Gijs Lauret

Alledagsverhaaltjes, amateurvoebel, Ajax enzo, Het Vijftiende

Tag: Swift

26 mei 2018: WV-HEDW 10 – Swift 7 2-2 (2-2)

Ergens in de gure maand december schijnt de heenwedstrijd tussen die geitenbreiende kakrukkers en ons trotse vlaggenschip te hebben plaatsgehad. De scøre proefde prima de luxe: 0-1. Je mot het maar kunnen, scøren op het Olympiaplein. Vitesse kon het niet en Alexander Büttner al helemaal niet. Om zijn gemiste zaadpingel in Amsterdam-Zuid te vergeten vrat die Achterhoekse pannenkoek uit pure ellende maandenlang ranzige kipgyros met bedorven sirtakisaus bij Jorgos Zagkotsis. Vervolgens werd vetgemest Büttnertje uit de selectie geflikkerd door wannabe-zero-tolerance-trainert Henkie Fraser. Nadien werd afgetraind Büttnertje weer in de selectie geflikkerd, nukkig Frasertje uit de hele club geflikkerd, bracht Edward een klein beetje Sturing in dat geelzwarte jankelftal en door deze schitterende opeenvolging van strategische meesterzetten gaan die kansloze ploflullo’s van Vites nu Europa in. Laat Sarretje en Markie Netto er iets van leren. Die opgefokte Griekse Ernummer Zagkotsis overigens wist acht generaties Vitesse-voetballers in tonnetjeronde Peter Beenses te veranderen, daar in dat achterlijke restaurant van hem. Stoor je verder alsjeblieft niet aan deze alinea, want het gaat werkelijk weer he-le-maal nergens over. Die 0-1 in december daarentegen mag je gerust een professionele uitslag noemen. Fijne scøre ook. Het grappige is dat mijn verstrooide persoontje werkelijk nul herinneringen heeft aan dit gezapige wintermiddagpotje. Met vriend Korsakov heeft dat geen sikkepit van doen verder; ik was er destijds gewoon niet bij, weet je. Het zal wel weer zo’n ziedende streep van ons aller KoenLinks in de kruising zijn geweest, want zonder die geniale gozer waren we natuurlijk allang drie keer naar de kloten gedegradeerd.

Op kokendheet kunstgras, in een lucht droog als havermout, moest er niets minder dan gepiekt worden tegen de in wit gehulde zuidaswankertjes. Törder en z’n etterende, aan de betere hand zijnde kniebandje zagen kritisch toe. Hij droeg overigens een veel te dure semipsychotische korte stipjesbroek van een buitenissig Italiaans kledingmerk waar iedereen behalve ik van gehoord heeft. Scheidsie trouwens mat ongeveer de afmetingen van een doelpaal: zo’n twee meter lang en tien centimeter breed. Hij liep er fantastisch parmantig bij met z’n reuze officiële KNVB-outfit en persoonlijk vond ik het oranje touwtje aan zijn fluit grenzeloos fascinerend, vooral als hij ermee zwaaide wanneer het spel stillag. Onze fijne jongeman floot overigens uitmuntend buitenaards geweldig en bleek specialist in voordeel geven. Ons eerste voordeel was een pingel voor een mij onduidelijk vergrijp dat volgens iedereen overduidelijk was. Vadertje Kwaks zond het rollende ding de hoek in en scøørde grandioos: 1-0. Elementair in deze en andere aardige aanvalsgolfjes was onze Poolse assistkoninglinksbuiten annex aaltjesoepele balletdanser Justyn. Gelukkig heeft ónze Jus geen dikke Haarlemse pizzabakker als zaakwaarnemer en blijft hij gewoon van ons. Ondertussen raakte het Swifter keepertje (met z’n lekkere roze pakkie oogde hij klaar om ‘s avonds naar de Toppers te gaan) door een abusievelijke bodycheck van een onbeholpen medespeler geblesseerd, mede doordat het tweetal in aanraking leek te komen met de welbekende rennende huppelkutjesdans van de ongenadige Kim Jos-un. De witte jochies vonden een welwillende veldspeler bereid om in z’n poedelnaakte bassie te gaan keeperen. Het legde de witten geen windeieren want een ondeugende sliding van onze Faas leidde tot een pienantie welke Betomek waarachtig te machtig bleek: scøre 1-1. Het bleek verrassend peanuts om deze ferme tik op het neusje te verwerken; onze leenheer Pistolen Paultje demarreerde en stuurde de bal precies waar hij hem heen sturen wilde: scøre 2-1. Het apathische wisselkeepertje stond z’n zongebruinde pens te doorbakken en stak geen poot uit. En net nu het scheen of de witte rijkeluisrukkers als een stelletje dolende arts-assistenten over het rubbergranulaat draafden, scøørden ze zomaar belachelijk ineens. Herr Walter probeerde heel erg niet te flippen, zwaaide wanhopig met zijn ziedende armen en verborg zijn Groningse harses in zijn shirt alsof hij daar een moederschoot zocht: “Godsamme zeg! Hoe vaak moet ik het zeggen!” ontsnapte er van tussen zijn zwoele lipjes vandaan. Sta je dan, met je 2-2 en een acute mental breakdown.

