Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

Tag: kampioenschap

13 mei 2017: DVVA 6 – WV-HEDW 9 2-1 (1-0, 1-1) na verlenging

Voetbal is oorlog, zei Ome Rinus ooit. Hoewel het tegen een opponent met de fröbelachtige naam DVVA (Door Vriendschap Verenigd Amsterdam) moeilijk atoombommen werpen is, werd het evengoed een duel op leven en dood. De glorieuze overwinnaars zouden namelijk ongezouten kampioen zijn van de derde klasse, en de dieptrieste losers logischerwijs niet. In de geesteszieke bureaucratie van Zeist noemt men zoiets ook wel een beslissingswedstrijd. Precies evenveel punten halen in de reguliere competitie, dan krijg je dit soort merkwaardige uitwassen. En zo’n uitwas vindt dan plaats op neutraal terrein, bij sv RAP aan de Kalfjeslaan in dit geval. Enkel hel en verdoemenis voor de zielige losers? Nog net niet, maar het scheelde weinig. Want om na een geweldig gare nederlaag in de wedstrijd van je leven op de eerstvolgende dinsdag in de nacompetitie om promotie te moeten aantreden, dat gun je je gruwelijkste vijand niet. Alles ervoor doen dus, en nog meer ervoor laten. Vroeg naar bed, broodnuchter, handjes boven de dekens, vrouw verplicht op de bank slapen. Alles zodat ze de wedstrijdroutine niet verstoort. Met haar eindeloze geneuzel over het songfestival. Oogjes dicht. Focus. Visualiseren. Oogstrelende goals voor WV, gele hipsters aan het spit.

Naar verluidt hadden onze gele sojamelkliefhebbers van Drieburg grote moeite om een representatief zooitje mafketels richting Het Loopveld te krijgen. Er werden zelfs blinde paniekaankopen gedaan. Zo vernam ik uit loslippige bron dat men Rens Weijers had opgetrommeld, een nogal onverstoorbare figuur die door zijn verwarde trainert ooit “in potentie de beste speler van de hele tweede klasse” genoemd werd. Ik ken de potentiële superstar vooral als een brave veertigjarige huisvader van hockeyende dochters, en in zijn schaarse vrije tijd is hij vergadertijger bij een of andere semimilieuvriendelijke energiemaatschappij. Maar dit alles uiteraard geheel terzijde. Uw prijsgeile vedetten beschikten over een vlindermesscherpe selectie. Een selectie met honger alsof er wekenlang enkel rijstwafels gevreten waren. Aldus maakten we ons op voor een Watergraafsmeerse derby op de Amstelveense grens. Quel affiche!

De herentoiletjes werden door beide equipes gretig bezocht. Ome Tomba en ondergetekende volgden nauwlettend wie er allemaal naar binnen gingen en hoe lang dat duurde. Volgens ons had er niemand gepoept. DVVA’s topscorert gluurde ons doodsbang aan en vroeg met trillende stem of we soms in de rij stonden; geenszins, hij had vier stinkende plees voor zichzelf. Het is wat hè, die finaleangst. De kleedkamer was zwanger van wedstrijdspanning, welke resoluut werd verdreven met zenuwachtige giecheltjes en tijgerspray in de liezen. Kapitein Wes de Viking sprak zijn gladiatoren toe: “Vandaag is onze Europa League finale. We kunnen sowieso fakking trots zijn dat we hier staan, maar nu wil ik godverdomme winnen ook.” Waarna een ellenlange wirwar van tactische spitsvondigheden volgde. Gebrabbel over intensiteit en hoog druk zetten. Petertje Bosz zou ervan watertanden. Törder daarentegen kreeg er jeuk van en liet dat op Törderistische wijze blijken: “Zullen we nu stoppen met lullen en lekker gaan voetballen?”

Ons werd het ku(ns)tgras toebedeeld, terwijl op het hoofdbiljartlaken een prutswedstrijd plaatshad tussen tweeëntwintig schandalig arrogante personen die zichzelf kennelijk belangrijker vonden dan een beslissingswedstrijd om het kampioenschap. Gelukkig was daar onze tophooligan annex achtsterrenkok met een knetterlijp Bengaals vuur om de troosteloze ambiance de hemel in te pimpen. Dat hij nu een levenslang amateurvoetbalterreinverbod in zijn mik krijgt, neemt hij met liefde op de koop toe. Zo zijn echte fans, toch? Scheidsie en zijn twee officiële KNVB-grensies (het moet niet gestoorder worden, mensen) checkten alle pasjes in de middencirkel. Als vluchtelingen op een Grieks eiland werd men een voor een in de ogen getuurd. Waarbij die blonde DVVA-marinier kennelijk genoeg weghad van die gozer op het pasje. Volgende formaliteit: netjes in teamverband op een rij gaan staan. Het was een mooi geluid, het herhaaldelijke geklats van de handen die elkaar (weliswaar ongemeend) succes wensten.

