Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

Tag: JOS/Watergraafsmeer

4 maart 2017: WV-HEDW 9 – JOS/Watergraafsmeer 3 1-2 (0-2)

Die godsoverheerlijke superstars van Het Vijftiende hè, die tegenwoordig het negende vormen, die onaanraakbare wereldvoetballers die ik al jarenlang verafgood, die schitterende vedetten met wie ik talloze malen op verlopen groene akkers mocht grazen met ergens tussen ons in een bal, die fantastische jongens die ondanks hun wijdverbreide heldendom zo normaal zijn gebleven, wier volmaakte jongeheren mij dikwijls aanstaarden in menig verrot kleedlokaal met aanpalende legionelladouchecabine, die onbetaalbare gasten hè, weet je wat die zijn? Luie klotenklappers zijn het, notoire werkweigeraars. Er kwam namelijk weer geen hond trainen woensdag.

Zo, dat is eruit. Over naar de waan van de zaterdag. Ons hitsigste buurmeisje JOSje zou langskomen. En dat is heftig, want met JOSje weet je dat het billenknijpen wordt. JOSje is altijd in voor een brute bitchfight, getuige de verrassende waarheid dat ze al sinds 5 november niet meer verloor. En dat ondanks haar treurig lage klassering. Waren uw lamlendige cracks er klaar voor? Na een krampachtige bevalling overwonnen zij kortgeleden toch nog TOG, dus het moest kunnen. Via een opgewonden teamapp werd, na de vertrouwde pisbakfoto’s van vrijdagavond, ouderwets om paracetamolletjes gesmeekt. Dat beloofde veel goeds.

Het zwartste rampscenario ontvouwde zich: JOSje greep ons direct bij de billen, kneep tot ons hulpeloze vlees alle regenboogkleuren had en liet niet los. “Zijn we nou heel scherp uit de startblokken of valt het wel mee?” luidde het retorische commentaar van de immer genuanceerd analyserende Sjulemani. De knalkale Jonjo Shelvey had bij JOSje een basisplaats en joeg het leder met licht fortuin in Everts winkelhaak. Hij zwaaide met zijn priemende vingertje, als het ware om de 0-1 te bevestigen. Een en ander was het natuurlijke gevolg van lethargisch broddelwerk onzerzijds. Enkel onze poortwacht Tom Krul bood, vergezeld door een giftige Herr Walter, een luttel greintje weerstand. Het hielp geen malle zier. Uit een rare kopbalpaalcarambole doelpuntten de ontketende bezoekers wederom: 0-2. Benna krabde nog eens aan zijn lijvige toges en voelde dat deze beurs was. “Kom op WV! Kap eens met dat slappe gepijp!” brulde een gefrustreerde ziel vanuit onze ingeslapen dug-out. Waar het hartje van vol is, schreeuwt de mond over. Al maandenlang niet gepijpt dus. Zo was het belabberde spel sowieso inferieur aan fraaie quotes. “Als het niet goed gaat klagen we als bitches de hele tijd jongen! Wat de fak man!” foeterde Kwaks verbijsterd. Hij vond weerklank bij Ome Tonzel, die van foeteren sowieso niets moet hebben: “Ja! Doe gewoon aardig en leuk tegen elkaar!”

Het was allemaal aardig en leuk, maar het stond ontzettend 0-2 bij rust. Wes de Viking kuchte hartverscheurend en sprak, met het piepstemmetje van een miserabele verkoudheidslijder, spijkerharde woorden. Hij introduceerde het kamikazemodel: vier spitsies, Kwaks voorin erbij. Hoewel we JOSje eindelijk enigszins bij de billen hadden, stapelden de kansen zich geenszins op. Kwaks bracht, mede dankzij zijn machtige kontkracht, prima balvastheid en scoorde nagenoeg. Tarzan stuitte op de rondborstige keep, terwijl radeloosheid welig tierde. Törder scharrelde anoniem rond en zag meer rubbergranulaat dan bal. De wissel van onze Arn vergrootte in ieder geval de positiviteit langs de lijn: “Kom op WV, we kunnen dit! Kom op, we hebben er vaker twee gemaakt heren! Kom op, lekker voetballen!” Toen hij ongewild de cynische lachers op zijn hand kreeg, trok zelfs onze beroepspositivo het niet meer: “Het zou leuk zijn als jullie dit ook eens deden”, bitste hij teleurgesteld. Terwijl een uitgeteld JOSje met meisjeskrampjes op het nepgras lag, dook sneaky Smelvin op in niemandsland en drukte af: 1-2. Onze veertigduizend seizoenkaarthouders zetten ter aanmoediging een oorvernietigende geluidsorkaan in, maar scheidsie dacht er het zijne van en blies. Waarom ook niet, het was ruimschoots half vijf. Waarna de wijsneuzerige speakert ons een laatste zetje richting mentaal ravijn gaf door om te roepen dat we nu de periodetitel verneukt hadden. Ook dat nog. En bedankt hè. Let’s kill the messenger, wat een kutleven. “Ik wil niet egocentrisch klinken, maar als ik een offday heb wordt het gewoon heel lastig”, fluisterde een ontgoochelde Törder. En zo is het. Een vervelende realiteit. Onze Dr Phil keek er mistroostig bij. Hij lijdt aan hardnekkige heuprot, ook een vervelend iets in het leven. Des te beter vergaat het Markiemark, trots vader van de nuljarige Abe. Abe, dat zou best een geschikte voetbalnaam kunnen zijn.

