist. Wesje bleef ijskoel: 2-1. AC Milan liet er evenwel geen kunstgras over groeien. Zij rommelden zich naar een ontspannen marge van 3-1, terwijl menigeen vloekend z’n geagiteerde neus dichtkneep. Fortius uit 3Het stonk namelijk schunnig naar hands. Death or the gladioli werd het onzekere devies. Wes bracht met wederom een kundige treffer een kleine gladiool aan de fletse horizon. Nu de Rossoneri het eindelijk rochelend benauwd kregen, schoot Scheidsmans minutenlang duurzaam te hulp. Hij etaleerde een gênante scheidsparodie die helaas zijn gelijke in de donkerste krochten van het amateurvoetbal wel kent. Na 5-2 was de strafexpeditie over en het fatale gifbekertje leeg. Onze miserabele titelaspiraties kunnen in de vriezer. Een brakke nacht later ben ik er letterlijk ziek van en wil ik enkel op mijn luie reet leggen.

 

Gijs Lauret

27 september 2014: WV-HEDW 15 – Fortius 6 3-3 (2-3)

Onder een hartstochtelijke herfstzon troffen wij onze Poolse oppervedette. “Hee Mirek, alles goed?” Mirek keek bokkiger dan gebruikelijk. “Nee. Drama”, vatte hij zijn zaak samen. “Drama? Wat is er dan, Mirek?” We waren oprecht bezorgd. Met een verbeten gezicht van Pools staal en een verborgen grimlach verklaarde Mirek zich: “Gewoon. Jullie.” Geen ene malle speld tussen te krijgen.

Fortius thuisOp speeldag 3 kwam ons kleine middenmeerbroertje Fortius buurten. Opperste Leider Kim Jos-un kon putten uit een krap clubje van twaalf fitte heertjes. Het rechtsbuitenexperiment Dr Phil werd voortgezet en Faasje was beoogd middenveldheerser. Kapitein Roodbaard had zichtbaar een barbershopje gepakt. Zijn goddelijke gezichtsbeharing was getrimd als never nooit tevoren. Ieder miezerig schaarknipje een euro, maar dan heb je een heerlijke extremistenbaard waar Abu Bakr al-Baghdadi beklemde peentjes van zweet. De heren tegenstanders bezaten na twee hoopvolle potjes slechts één piepklein puntje, dus hun immer kritische achterban begon al flink te morren. De vijfde colonne op drift. De druk op Fortius’ fragiele schoudertjes moet immens zijn geweest.

De getinte heren bezoekers bleken overwegend technisch begenadigd. De balvaardige mannen trokken onbevreesd ten strijde en drukten een punt dat ik me overigens amper kan herinneren. Dit prille dompertje kwamen we vrij mans te boven daar ik een afgeslagen cornert richting doel kogelde en Faas zich in de rebound opwierp als Koning Frommel. We lieten ons echter kleinkinderlijk onderdrukken en de machtige mannen in rossoneri shirts freewheelden fluitend naar 1-3. Via geniepige gruwelcounters stichtte vooral Der Törder levensgevaarlijk gevaar, doch zonder goaltjes. Maar de roofdiermaag knorde. Zijn honger moest gestild. Hij deed het anders. Hij krulde een vrije trap vanaf puntje zestien magistraal in de verre hoek.

Het knusse theekransje halverwege bracht ons weinig interessants, behoudens de oer-Hollandse broodtrommel van The Aussie. Zo’n verwaande inburgeringstoets pretendeert van alles te meten, maar geloof me. Deze fucking legendarische broodtrommel (“Wat heb jij erop, Edgar?”) meet zoveel meer, mate! Scotty is ingeburgerd als de neten. Effe serieus. Ooit een Australiër met een BROODTROMMEL gezien?! Zo ja, nu hand opsteken graag.

WV-HEDW 15 - WV-HEDW 22 1We bleken na dit aangename ontspankwartiertje enigszins herrezen. Een uitgeruste Roodbaard lanceerde Der Törder met zijn moordende dieptepass. Het minuscule keepie werd omspeeld en het gapende lege doel gevonden: 3-3. De heetgebakerde ventjes waren het met de harde realiteit oneens. Men vond dit buitenspel. De weifelende lichaamstaal van scheidsie ademde knagende onzekerheid, maar hij zwichtte niet voor het onstuimige leger boze mannen dat hem collectief bestormde. Scheidsie legde één keer uit hoe zijn wereld in elkaar zat en liet het daarbij. Hij bleef overeind in een explosieve snelkookpan. Dat vond ik best knap. Behalve een lekker kansie voor Tonzel vernamen we van WV 15 vervelend weinig tussen minuut 45 en 90. De vernuftige dribbelaars bleven gestadig aandringen terwijl onze rubberdroge kunstgrastongen op onze beblaarde grote jongensteentjes hingen. Fortius echter weigerde recidiverend om af te drukken. Liever leken zij met bal en al over onze doellijn heen te dribbelen. Scott vingertopperde nog een venijnig ingeschoten bal tegen de lat. Aldus snoepte WV 15 een begeerlijk puntje en bleef ongeslagen. Papa werd trouwens wel een beetje verdrietig van ons zonneklare conditiegebrek. Ineens begreep ik de analyse van wijsgeer Mirek. Hij had het natuurlijk allang gezien. De zweep erover deze week. Conditietraining in je vrije tijd met als hoger doel: laufpensum voor allen.

 

Gijs Lauret