De eerste balomwentelingen beiderzijds waren ontzettend finaleachtig: retenerveus. Grensie was enorm ernstig met onze dug-out in de weer. De ganse goegemeente moest uiteraard in het gemarkeerde coachingsvak blijven en moest zitten bovendien. Met één uitzondering: “Alleen de trainer mag staan!” Sindsdien ben ik dus trainer. WV koesterde een licht overwicht, waarbij de gele hipstercounter als een dodelijk roofdier zijn kans afwachtte. Quintus scoorde geel voor worstelgedrag, terwijl de overbodige lange haal naar voren tomeloos in zwang was. Er volgden enkele spannende kopacties uit cornertjes, maar dat was het wel. Tot dat ene afgrijselijke moment in minuut 33 waarop een zekere Sylvain Dijkshoorn, zeg maar de Törder van DVVA, de benedenhoek vond: 1-0. Dat was eventjes behoorlijk poes met peren zullen we maar zeggen. Herr Walter ving een domme prent voor shirtje trekken en huilde wanhopig “Ik moest toch wel!” nadat hij hierop zeurderige commentaartjes van medespelers ontving. Ons bestaan viel waarachtig niet mede. Törder zat aan de metalen ketting bij een zekere veertigjarige huisvader en vooral bij Haarbandmans, diens sterke kompaan centraal achterin. Kassie daarentegen dartelde prettig over rechts, maar een punt drukken? Ho maar.

De Viking begon zijn rustbabbel met honderd procent realiteitszin: “Oké. 1-0 achter.” Daarop volgden zalvende woorden van menigeen waarin veelal werd benadrukt dat er niks aan de hand was. Echt niet. Ons skyhighe zelfvertrouwen werd verder opgekrikt door de introductie van onze Geliefde Leider. Kim Jos-un verving Quintus, die immers gigantisch geel zag. Al vroeg moest Betomek gestrekt richting bovenhoek, wat de katachtigste aller doelwachten uitstekend is toevertrouwd. Ons tot dan flubberige spel won zienderogen aan geestkracht. Benna creëerde een eerste kans dankzij eigen vastberadenheid, maar kreeg het leer van dichtbij niet door de doelman heen. Een strakke vrije trap van Törder bracht hemelse verlossing. Kapitein Roodbaard hing majesteitelijk ongedekt in het Amstelveense luchtruim en knikte: 1-1! Hondsdolle vreugde. Betomek kwam als een Onana uit zijn hok sprinten en gaf de platonische blauwe orgie Pools cachet. Waarna we een immense ontploffing hoorden die je doorgaans alleen in het Midden-Oosten hoort. Welke sensatiebeluste hooligan was dit nu weer? Er is slechts één verdachte. De gelijkmaker bleek het mentale tikje in de juiste richting. DVVA’s kleine vurige middenvelder knalde onze Tarzan hoorbaar onderuit. Rugnummers hadden de armetierige hipsters niet, maar zijn signalement had scheidsie blijkbaar goed onthouden: tweede geel voor de donkerharige jongeman. Elf tegen tien. Scheidsie zat er sowieso tamelijk kort op, en al helemaal bij onze dictator. Onze kleine tiran viel meesterlijk in en baasde in zijn duels. Ondanks zijn lagere schoolgewicht van tweeëndertig komma vier kilo werd hij meermaals door scheidsie afgefloten vanwege fysiek spel. Dit verdient wat mij betreft de kwalificatie ‘bizar’. Uw blauwe superidolen drukten de gele ventjes ferm achteruit. En als er al kortstondig teruggedrukt werd, werd dat koninklijk geneutraliseerd door Wes of Faas, die meesterlijk verdedigden. Walter onze babbelzieke knuffelduitser werd afgelost door Markiemark als linksachter en de moegestreden Benna door sprintkanon Smelvin. Laatstgenoemde werd in de laatste minuut in ziekelijke scoringspositie naar de grond gewerkt. Scheidsie echter had zin om wereldwegwuifkampioen te worden en werd dat dus ook, stante pede. Wanhopig schreeuwen en lullen met grensie hielp ook al niet. Diens veelbetekenende commentaar luidde namelijk: “Hij wuift het weg, je kunt het zelf zien, hij wuift het weg.” Dat konden we inderdaad zelf zien.

Verlengen dus. De volle zon deed zijn gloeiende intrede en het kutgras broeide. “Nak ze jongens!” riep een loslopende gek achter het hek. En daar ging WV 9, vastbesloten om ze te nakken. Sinds zijn goaltje was Roodbaard buitensporig opgebloeid. Zijn schitterende nakpoging eindigde onderkant lat. Er werd gesmeekt om doellijntechnologie, maar niemand keek op zijn horloge. Hoefde ook niet, want hij zat niet. Scheidsie was ondertussen gepassioneerd zijn nieuwste hobby aan het uitoefenen: allerhande toeschouwers verordonneren dat ze achter het hek moesten staan in plaats van naast de dug-out. “Wegwezen!” riep hij er heel standvastig bij. Dan vind ik ‘Wilt u alstublieft oprotten, klootzakmeneer’ toch vriendelijker overkomen. Gebiedende wijs klinkt altijd zo ruw. Maar dat was niet het ergste. Alsof we nog niet gezamenlijk aan stress waren gestorven, volgden er twee misselijkmakende scrimmages in de DVVA-vijfmeter. Kansen die aan de eerste de beste pasgeboren herdershond waarschijnlijk wel besteed zouden zijn, maar nu in vijf instanties werden gemist. Topsupporter Tonzel klapperde als een Rotterdamse neanderthaler met de plastic klep van een verdwaalde afvalbak om zijn helden moed in te dingesen. Baresi verving rechtsachter TvT, klaar om in geval van pingelserie zijn strafschop door het net heen te rossen. Maar alsjeblieft geen pingels. Scoor gewoon. Please. Dat gebeurde in minuut 120. Ons leven verwerd tot moeder aller nachtmerries. Een fatale hipstercounter. Spitsie schepte de bal met links deed dat fantastisch. Met z’n twee vette oorbellen ja, godverdegodverdepleuris. Gillende en springende sojamelkdrinkers. Klaar. Uit. Over. Hel. Verdoemenis. Huilen. Niet kúnnen huilen. Alles. Niks. Zelfverwonding! Polsen snijden. Dood. Honderd paracetamollen tegelijk innemen. Anders iets slopen misschien? Wat dan ook. Intens zure druiven. Ongekend kut met knoflooksaus. De voetbalgoden pisten ons recht in de bek, anders kan ik het niet verwoorden. Ach laat ook maar. Gefeliciteerd, gele hipsters! Jullie zijn kampioen. Baardmans is trots en houdt van jullie. Maar stiekem ook van ons, lekker puh.