 

Gijs Lauret

22 augustus 2015: WV-HEDW 15 – JOS/Watergraafsmeer 10 11-1 (3-0)

JOS thuis 1Als we het eens saampjes onder het genot van een heilzaam kruidentheetje zouden hebben over al die slaphangende lullo’s die afwezig waren, zou je daar spontaan hartstikke psychisch van worden. Wrang genieten, zo’n drieëntwintigkoppige selectie. Van de tirannieke despoot Kim Jos-un tot het blondbaardige kapiteintje Wes, van zwierige Sjulemani tot robuust Faasje; ze waren er niet. Ook onze dierbare knuffelaussie ontbrak. Voor hem breekt een diepzinnige periode aan waarin hij moet verzinnen in welk mieters land hij zijn blijmoedige leventje wil slijten. Concreet: hij vertrekt weldra richting Down Under. Anticiperend op deze intens verdrietige ontwikkeling contracteerden wij per direct onze ongenaakbare toernooiheld Tomek Szklarz, de magische penaltykiller hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor onze eerste internationale hoofdprijs. Aangevuld met onder anderen twee bereidwillige gekken van WV 20 vormden we een waar vreemdelingenlegioen. Daarbij waren er meerdere geblesseerde, half gehandicapte of dodelijk overspannen voetbaldebielen present die de moeite namen om ons balgrage Légion étrangère te komen aanschouwen. Onder deze hangende randfiguren ondergetekende, die al tijdenlang apestoned van de paracetamol rondwankelt op een rammelend middenvoetsbeentje. Ik zeg het één keer en daarna piep ik er niet meer over. Maar boven de vijfendertig wordt je droevige lichaam pas echt triest. Hoewel, milieulover KoenLinks heeft nu al een hamstring van kousenband. En de lies van Herr Walter is zo weeïg als gesmolten marsepein.

JOS thuis 2Hoe dan ook, we mochten een sensationeel bekerwedstrijdje ballen tegen het tiende van onze opwindende buurvrouw JOSje. Met de zunige 4-2 oefenwinst op onze bronstige buurvrouw TOSje fris in het voorhoofd was het zelfvertrouwen torentjehoog. Dit ondanks een huidroosterende bloedhitte en bijbehorend kunstgrasveld dat de droge kelen dichtkneep. Het arrogante vertrouwen in eigen kunsten bleek wel een klein tikkeltje terecht, hoewel het eerste schaap pas na ruim twintig minuten over de beruchte dam kwam. Dit schaap bleek Törder. Hij opende het bal met een potje nostalgisch kapdraaien en zag Roodbaard 2-0 hosselen alvorens zelf de boel van ieder greintje spanning te ontdoen: 3-0. Buurvrouw JOSje bleek voorin impotent als een kudde dooie befteckels. WV-poortwacht Szklarz kon zodoende zijn nieuwste liefhebberij uitoefenen: kunstgrassprietjes tellen. Onze voornaamste angst was dat Roodbaard of onze Afro-kapselaanwinst Benna zou gaan rennen. Want die kauwgumhamstrings van ze. Gelukkig gaven ze hun onaantastbare masterclass grotendeels in wandeltempo.