Tsja, wat moet een mensch in de pauze na zoveel tenenkrommende malheur, behalve vieze chemische limonade drinken waarvan je in de tweede helft sowieso kolossale zure bergen gaat kotsen? Luisteren naar de kalmerende stembanden van Captain Wissel. Onze Viking was een man met een plan: we zouden hoger gaan verdedigen en daarmee het zwarte middenveldgat opslokken. Ondertussen huiliehuiliede driekwart kleedkamer om een wissel, want, aanvoerder, we hadden het zo warm.

Het tweede bedrijf voorzag de neutrale toeschouwer van legio kansen en mogelijkheden tot kansen, maar daarmee is het meeste vuurwerk wel benoemd. Daarnaast ontpopte reservebankknuffelaar Tonzel zich ongewild tot entertainer door non-stop te piepmajoren over slaapgebrek en zijn vurige wens om vooral niet in te vallen. In plaats van prinsheerlijk te gaan pitten bleef hij maar ouwehoeren over hoe graag hij wilde maffen. Een moegestreden Kwaks weigerde pertinent Tonzels invalbeurt over te nemen: “Jij gaat sprinten, rennen en schuimbekken vriend!” Dat deed Tonzel allemaal niet, hoewel zijn warming-up sick professioneel aandeed. Onze middenmaestro Fe knetterde uit vrije trappen nog tweemaal het houtwerk en de lange scheidsrechtersliert blies voor het end. We waren getuigen van een onderhoudend potje waarin de vier hoekvlaggen schitterden door absentie. Die paar koddige onderlinge peuterrelletjes die er ook waren, daar ga ik mijn toetsenbord niet aan verklooien. Wel wens ik melding te maken van die boze krullenbol op het middenveld die een treurige parodie op een tweederangs surrogaat Dr Phil trachtte op te voeren, wat geenszins lukte. Het malle ventje schopte wild om zich heen, een schande voor een dokter, en ontving een knalgele prent voor zijn jammerlijke inspanningen.

Aldus eindigde het zwalkende WV-bootje 2017-2018 op plaats zes, één plekkie boven Swift, jottem. Dan is die raket van KoenLinks toch goud waard geweest. Een diepgravende analyse leert dat we negen puntos tekortkwamen voor de titel. Daarbij was dit het tweede opeenvolgende jaar waarin we op het veld stonden terwijl een tegenstrever zich tot kampioen kroonde. Laten we daar geen traditie van maken, want voor jijzelf en je zusje het doorhebben, gaat zoiets traumatisch tussen je rooie oortjes zitten. Dus dat. De groeten thuis en tot in de pruimentijd joh.

 

Gijs Lauret

29 april 2017: WV-HEDW 9 – Swift 5 2-1 (1-1)

Het was nagelbijtzaterdag. Sorry hoor menson, maar anders kan ik het niet omschrijven. Het was zo verrekte teringspannend dat ik de hele week neigde naar ongeremd bedplassen. Ik zal je een hoogstpersoonlijke minisamenvatting geven van de mogelijke scenario’s. Niet te uitgebreid en al helemaal niet compleet, dat begrijp je wel. Daar word jij namelijk hondsdepressief van en ikzelf haak halverwege af. En dat moeten wij allebei niet willen. Dus. Uw belegen supersterren van WV 9 stonden in verliespunten exact gelijk met de gele hipsters van DVVA 6. Een wedstrijdje meer gebald, dus ook drie mierzoete puntjes meer dan die gele lullo’s. Die gele studentjes moesten op de thee bij de opgefokte bromsnorren van Fortius, wat een gevaarlijk hete lunchvoorstelling beloofde te worden. Helemaal als scheidsie de glorieuze rol van twaalfde man zou opeisen. Alle kans op een zotte uitglijder van de gele ventjes dus. Het potje tegen de verwende zuidaskakkers van Swift was onze allerlaatste reguliere competitiewedstrijd. Al deze voorinformatie leidde tot de volgende conclusie: ieder scenario waarin WV 9 vandaag meer punten zou sprokkelen dan de gele Henkies betekende een tweede titel op rij. Van vierde klasse naar tweede klasse in één jaar tijd. Hoe woest aantrekkelijk is dat? Ik vind dus dat je best in je bedje mag plassen bij die gedachte alleen al.