“Wil jij een likje, papa?” Mijn jongste kwam op me toe met haar Raket-ijsje en verzorgde hiermee de aftrap van Het Grote Relativeren. De gedachte dat het in de tweede klasse helemaal niet zo leuk ballen is met een team waarvan de basisspelers nooit trainen, want zo’n team zijn wij, hielp ook al een tikkeltje. Ons ondraaglijke leed werd verder verzacht door een vloeiende stroom alcoholische versnaperingen, verschrikkelijk gore frikandellen, door het spelen met de gedachte om collectief van het Hilton te jumpen en toen we daarvoor toch te laf bleken gingen we maar uitjanken bij WV. Aldaar viel clubheld der clubhelden Ron Heijne ons half huilend in de armen en werden we heerlijk geknuffeld door Ria. Mirek keek ons doordringend aan. Zijn mond zei niets, zijn ogen zeiden ‘Nee’. We zagen het leven alweer een heel minuscuul klein beetje zitten, niet in het minst door de goddelijke tunes van onze eigen DJ Tonzel. Gotta love that guy. O ja en dinsdagavond begint de nacompetitie, uit bij Argon. Voor de ware diehardsupporter is dit dé kans om je te onderscheiden. Kom je gezellig naar Mijdrecht?

 

Gijs Lauret

29 april 2017: WV-HEDW 9 – Swift 5 2-1 (1-1)

Het was nagelbijtzaterdag. Sorry hoor menson, maar anders kan ik het niet omschrijven. Het was zo verrekte teringspannend dat ik de hele week neigde naar ongeremd bedplassen. Ik zal je een hoogstpersoonlijke minisamenvatting geven van de mogelijke scenario’s. Niet te uitgebreid en al helemaal niet compleet, dat begrijp je wel. Daar word jij namelijk hondsdepressief van en ikzelf haak halverwege af. En dat moeten wij allebei niet willen. Dus. Uw belegen supersterren van WV 9 stonden in verliespunten exact gelijk met de gele hipsters van DVVA 6. Een wedstrijdje meer gebald, dus ook drie mierzoete puntjes meer dan die gele lullo’s. Die gele studentjes moesten op de thee bij de opgefokte bromsnorren van Fortius, wat een gevaarlijk hete lunchvoorstelling beloofde te worden. Helemaal als scheidsie de glorieuze rol van twaalfde man zou opeisen. Alle kans op een zotte uitglijder van de gele ventjes dus. Het potje tegen de verwende zuidaskakkers van Swift was onze allerlaatste reguliere competitiewedstrijd. Al deze voorinformatie leidde tot de volgende conclusie: ieder scenario waarin WV 9 vandaag meer punten zou sprokkelen dan de gele Henkies betekende een tweede titel op rij. Van vierde klasse naar tweede klasse in één jaar tijd. Hoe woest aantrekkelijk is dat? Ik vind dus dat je best in je bedje mag plassen bij die gedachte alleen al.

Omdat wij voor een onsje competitievervalsing onze slinkse neus niet ophalen, begon ons eventuele kampioensfestijn pas nadat het wilde treffen tussen de gele persoontjes en warmgebakerd Fortius was afgelopen. En wild werd het. “Godverdomme man! Gaan we nog wat doen of hoe zit dat?!” riep de woedende keeper van de zinloze gastheren hysterisch. Die gozer z’n kapsel is trouwens volstrekt uniek, maar dat terzijde. Aldus leidden de gele sojamelkdrinkers halverwege met een belachelijk comfortabele 0-4. Waardeloos Fortius gaf een beschamende masterclass in verdedigend stilstaan en hield zich qua keekjes uitdelen opvallend in. En die gevaarlijke dikke spits deed ook al niet mee. De gele knakkers sneden als stanleymesjes door boter die te lang in de zon heeft gestaan. Namens WV 9 had driekwart elftal de moeite genomen om twee slootjes te trotseren en deze ellendiepe ellende te aanschouwen. “Ik ga een klacht indienen omdat die scheids nu niet z’n best doet en tegen ons wel. Dat is niet eerlijk”, dreigde er eentje. Enorm logische redenering natuurlijk. Hoe dan ook, na 0-5 hielden uw mentaal gediste vedetten het voor gezien. We staken de stinkende sloot over en aanvaardden het lange wachten bij WV. Nog anderhalf uur tot Swift.