JOS thuis 3In de rust bood ik dochterlief uitgebreide poepbegeleiding op het damestoilet, dus over de kleedkamerstemming kan ik niets zinnigs uitkramen. In ieder geval maakte Ome Törder er al neuspeuterend nog drie na de pauze, waarbij de ene gesmeerde aanval nog uitgespeelder was dan de andere. Roodbaardje drukte af en Benna bukte om een onvoorziene onthoofding te voorkomen: ook dat was hangen. Intussen 7-0 en de JOSjes werden zichtbaar overmand door dubbele-cijfer-paniek. Keepertje was echter fanatiek als ik-weet-niet-wie en bleef zijn zieltogende medespelers als een waardig leider toebrullen. “Positie!” of “Duel!” galmde het schor door de warme zomerlucht. Het zijn deze nietszeggende details die amateurvoetbal zo onbetaalbaar maken. Niet zozeer de 8-0 van Benna, hoewel bekwaam afgerond en uitermate prachtig voorbereid door onze licht corpulente swingbraziliaan Renan. De paniekdiscussies onder de radeloze JOSjes namen ondertussen buitenproportionele vormen aan, terwijl Törder de 9-0 achter het luchtgrabbelende keepertje lobde. Goaltje zes. De tien was echter voorbehouden aan onze bejaardste speler, die het leder achteloos van ver in het kruisje joeg. Tijdens de nababbel fluisterde hij discreet zojuist de zestig aangetikt te hebben. Wat een ongekende superkoning. Na 11-0 mocht gammel JOSje er ook eentje in pissen. Zo kunnen ze maandag op hun werk moeiteloos deze historische strafexpeditie ontkennen; gewoon jokken dat die 11-1 een ordinaire typfout is. Wij danken onze bekwame en vooral toffe invallers. Maar volgende week iets meer vertrouwde gezichten zou ook geen drama zijn.

 

Gijs Lauret

7 maart 2015: JOS/Watergraafsmeer 7 – WV-HEDW 15 2-3 (2-3)

JOSje uit 1Na de krampachtige winst op onze dakloze Turkenburen was het waanzinnig tijd voor een ontspannen bezoekje aan onze hoogst opwindende buurvrouw JOSje. In de voorbije oktobermaand gaven we JOSje er flink van langs (bit.ly/1BRp165), hoewel we een helft lang raadselachtig panikeerden. De wijze heren analytici tasten nog steeds in het pikkedonker over de oorzaak. Willem van Hanegem schreef in zijn wekelijkse column dat het misschien kwam doordat we niet gewend zijn opwindende buurvrouwen te pijnigen. Waar of niet, ik vind het een zeer doordacht idee van De Kromme. Sedertdien is JOSje levensbedreigend weggezakt in een slijmerig degradatiemoeras. De doodzieke patiënt peurde vier tranentrekkende puntjes uit twaalf potjes voebel, dan zit er weinig leven meer in. Ons hongerige vedettenensemble had daarentegen de puntjes steenhard nodig om de slopende titelrace vol te houden.

JOSje uit 2Het viel de Geliefde Leider Kim Jos-un bepaald niet mee een Eredivisie-waardige selectie samen te stellen. Menigeen kampte met emmerende knieklachtjes, hardnekkige bilspierblessures, chronische vermoeidheid, hevige griepaanvallen, geen zin om te voetballen en meer van dergelijke mentale gebrekkigheden. Een halfzieke Törder had zichzelf volgepropt met ibuprofen en zulk soort lekkers om te kunnen voebelle. Ben ik dol op, die diehard mentaliteit van ‘desnoods de spuit erin, als ik maar speel’. Gelukkig was De Beer van Middenmeer heerlijk present, dus De Nul hadden we nagenoeg in de knip. Een ander gunstig voorteken was de recente trainingsarbeid van KoenLinks. Hij besloot het traditionele woensdagpartijtje met een exacte kopie van de vermaarde Zlatan-slalom tegen NAC (bit.ly/1Bd7DXi) en maakte dit van onder de douche onmiddellijk wereldkundig via Twitter (#naakttwitteren). Aldaar vond het, behalve bij wat rare fanatici, onbegrijpelijk weinig weerklank; alsof al die vreselijk verwaande Twitteraars dagelijks goddelijke goals op de training maken.