Omdat wij voor een onsje competitievervalsing onze slinkse neus niet ophalen, begon ons eventuele kampioensfestijn pas nadat het wilde treffen tussen de gele persoontjes en warmgebakerd Fortius was afgelopen. En wild werd het. “Godverdomme man! Gaan we nog wat doen of hoe zit dat?!” riep de woedende keeper van de zinloze gastheren hysterisch. Die gozer z’n kapsel is trouwens volstrekt uniek, maar dat terzijde. Aldus leidden de gele sojamelkdrinkers halverwege met een belachelijk comfortabele 0-4. Waardeloos Fortius gaf een beschamende masterclass in verdedigend stilstaan en hield zich qua keekjes uitdelen opvallend in. En die gevaarlijke dikke spits deed ook al niet mee. De gele knakkers sneden als stanleymesjes door boter die te lang in de zon heeft gestaan. Namens WV 9 had driekwart elftal de moeite genomen om twee slootjes te trotseren en deze ellendiepe ellende te aanschouwen. “Ik ga een klacht indienen omdat die scheids nu niet z’n best doet en tegen ons wel. Dat is niet eerlijk”, dreigde er eentje. Enorm logische redenering natuurlijk. Hoe dan ook, na 0-5 hielden uw mentaal gediste vedetten het voor gezien. We staken de stinkende sloot over en aanvaardden het lange wachten bij WV. Nog anderhalf uur tot Swift.

We zagen liefst zeventien krolse blauwhemden rond de zestien staan, van wie de baardigste een op het oog vrij tam besprekinkje hield. Tenminste, zo zag het eruit van dertig meter afstand hè, misschien ging het er eigenlijk wel hartstikke ruig aan toe. Dat een zekere roadrunner uit Noord heimelijk stond te gapen, doet anders vermoeden. De blije doelwacht van zondag 1 was in ieder geval present. Betomek leed kennelijk aan slappe knietjes en was uitgerekend nu met zijn lieftallige gezin naar Polen gevlucht. De vervaarlijke zuidaswankertjes van Swift voorspelden een heftige kluif. Zij verkeerden immers in blakende bloedvorm en roken standvastig aan een periodetitel. Hun allerlaatste verlies leden zij in november jongstleden, uiteraard tegen uw heerlijke helden. “Geloof je erin, Mirek?” vroeg ik mijn idool in het voorbijgaan. Het was uiteraard faliekant zinloos om zijn antwoord af te wachten, maar ik deed het toch. “Nee”, baste hij zonder om te kijken.

Met een geel mannetje of tien had DVVA een alleszins respectabele afvaardiging naar kunstgras 2 gezonden. Zij werden opgeschrikt door het gouden buitenkantje van Tarzan, die Kassie bediende. Kassie, overigens getooid met een volkomen DVVA-waardig hipsterbaardje, buitenkantte de bal achteloos in het kruis: 1-0. Collectief WV-orgasme. Voor het overige was het eerste bedrijf veelal een knetterend fysieke exercitie waarin de metalen kleerkasten van Swift tamelijk lekker rendeerden. Druk zetten ging zo beroerd nog niet, maar in balbezit oogde het haast als patat bakken zonder frituurvet. De ultieme noodgreep van de bal op het dak werd zo’n zeven keer gehanteerd, waarna onze Sjulemani steevast als een dolblij kwispelend hondje via het elektriciteitskastje bovenop de bestuurskamer klauterde. Zestien en een kwart miljoen prima besteed. Het fysieke spel viel Ome Benna bepaald niet mede: “Het is gewoon vrij worstelen man”, mopperde hij en maakte een ouderwetse tjoerie. En plotseling ontwaarden we de bodem van onze mentale put. Een vrije trap werd bruut in de hoek geramd: 1-1. “Ja, nu ga je ineens heel anders de kleedkamer in”, somberde een psychisch geknakte kenner onder ons.

In onze ietwat overspannen verkleedstal bleken de onbetaalbare quotes weer ruim gezaaid: “Kom op jongens, ik heb het idee dat we nog niet wakker zijn gewoon, Jezus! Doe niet zo angstig allemaal!” en “Ze hoeven vandaag echt niet mooi hè, als ze er maar in gaan!” en “We zijn voorin echt te lief”, en “Die DVVA-klootzakken zitten ons gewoon uit te lachen daar langs de lijn, rot op man, we gaan ze helemaal kapot maken!” En dat alles in een bedwelmende tijgerbalsemlucht. Wie dan nog niet geïnspireerd is om een beukende tweede helft op de mat te leggen, kan er net zo goed meteen een eind aan maken.