We zagen liefst zeventien krolse blauwhemden rond de zestien staan, van wie de baardigste een op het oog vrij tam besprekinkje hield. Tenminste, zo zag het eruit van dertig meter afstand hè, misschien ging het er eigenlijk wel hartstikke ruig aan toe. Dat een zekere roadrunner uit Noord heimelijk stond te gapen, doet anders vermoeden. De blije doelwacht van zondag 1 was in ieder geval present. Betomek leed kennelijk aan slappe knietjes en was uitgerekend nu met zijn lieftallige gezin naar Polen gevlucht. De vervaarlijke zuidaswankertjes van Swift voorspelden een heftige kluif. Zij verkeerden immers in blakende bloedvorm en roken standvastig aan een periodetitel. Hun allerlaatste verlies leden zij in november jongstleden, uiteraard tegen uw heerlijke helden. “Geloof je erin, Mirek?” vroeg ik mijn idool in het voorbijgaan. Het was uiteraard faliekant zinloos om zijn antwoord af te wachten, maar ik deed het toch. “Nee”, baste hij zonder om te kijken.

Met een geel mannetje of tien had DVVA een alleszins respectabele afvaardiging naar kunstgras 2 gezonden. Zij werden opgeschrikt door het gouden buitenkantje van Tarzan, die Kassie bediende. Kassie, overigens getooid met een volkomen DVVA-waardig hipsterbaardje, buitenkantte de bal achteloos in het kruis: 1-0. Collectief WV-orgasme. Voor het overige was het eerste bedrijf veelal een knetterend fysieke exercitie waarin de metalen kleerkasten van Swift tamelijk lekker rendeerden. Druk zetten ging zo beroerd nog niet, maar in balbezit oogde het haast als patat bakken zonder frituurvet. De ultieme noodgreep van de bal op het dak werd zo’n zeven keer gehanteerd, waarna onze Sjulemani steevast als een dolblij kwispelend hondje via het elektriciteitskastje bovenop de bestuurskamer klauterde. Zestien en een kwart miljoen prima besteed. Het fysieke spel viel Ome Benna bepaald niet mede: “Het is gewoon vrij worstelen man”, mopperde hij en maakte een ouderwetse tjoerie. En plotseling ontwaarden we de bodem van onze mentale put. Een vrije trap werd bruut in de hoek geramd: 1-1. “Ja, nu ga je ineens heel anders de kleedkamer in”, somberde een psychisch geknakte kenner onder ons.

In onze ietwat overspannen verkleedstal bleken de onbetaalbare quotes weer ruim gezaaid: “Kom op jongens, ik heb het idee dat we nog niet wakker zijn gewoon, Jezus! Doe niet zo angstig allemaal!” en “Ze hoeven vandaag echt niet mooi hè, als ze er maar in gaan!” en “We zijn voorin echt te lief”, en “Die DVVA-klootzakken zitten ons gewoon uit te lachen daar langs de lijn, rot op man, we gaan ze helemaal kapot maken!” En dat alles in een bedwelmende tijgerbalsemlucht. Wie dan nog niet geïnspireerd is om een beukende tweede helft op de mat te leggen, kan er net zo goed meteen een eind aan maken.

Quintus, wiens kapper aan z’n krullenbol te zien nog steeds hartstikke dood was, werd vervangen door Kim Jos-un, wiens recente kernproefjes de withemden doodsangsten moesten inboezemen. Was KoenLinks aanwezig? O maar natuurlijk. Hij is een serieuze prof en liep warm. “Koen, ga je erin?” werd hem gevraagd. “Geen idee”, antwoordde hij gortdroog. Ondertussen waren uw opgezweepte favorieten fijn assertief aan helft twee begonnen. Dit resulteerde in een innige omhelzing van Törder met zijn breedgebouwde tegenstrever. De intens knuffelende kemphaantjes wankelden de Swifter zestien binnen, alwaar Törder ter kunstgras ging. Penalty. Vele intens nijdige Zuidassers flipten de wokpan uit, maar scheidsie Willem vaart al decennialang zijn eigen koers en liet dit op voor hem kenmerkende wijze horen: “Ik fluit voor wat ik zie en daar bemoeien jullie je eigen NIET mee!” Hij bewoog beide handen met een heftig gebaar uit elkaar. Precies zo’n gebaar waarmee je jengelende kleuters laat weten dat het nu afgelopen moet zijn. Zijn grijze staartje danste op zijn achterhoofd. Törder nam ruim tijd om de stip te leren kennen, terwijl zenuwlijdende Swiftmensen voortdurend “Scheids, hij ligt ernaast!” schreeuwden. Een snerpende fluit, een zelfverzekerde aanloop, een hard en gemikt schot in de rechterhoek. 2-1. Vreugde. We hadden weinig engs te duchten van de grote witte mannen, hoewel Roodbaard de enige gele prent incasseerde na een ordinaire pootjeshaakactie. En onze bevlogen invalkeep trad ten enenmale handelend op in een benauwende één-op-één situatie. Onze winnende helden deden in het laatste kwart hun uiterste best om hun bewonderaars langs de kant aan een serie gruwelijke clusterhartverlammingen te laten bezwijken. Invaller Sjulemani en Törder misten de meest oogstrelende kansen op een Swifter nekslag. Edoch, iedereen leefde nog toen de fluit klonk. Zo ook KoenLinks; hij was inmiddels goed warm.

