Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

Tag: papa

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 1

Hieronder lees je een verhaaltje van mijn vijfjarige dochter. Zij heeft zelf de tekeningen gemaakt, het verhaaltje verzonnen en voorgedragen. Haar moeder heeft het voor haar opgeschreven.

 

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen, want ze wil haar oude schoenen houden. Maar haar moeder kwam en zei: “Je gaat ze vast wel mooi vinden.”

Morra deed de doos open en Morra riep: “Die schoenen vind ik mooi! Die wil ik wel hebben.”

En ze riep van plezier nog een keer: “Die wil ik wel hebben!”

Toen zei mama: “Oké, doe ze dan maar aan. Dat vind ik leuk want ik heb ze je gegeven.”

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 2

Prinses Morra met de schoenendoos met nieuwe schoenen

 

 

 

 

 

 

Toen liep mama weer weg naar de gang, en deed de kamerdeur open, en ze stapte naar binnen.

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 3

De mama van Prinses Morra

En toen zei de mama van prinses Morra: “Waar is papa nou?” Hij was opeens weggelopen. En toen ging mama zoeken. Ze zocht in de kast, ze zocht onder de dekens, ze zocht onder het prinsessenbed, ze zocht in de tuin, maar papa was niet te zien. Toen kwam prinses Morra eraan, en riep: “Waar is papa nou?” “Dat weet ik ook niet”, zei de mama van prinses Morra. En prinses Morra moest huilen van verdriet omdat papa weg was. Mama troostte haar. En toen klopte er iemand aan. Prinses Morra deed de deur open en het was papa. Ze was heel blij en toen gaf ze papa een kus. En toen liet ze papa de schoenen zien. En toen riep papa: “Oh, wat een mooie nieuwe schoenen, die zou ik ook wel willen hebben!”. Prinses Morra zei: “Die pas jij niet want je bent toch geen kindje meer”. Toen moesten prinses Morra en papa zo hard lachen dat mama de kamer binnenkwam, en ze riep: “Wat is daar nou aan de hand?” Toen riepen papa en prinses Morra: “Laten we nu maar naar buiten gaan naar de speeltuin. Dan kan de prinses op de schommel en in de draaimolen.”

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 4

Prinses Morra in de speeltuin

Na het bezoek aan de speeltuin gingen ze borrelen met de vriendinnen Annabel en Rosa. En toen ging prinses Morra haar vriendinnen een knuffel geven en een kus. Een dikke, fijne kus.

Prinses Morra wil geen nieuwe schoenen 5

Vriendin van prinses Morra

En ze leefden nog lang en gelukkig en aten nog lekkere chipjes en rozijnen en nootjes op de borrel. En nu is het verhaaltje uit.

 

Isa

Mond open, papa!

Mond open, papa! 1Nina, je bent een heerlijke kleine draak. Zevenenvijftig op de zestig minuten met jou zijn een ongeëvenaard feest. Samen in onze handjes klappen. Grenzeloos papa’s blokkentorens omsodemieteren en in onhoudbaar schaterlachten uitbarsten. Minutieus een losse schoenveter onderzoeken. Ik geniet van je. En jij? Jij lacht je dolvrolijke mondhoeken uit je perzikfijne babygezichtje.

Mond open, papa! 2Die drie op de zestig minder feestelijke minuten zijn dikwijls gedurende jouw hoogstaande nachtbraken, of anders tijdens de gezamenlijke maaltijd. Vanochtend openbaart zich je vastberaden eigenwijsheid, die je overigens niet van mij kunt hebben. Je zit luidkeels naast me te brullen in je blauwe kinderstoel. Je accepteert van mij nog geen druppel water, laat staan een hapje yoghurt. Ik zet het bakje zuivel met lepeltje voor je eigengereide neusje. Je bent kortstondig stil en bestudeert het halfvolle bakje. Plotseling stomp je je driftige handje erin en zwaai je geagiteerd met je kleine vuistje. Talrijke kledders witte rommel petsen op mijn katoenen trui en de eikenhouten vloer. Ik onderdruk een desperate woedeaanval; die zal immers niet bijdragen aan de wereldvrede. Je jankt loeiend verder en kijkt me onderwijl ziedend en wanhopig aan. “Wat kijk je nou? Zit ik hier in die blauwe luldebehangstoel! Waarom doe je dan niks, ouwe lamzak?!” Zo’n blik.

Mond open, papa! 3Uit pure radeloosheid neem ik je op schoot. Prompt overheerst de vreedzame stilte. Stel dat je nu gaat eten, dan kan deze sensationele vroege morgen niet meer stuk. Je mag zelf het kinderlepeltje vasthouden, maar je lieflijke mondje blijft gesloten als Teevens Nederland voor met de dood bedreigde asielzoekers. Prima, neem je tijd. Ik zie mijn twee andere lieve vrouwen gemoedelijk hun ochtendhavermout oplepelen, als ik spontaan een knetterharde klap op mijn bek voel. “Au!” roep ik oprecht geschrokken. Je kijkt me verbouwereerd aan, met je grote donkere ogen. Je knalde zomaar een metalen lepeltje in mijn gezicht (overigens ooit door mij gejat van Singapore Airlines). Mijn kin heb je een modieus yoghurtbaardje gegeven. Papa heeft het weer eens ultiem verkeerd begrepen. Niet jij, maar ik moet eten. En jij bepaalt wanneer. Zo gaat dat hier. We nemen beurtelings een hapje yoghurt. Door jouw haperige motorische coördinatie worden we opwindend wit geschminkt. Na vijf minuutjes is je bakje leeg.

 

Gijs Lauret