JOSje uit 3Eerlijk gezegd werden we aanvankelijk pleurisgênant gepiepeld door een ontketend JOSje. De hartstochtelijke buurvrouw opende agressief en we stonden met open mondjes te koekeloeren hoe ze dat deed. De buuf scoorde achteloos twee keer en zodoende keken we met onze open mondjes een catastrofale achterstand in het gezicht. Ondertussen was de Geliefde Leider gekwetst omgekukeld en begroette TvT een weinig intelligente elleboog op zijn universitair onderlegde smoelwerk. Nadat hij zich semibewusteloos had opgericht, fluimde hij zo’n vijf liter dieprood bloed over het kunstgras. Mocht hij binnenkort eindelijk zijn lippen onderwerpen aan die felbegeerde botoxbeurt, dan is hij de helft goedkoper uit. Zijn gehavende onderlip is voller dan die van een opgepompte Yolanthe. Nu ons gammele middenveld finaal in de kreukels lag, besloten we eens te gaan ballen. Kassie teisterde het latje, maar daarna begon de pillenfabriek van Der Törder te werken. Hij teende een kostbaar Anschlusstor in het benedenhoekje alvorens, slechts luttele seconden ouder geworden, het keepertje met Real-tenue door zijn gapende beentjes te spelen. Aldus 2-2. De Törderkoek was nog niet op, want genotvol gelanceerd door Kas de half-Griek vond hij zijn vertrouwde onderhoek: 2-3. Nu de boel dankzij deze puntgave hattrick rechtgebreid was, nokten we met onnozele lange ballen en tikten baasachtig rond, niet zelden op eigen helft. Vooral Markje Kamphuijs genoot talloze parkeergarages aan ruimte. JOSje strompelde erbij en gaapte ernaar.

JOSje uit 4Na het vertrouwde plastic bakkie thee kroop de ingeslapen wedstrijd tergend gezapig voort. JOSje ontbeerde het testosteron om ons te verontrusten en WV 15 schoof de bal oeverloos achterin rond. Bij tijd en wijle kreeg Der Törder een schietkansje, maar zijn vergeefse doelpogingen hadden de kracht van een terminale woestijncavia. JOSje creëerde zelf nog geen dooie hond, maar was eenmalig levensgevaarlijk. Dr Phil, die overigens meesterlijk waarnam centraal achterin, mikte schitterend op ons doel. De Beer ranselde deze wereldpoging majestueus uit de winkelhaak. Wes Wissel kreeg wat oenige schopjes op het middenveld, maar bleef overeind. De dader knuffelde de grond. Wes maakte van de gelegenheid gebruik om de liggende heer met een ijdel superstarairtje uit te kafferen: “Wat ben je nou allemaal aan het doen? Wat lig je nou een beetje om je heen te schoppen man?” Verder was het een comaverwekkende tweede helft, waarbij onze wrede geweldenaar Valentin niet onvermeld mag blijven. Ik heb het over een grandioze box-to-box middenvelder, type Edje Davids. Twee verschillen: Valentin heeft een zachtere –g en geeft normaal antwoord als je hem wat vraagt. Met 83% balbezit tikten we ons op eigen helft naar een waarachtige salonwinst. Scheidsie, opperbest fluitend ondanks zijn soms bijzondere armgebaartjes, wilde het niet langer aangluren en blies ons naar het bier.

Tot slot nog dit. Voor WV 15 geen bekerfinale in De Kuip. Door een hemeltergende wanprestatie van mijn prutsende medespelers kan onze natte jongensdroom door de plee gespoeld. Op een verklungelde woensdagavond hebben die trieste gasten met 8-1 op hun zielige kloten gekregen van een overjarig studententeam bij DVVA. Ik was er niet bij en distantieer mij hier volledig van. Maar dat lijkt me vanzelfsprekend.

 

Gijs Lauret

25 oktober 2014: WV-HEDW 15 – JOS/Watergraafsmeer 7 5-1 (4-0)