Er werd gerend, gesprongen, omhelsd en meer van zulke impulsiviteit. “FINALE! FINALE!” brulde neorechtsback TvT op z’n allerneanderthalerst door de Watergraafsmeer. Dit, beste lezer, zal ik u kort uitleggen. Je kunt denken dat zo’n TvT een primitieve gek is die gewoon maar wat onzin uitkraamt. Welnu, dat is beslist niet het geval. Het kwam er misschien een beetje wild uit, maar over de inhoud van zijn tekst had hij terdege nagedacht. De verwachting is namelijk dat de gele hipsters hun laatste competitiewedstrijd tegen tennisvereniging VVGA eenvoudig in winst zullen omzetten. Dit betekent dat zowel DVVA als WV op 48 punten zal eindigen, waarna een beslissingswedstrijd zal uitmaken wie zich tot kampioen kroont. Zodoende: finale. Er werd een gezellig flessie Moët Chandon, aangesleept door een zekere heer Broekman, ontkurkt ten behoeve van een voorbarig feestje. Tegelijkertijd gingen de overgebleven DVVA-hipsters in betrekkelijke stilte huns weegs. Ik weet trouwens niet wat jij gaat doen, maar ik ga vannacht eens even lekker in m’n bedje pissen. Doei.

 

Gijs Lauret

30 april 2016: WV-HEDW 15 – FC Amsterdamse Bos 3 2-1 (1-1)

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 1De vlegelige shoarmabuikmannen van Amstelveen/Heemraad 5 verzuimden afgelopen week beschamend hun sportieve plicht tegen ondeugend RAP. Door deze stiklelijke uitglijder van onze theoretische concurrent werd uw blauwe vedettenensemble spontaan kampioen zonder te spelen. ‘Godverdomme’, tierde een laaiende groepsapp direct. Evenals: ‘Zo hoeft het van mij niet’, ‘Kom we trekken ons terug’ en ‘Dit is pas echt kut kampioen worden’. Waarna de gare zuurpruimerigheid werd verdreven door een passende hallelujastemming: ‘KAMPIOENUUUUUUUH!’ Hoe dan ook werd de voorgenomen feestwedstrijd tegen onze Amsterdamse Bosjesmannen (het voormalige ABN/AMRO) gedegradeerd tot een niemendal om des keizers stinkende stoppelbaard. Eigengereide weergoden dreigden met langdurig hemelgezeik deze totale nikswedstrijd ook nog te laten afgelasten. De doelmonden oogden namelijk als zompige oorden waarboven 23.000 Pampers vakkundig waren uitgewrongen. Een paar droge vrijdagavonduurtjes deden echter wonderbaarlijke wonderen. Ons dikwijls beklaagde hoofdveld lag er uiteindelijk prima lekker bij.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 2Terugdenkend aan de geestesgestoorde heenwedstrijd kwamen bij mij traumatische visuele beelden bovendrijven. Aan de binnenkant van mijn ogen ontwaarde ik ongeleid rondvliegende kotsstralen, een dromerige pingelpakpool met ongewoon vreemde fratsen en een toenmalige Opperste Leider Kim Jos-un met een lulbiertje in zijn zelfingenomen lulslokdarm. En drie zwaarbevochten punten, gelukkig. Waar toentertijd een onverhoedse spelerschaarste dreigde, konden we bij de kampioenswedstrijd allemaal ineens wel. Plotseling geen zielige werksmoesjes, geen gedwongen bezoekjes aan teringingewikkelde schoonouders en geen jarige huisdieren die extra aandacht moesten hebben. Heel apart. De uitpuilende wedstrijdselectie herbergde tweeëntwintig happige krankzinnigen die zich wanhopig wilden bewijzen voor de vele tienduizenden fans. Onze amandelmelk drinkende brabovriend Baresi, die zich overigens terecht bij mij WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 3beklaagde dat hij in mijn armoedige verhalen nooit wordt genoemd, wordt hier nu dus wel genoemd. Brabovriend Baresi onderbrak een wulps vrijgezellenpartijtje en scoorde de vroegste vlucht van Dublin naar Schiphol. Aldus werd hij prompt een vriend armer maar een kampioenservaring rijker. Zo bestaat ons eentonige leven uit doorlopend prioriteren. Van onze oorspronkelijk 24-poremige selectie waren er slechts twee stoethaspels die vandaag minuutloos bleven. Het betrof onze Youz (toch weer nijpende werksmoesjes, lieverd we missen je zo) en ondergetekende, een kleinzerige lafaard die niet met een gipsen been durfde te spelen.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 4Na een obligaat doch kneuterig gezellig selectiefotootje in het doelgebied kraamde Kaptein Toivonen zijn gebruikelijke motivatiebabbels uit. Onbetwist hoogtepunt uit zijn meeslepende bloemlezing was de focus verhogende tekst “Het wordt een chaotische wedstrijd, maar doe alsjeblieft wel een beetje je best.” De doortrapte slimmerik doelde erop dat iedere zeshonderd tellen liefst twee wissels moesten plaatsvinden; er emmerden immers tweeëntwintig dwazen om speeltijd tijdens deze unieke happening. Ondertussen waren reeds zes flegmatieke bosjesmannen het veld op gedruppeld voor een ongeïnteresseerd opwarmrondje. Ook het ingehoerde scheidsie, tot ons gekomen via het beruchte scheidshuren.nl, was gearriveerd. Deze woordenrijke vent liet zich met opvallende graagte ontvallen de broer van ene Michael Reiziger te zijn. Dat is schijnbaar een voetballer van vroeger.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 5Het werd een ware kampioenswedstrijd; niet om aan te koekeloeren. De heer Reiziger informeerde of er toch asjeblief iemand namens de armetierige bezoekers voor vlaggert wilde figureren, daar zij geen wisselspelers hadden. Hij werd secondenlang gniffelend aangetuurd, waarna Quintus zich over de roodgele vlag ontfermde. En prompt, hoe lachspier stimulerend, z’n beste vrindje Törder afvlagde. Die met hevig gefrustreerde armgebaartjes aangaf niet gediend te zijn van dergelijke brutaliteit. De levensgevaarlijke bosjesmannen belegerden onderwijl de vesting van onze toppool. Deze brute geweldenaar was niet geïntimideerd en pakte uiteraard alles. M’n peuterdochter kon alle gruwelellende intussen niet meer verdragen en simde onophoudelijk “Huis. Huis…” Waarna haar grote WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 6zus assertief corrigeerde: “Nee! Je mag niet naar huis!” en op haar verschrikkelijke feesttoeter blies. Mijn bij wijlen betweterige schoonvader keek me minutenlang honend aan. Hij lachte hardop en zijn spottende ogen zeiden: “Voetbal jij echt met deze idioten?” Gelukkig onttrok onze briljante rechtse tandem zich aan de meurende malaise. Dr Phil trakteerde op een elegante steekpass buitenkantje rechts en bliksemschicht Kassie schoof ons op voorsprong: 1-0. De vreugd was evenwel kortdurend. Met een zoevende vrije trap neutraliseerden de voormalige bankiers hun probleempje. “Lekker ABN!” riepen ze om het hardst. Behalve subtiel onderling bekvechten en gebaartjes maken deed WV 15 voor rust niet veel meer.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 7Toivonens hartstochtelijke donderpreek heb ik niet bijgewoond, dus daarover kan ik u niets vertellen. Wel had hij het lumineuze idee opgevat om Törder tot aanvoerdert te bombarderen. Hij die zijn medespelers het meest afjankt als kapiteintje benoemen; da’s logisch. Veel inspiratie leken uw futloze kampioenen hier niet uit te putten, want de gewezen graaibankiertjes teisterden snoeihard de paal. Een verbeten Tomba, die nimmer een gebrek aan werklust verweten kan worden, was vastberaden om het duel te doen kantelen. Dus schoot hij meteen maar onze edele middenvelder TvT in zijn kloten. Vol. Van een meter afstand. Vanzelfsprekend had beroepspositivo Arn hierop een welgekozen aanmoediging paraat: “Kom op Tommetje!” Mama Dits had overigens andere zorgen en klampte haar jongste telg aan: “Ik heb een hele prangende vraag. Heb jij de reservesleutel van de auto nog?” U begrijpt: we zagen maar bar weinig voebel en een hoop rarig gepruts des te meer. Een esthetische uitzondering op deze regel was de fijnbesnaarde dieptepass van Roodbaard op Benna, die het aanstormende keepertje hulpeloosWV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 8 achterliet en de bal prinsjeheerlijk in het lege netje ramde: 2-1. Tot zover de verre van boeiende wedstrijd, die door de uitmuntende scheidsrechter Reiziger met een snerpend fluitje werd geëuthanaseerd. Reiziger leek trouwens gruwelijk op Reiziger, dus zou zomaar een broer van Reiziger geweest kunnen zijn.

We waren blij. Niet zo blij als de ontremde jongetjes van Leicester, maar heus blij. We sprongen als homogene blauwe massa door en over elkaar. We brulden als achterlijke gladiolen terwijl de Lidl-champagne rijkelijk sproeide en blauw Bengaals vuur de stadslucht verder vervuilde. En het voornaamste: we knuffelden De Schaal. Onze schaal. Met dank aan een gedegen feestcommissie. WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 9Verderop stond Mirek met het gezicht van een Poolse oorwurm die al weken geen sterke drank meer heeft gehad. “Ga je ons nog feliciteren, Mirek?” vroeg ik. “Nee, vandaag niet”, antwoordde hij. De legende vertrok geen spier en liep door. Onbetaalbaar vind ik zulke mooie dingen. Onbetaalbaar was ook de superchille takkenherrie die onze geniale dj’s Tonzel en Sjulemani fabriceerden. Om maar te zwijgen over de onsterfelijke André Hazes imitator die de kantine nagenoeg liet afbreken. Hij was zowat echter dan André zelf: royale bierbuik, bijpassende onderkin, ringbaardje, zwarte hoed, dikke ketting, oorbelletje en al zweetdruppels voor het optreden. Het was net of Dreetje er werkelijk bij was.

WV-HEDW 15 - FC Amsterdamse Bos 3 30-04-2016 10Dat het wilde festijn tamelijk succesvol was, bleek wel uit de immense hoeveelheid verloren eigendommen na afloop. De een miste een sok, de ander een voetbalschoen en een derde zotte malloot zijn ganse sporttas met inhoud. En de schaal. Die was natuurlijk sowieso pleite. Maar hing ineens mysterieus aan een schoorsteenmantel. Niemand wist ergens van. Hebt u iets gevonden of gezien? Bel ons alstublieft. Maar u kunt ook de plaatselijke politie bellen.