JOS thuis 1JOSje 7 vertoonde tot voor enkele etmaaltjes alle catastrofale kenmerken van een gestaag creperende bungelploeg. Wel wedstrijden, nauwelijks punten. Zoals in menig dagelijks leven soms een ondeugende buurvrouw voor (ont)spannende verrassingen kan zorgen, won onze ongetemde buurvrouw JOSje zomaar gruwelhard van balvaardig medebuurvrouw Fortius: 4-1. Hiermee kuste JOSje het ingeslapen WV 15 bijtijds wakker. Weg lome hosannastemming na ongecompliceerde winst op de high society kakkers van Goed Genoeg. Jeugd Organisatie Sportclub is een geduchte tegenstander, dreigde een opgeheven vingertje vanaf Sportpark Drieburg. WV 15 is dol op balorige buurvrouwen en prompt kwamen er veertien messcherpe krijgertjes aanwaaien op Middenmeer. De Geliefde Leider wreef teder over zijn uitdijende pensje van genoegen; zoveel heerlijke luxeproblemen had hij met onze lamlendige brekebeentjesselectie nog niet gekend. Macht erotiseert, dat is bekend. Daarnaast verliest de machtsbeoefenaar niet zelden de grip op de toch al zo troebele realiteit. Dat bleek wel bij een vluchtige blik op onze armoedige line-up: supervedette KoenLinks, cultheld Tonzel en ondergetekende stonden op een scandaleus zijspoor (zie foto). Alsof pakweg Heracles-trainertje Stegeman tegen Ronaldo, Bale en James zegt: ‘Jullie spelen niet. Ga maar lekker overtollig zitvlees kweken. Of bezuip je ofzo, weet je wel. Hee en Cris, luie lamzak, ga effe vlaggen, wil je?’ Stephan Jacobs dook wel op in ons statige keurkorps. De robuuste routinier met zachte –g was transfervrij en heeft een eenjarig contract ondertekend. Het was nog kort nageltjebijten, maar we mochten de drasse grasweide in. Een kwaadaardige flirt met een afgelasting stierf gelukkig in zijn eigen doffe ellende.

WV-HEDW1Het hulpeloze netje van JOSje bolde al na zo’n zesentachtig tellen. Der Törder kapte majestueus en vond soeverein het onderhoekje. WV 15 sneed als een geslepen stanleymes door zachte margarine en creëerde adembenemende kansen. Het opgezwollen ego van Der Törder bleek bescheidener dan menigeen soms denkt. Hij vergrootte zijn duizelingwekkende rendement met twee doorknede assists. Törder-assists waren nieuw in deze vruchtbare jaargang. Tweemaal was Roodbaard de achteroverleunende ontvanger. Centrale middenvelder Faas werd rond de middenlijn aangegooid door Dr Phil en begon een imposante wandeltocht. Roodbaard en Der Törder trokken het gat, Faas schreed keizerlijk de buurvrouwenzestien binnen en rolde het balletje achteloos in de hoek. 4-0 na een half uur, een kolossale slachting dreigde. Hing JOSje finaal nokkie in de spreekwoordelijke touwen? Onze tot dan toe schuchtere buurvrouw toonde vurig temperament en deelde lieve speldenprikjes uit, doch onvoldoende om een ervaren masochist in vervoering te brengen. Het teisteren van de paal was daarentegen wel een tikkeltje spannend.

JOS thuis 3Mirek liet zich van zijn wantrouwendste kant zien: “4-0 voor? Jullie? Echt niet! Dat kan niet.” De pauzethee proefde zoetjes en de weersverwachting voorspelde nog meer formidabele grootsheid; KoenLinks was voorbestemd schitterend te shinen als linksbuiten. Verlekkerd droomden we van prachtig afdraaiende voorzetten en woeste wreefknallen in de kruising. Daarvan kwam evenwel bitter weinig terecht daar de herrezen buurvrouw na drieënnegentig seconden stijlvol scoorde: 4-1. Een raadselachtige paniek vulde de herfstlucht, maar werd onderbroken door Balgate. JOSje miste het doel royaal en de eigengereide bal verdween spontaan van de aardkloot. Een diepgaande zoekactie van zeven man blauwwitte Special Forces bleek vruchteloos. Het melige zoekclubje verscheen met een eierzacht rond gedrocht uit de bosjes. Omdat we reserveballoos waren, werd het onbespeelbare monster zowaar tijdelijk tot wedstrijdbal gebombardeerd. Het beïnvloedde ons leven niet. WV panikeerde vrolijk voort en JOSje trok ten aanval maar miste de goalpotentie om onze domme paniek te doen overgaan in ijzingwekkende radeloosheid. Een semi schwalbe door Der Törder bracht verlossing. Hij ontfermde zich eigenvoetig over het gemakkelijk geschonken pingeltje: 5-1. Kennelijk werden sommigen hier een beetje warm van. Roodbaard werd stijlvol met een ippon gevloerd en enkele volwassen meneren moesten vervolgens uit elkaar getrokken worden, als waren zij overspannen ruziekleuters in de zandbak. De koddige consternatie duurde kort. WV 15 boekte een tweede driepunter in successie. Aandoenlijk debatclubje als wij zijn werd Balgate bloedserieus bediscussieerd in de kleedkamer. Wiens verantwoordelijkheid was de vermiste bal? Wie ging dat betalen? Boze jongetjes overal. Onder een aangenaam warme douchestraal beluisterde ik de wegstervende echo van geagiteerd geneuzel.

 

Gijs Lauret