 

Gijs Lauret

16 april 2016: Blauw-Wit Beursbengels 4 – WV-HEDW 15 1-4 (1-2)

Blauw-Wit Beursbengels 4 - WV-HEDW 15 16-04-2016 1Nadat onze begerige titelkoorts tot tweehonderdnegentien graden Fahrenheit gestegen was, lag verneukeratieve focusverbleking heimelijk doch nadrukkelijk op de loer. De verlekkerde gesprekken gingen voortdurend over 30 april. Op die heilige dag moet en zal het kolossale volksbacchanaal op het omgeploegde hoofdveld van WV-HEDW plaatsvinden: de langverwachte kampioenskraker tegen de gewezen graaibankiertjes van FC Amsterdamse Bos. Het deed vermoeden dat vele verwende vedetjes met hun dromerige porem in de wolken liepen. En da’s dom, want Blauw-Wit Beursbengels moest geëlimineerd om de genoemde volksorgie überhaupt mogelijk te maken. En daarvoor moesten de linke Blauwwitters Robin Pröpper, Kees Luijckx en Carles Puyol worden bedwongen. De verrot kapotgedronken alcoholkoppen om me heen beloofden weinig vrolijks. De een keek nog comagezopener uit z’n lodderige ogen dan de ander. Bij Ome Arn echter aan onverzettelijkheid geen gebrek: “Als je hier punten laat liggen, is dat fakking lelijk. Ik wil echt dat dat niet gebeurt.”

Blauw-Wit Beursbengels 4 - WV-HEDW 15 16-04-2016 2Met vocale ondersteuning van loeiende rukwinden en vertrouwde pleurisherrie van de ring A10 mochten we de grasweide op. We waren een zeldzame hartklopping op een morsdood sportpark met louter lege velden. In de onbetaalbaar weggeteerde dug-out, waarin met graffitistift de lugubere en raadselachtige tekst RAPE ASC RAPE gekalkt stond, voelden we ons onverwacht thuis. Dat thuisvoelen nam in KoenLinks’ geval zo’n gigantische vlucht, dat hij er met zijn dunne reet bovenop ging zitten. En zijn zielige broekje inscheurde toen hij er half af flikkerde. Op het veld ondertussen deelden elf aanstaande kampioenen de lakens uit zonder dit in goals te vertalen. De blauwwitte bengeltjes roken en gristen hun tersluikse kans tijdens een merkwaardig lijpe cornerchaos. Markie was voornemens resoluut over de achterlijn te ruimen, maar caramboleerde zijn onvoorzien ferme vuurpijl via Arn in het doel. Dat was wel jammer. Zonder onze beestachtige pingelpakpool echter was deze stomvervelende achterstand in no time onoverbrugbaar geweest. Onze onoverwinnelijke kooitijger met grijpgrage armen neutraliseerde allerhande penibelheden. Hij was hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor alle aanwezige focus in het eerste kwart. Blauw-Wit Beursbengels 4 - WV-HEDW 15 16-04-2016 4Uw heetgebakerde sterren fulmineerden elkaar onder het gras, want daarmee maken wij elkaar scherp. Toch, lieve jongens? Het bleek wonderwel. Onze Sjulemani stroomde namelijk over van wedstrijdbeleving en als een ouwerwets nijfie zo scherp ramde hij na een dik half uurtje de 1-1 tegen de touwen. Zijn allereerste seizoenstreffert! Twijfel niet, Sjulemani is er. Heb ik altijd gevoeld. Hij staat op waar anderen huilend blijven liggen. En is daarom zijn 16,25 miljoen euro meer dan waard. Het was alsof we werden verlost van een immense boer die ons al drie etmalen het vreten en drinken belette. We ondernamen een kloeke doordrukpoging, maar moesten tegelijkertijd vrezen voor de gewiekste acties van hun kleine middenveldblondine met het leuke Lestienne-kapsel. Men lijdt het meest door het lijden dat men vreest, brabbelden onze wijze overgrootouders al. Dankzij een doeltreffend schot des Törders leek dit onzinnige lijden beëindigd. Met een minieme voorsprong mochten we theeën.

Blauw-Wit Beursbengels 4 - WV-HEDW 15 16-04-2016 3Helftje twee schiep een mentaal stabieler WV met opmerkelijk minder onnozel gefuck, meer druk naar voren en zenheid aan de bal. Toch wenste Ome Arn een vroege wissel, wat hij kortweg verklaarde met de prachtige tekst “teveel gedronken gisteren”. Nadien ging hij als onze allerheerlijkste motivator gierend tekeer langs de krijtlijnen. Iedere geslaagde actie kreeg een luidkeelse thumb-up, ieder dieptriest balverlies een bemoedigend commentaartje (“Lekker hoor mannen! Een beetje inzet! Ja, dat is het! Goed zo, madderfakkers! Ja, gaan! Ja! Lekker hoor mannen!” Et cetera). Terwijl het ingeslapen potje zich voortsleepte als een terminale strontvlieg onderweg naar zijn dikverdiende crematie, weigerden uw landerige helden die halfdode stinkvlieg in de fik te steken. Zo mikte Benna zijn fenomenale halfstift tegen binnenkant staander. In ons verkrachtingshok hield het zenuwpenerige nagelbijten aan. Twee oersimpele intikkers van Tördertje (hattrickje nummer elf) brachten verlossende ontspanning. Het kan niet meer verkloot. In het allerzwartste scenario (let wel: dit is ongeveer het allerergste wat zou kunnen gebeuren) wordt WV 15 volgende week kampioen. Zonder te spelen. Dat gebeurt indien de shoarma vretende pensridders van Amstelveen Heemraad absurd verzaken tegen RAP. Over twee weken zijn uw verse kampioenen levensecht te bewonderen tegen FC Amsterdamse Bos op Sportpark Middenmeer. Komt allen!

 

Gijs Lauret

9 mei 2015: Haarlem-Kennemerland 4 – WV-HEDW 15 2-2 (1-1)

Haarlem uit 1Op dierendag ging de heenwedstrijd tegen de gedegen Haerlemmers ondanks een luxueuze 2-0 voorsprong ramperig verloren (bit.ly/1FSlll6). De rest is potverdeurie geschiedenis en deze frustrerende geschiedenis is genoegzaam bekend. De voormalig profs van de Jan Gijzenkade verloren slechts één schamel duelletje en werden glansrijk kampioen. Als ergens geen natte reet op af te dingen valt, is dat het. Gefeliciteerd, oranjemannen. Die schitterende schaal komt jullie toe.

Haarlem uit 2WV 15 hunkerde ernaar de kakelverse titelhouder een flink runner-up-poepie te laten ruiken middels een historische afstraffing waarover hun Haerlemse achterkleinkinderen in 2093 nog schaamtevol en op gedempte toon zouden napraten. Sinds er nog louter eer op het spel staat valt echter op dat het aantal blessuregevalletjes in onze porseleinen selectie spontaan door het dak gaat. En dat sofahangen schijnbaar de belachelijke voorkeur verdient boven trainen. Na ongeveer 897 appjes bleek in ieder geval dat we afdoende spelertjes hadden om te ballen. Enkele bierige hangovermensen arriveerden een tikkel laterig, maar op tijd genoeg.

Haarlem uit 3Het vroegere Haarlem-stadion lag er fascinerend bij, met zelfs bescheiden grasgroei op een betonrottende staantribune. De tribunezijde achter een beider doelen was verwijderd, daarachter waren drie nieuwe veldjes neergeplempt. Ons werd kunstveld 3 toebedeeld, terwijl het hoofdveld verdrietig verlaten achterbleef en het tribunegras kalmpjes verder groeide. Linksbuiten Ben was na twee voebelloze doch fastfoodrijke jaartjes VS terug van pleite. Een pietkeizerig schaartje en een achteloos schuivertje van zijn gouden linkerpoot verder stonden we voor. Edoch: zonder tragiek geen voetbal. Tijdens een machtig sprintje ontving Ben een hoogstpersoonlijk bericht van zijn eigengereide hamstring. ‘Knap’, luidde het bericht. Exit Ben. Tot overmaat van drama wist de behendige nummer tien van de oranjemannen fraai te scoren. Neuspulkend kapte hij zo’n acht keer half WV uit: 1-1. De fysieke malheur greep ondertussen als ongeneeslijke builenpleuris om zich heen. Youz vond het nodig om Dr Phil van een halve meter vol voor z’n appetijtelijke krullenporem te schieten. Dr Phil gaf minutenlang een gratis demonstratie kaakvoelen met opwindend nakreunen. Youz overleefde dankzij een overenthousiaste teamgenoot ook niet zonder klederscheurtjes. Skattie zwaaide verbeten met zijn elleboog. Youz’ jukbeen verblauwde zienderogen.

Haarlem uit 4Het kleedkamersfeertje in de rust was weinig tevree, mede doordat sommigen in een zwartgekleurde fantasiewereld leefden. Zij verkeerden namelijk vol overtuiging in de bizarre veronderstelling dat we 2-1 achterstonden en hadden er nog een verzonnen verhaal bij ook: “Was dat eerste doelpunt afgekeurd dan?” Targetman Tonzel viel in en logischerwijs begon het meteen te lopen. Meesterlijk assisteerde hij Quintus I, die de Derbystar onbewogen in het bekende winkelhaakje legde: 1-2. De spanning was ver te zoeken, daar onze sublieme sterren geen duimbreedte weggaven. Wel waren er jolige hockeytijdstrafjes voor een opgewonden Roodbaardje en een overhitsig Haerlemmertje. Robuust scheidsie had de boel tot minuut tachtig uitmuntend onder controle, mede door zijn overweldigende verschijning. Plotsklaps was hij fenomenaal van het padje. Hij trakteerde de kansarme gastheren met gulzige gretigheid op een penalty na een ongelukkig vergrijp zonder bal in de buurt. Quintus de zogezegde zondaar wilde hier graag eventjes over babbelen doch werd heengezonden met de legendarische woorden “Ga maar lekker rukken”. Haarlem uit 5Die hete hartenwens van scheidsie kwam niet uit, maar de strafschop werd keurig benut: 2-2. Daarna moest scheidsie kennelijk overhaast naar zijn klaverjasclub, want hij floot subiet af. Sommige heetgebakerde persoontjes werden hiervan overmatig emotioneel, waardoor we afsloten met gemoedelijk heen en weer kijven. Gelukkig toonde WV 1 ons hoe je kampioen wordt; in een onvergetelijke galavoorstelling werd AFC op de elitaire knieën gedwongen. Gefeliciteerd kampioenen! Minstens zo belangrijk is het glorieuze kampioenschap van Martinus veteranen 3, dat haar vierde titel liet bijschrijven. Observeer en leer!

 

Gijs Lauret