Quintus, wiens kapper aan z’n krullenbol te zien nog steeds hartstikke dood was, werd vervangen door Kim Jos-un, wiens recente kernproefjes de withemden doodsangsten moesten inboezemen. Was KoenLinks aanwezig? O maar natuurlijk. Hij is een serieuze prof en liep warm. “Koen, ga je erin?” werd hem gevraagd. “Geen idee”, antwoordde hij gortdroog. Ondertussen waren uw opgezweepte favorieten fijn assertief aan helft twee begonnen. Dit resulteerde in een innige omhelzing van Törder met zijn breedgebouwde tegenstrever. De intens knuffelende kemphaantjes wankelden de Swifter zestien binnen, alwaar Törder ter kunstgras ging. Penalty. Vele intens nijdige Zuidassers flipten de wokpan uit, maar scheidsie Willem vaart al decennialang zijn eigen koers en liet dit op voor hem kenmerkende wijze horen: “Ik fluit voor wat ik zie en daar bemoeien jullie je eigen NIET mee!” Hij bewoog beide handen met een heftig gebaar uit elkaar. Precies zo’n gebaar waarmee je jengelende kleuters laat weten dat het nu afgelopen moet zijn. Zijn grijze staartje danste op zijn achterhoofd. Törder nam ruim tijd om de stip te leren kennen, terwijl zenuwlijdende Swiftmensen voortdurend “Scheids, hij ligt ernaast!” schreeuwden. Een snerpende fluit, een zelfverzekerde aanloop, een hard en gemikt schot in de rechterhoek. 2-1. Vreugde. We hadden weinig engs te duchten van de grote witte mannen, hoewel Roodbaard de enige gele prent incasseerde na een ordinaire pootjeshaakactie. En onze bevlogen invalkeep trad ten enenmale handelend op in een benauwende één-op-één situatie. Onze winnende helden deden in het laatste kwart hun uiterste best om hun bewonderaars langs de kant aan een serie gruwelijke clusterhartverlammingen te laten bezwijken. Invaller Sjulemani en Törder misten de meest oogstrelende kansen op een Swifter nekslag. Edoch, iedereen leefde nog toen de fluit klonk. Zo ook KoenLinks; hij was inmiddels goed warm.

Er werd gerend, gesprongen, omhelsd en meer van zulke impulsiviteit. “FINALE! FINALE!” brulde neorechtsback TvT op z’n allerneanderthalerst door de Watergraafsmeer. Dit, beste lezer, zal ik u kort uitleggen. Je kunt denken dat zo’n TvT een primitieve gek is die gewoon maar wat onzin uitkraamt. Welnu, dat is beslist niet het geval. Het kwam er misschien een beetje wild uit, maar over de inhoud van zijn tekst had hij terdege nagedacht. De verwachting is namelijk dat de gele hipsters hun laatste competitiewedstrijd tegen tennisvereniging VVGA eenvoudig in winst zullen omzetten. Dit betekent dat zowel DVVA als WV op 48 punten zal eindigen, waarna een beslissingswedstrijd zal uitmaken wie zich tot kampioen kroont. Zodoende: finale. Er werd een gezellig flessie Moët Chandon, aangesleept door een zekere heer Broekman, ontkurkt ten behoeve van een voorbarig feestje. Tegelijkertijd gingen de overgebleven DVVA-hipsters in betrekkelijke stilte huns weegs. Ik weet trouwens niet wat jij gaat doen, maar ik ga vannacht eens even lekker in m’n bedje pissen. Doei.

 

Gijs Lauret

20 februari 2016: WV-HEDW 15 – Swift 8 7-1 (3-0)

WV-HEDW 15 - Swift 8 20-02-2016 1Na de wrede galavoorstelling van 13 februari jongstleden bestond er één stiekem gevaar:  het gevaar om op onze roze wolk te blijven zweefneven. De vereiste focus was op de woensdagse training royaal aanwezig, behalve bij de strontverwende basisploeg van 13 februari. Negen van die luie lamlullo’s dachten kennelijk dat ze er al waren en lagen thuis naar hun gezwollen tampeloeres te kijken. Of ze hadden zogeheten werksmoesjes, maar die moet je sowieso nooit geloven. Ook zonder basisspelers zou het lieve Swift nul obstakel mogen vormen. De heenwedstrijd eindigde in een clowneske 1-8, een astronomische zesklapper van Törder incluis. Eens kanonnenvoer, altijd kanonnenvoer, zei mijn fictieve stiefopa altijd. We zouden wel eventjes neuspulkend zegevieren dus.

WV-HEDW 15 - Swift 8 20-02-2016 2Törder vond zijn karige doelpuntenmoyenne maar zozo en had daarom nieuwe kicksen gehaald. “Heb je ze gezien? Zwart hè. Zwart en leer. Voor jou gedaan!” bralde hij tegen me. Nooit bevroed dat onze ijdele topscorer zich speciaal voor mij in leer zou hullen, maar vanzelfsprekend genoot ik ervan. Materieel gezien viel er sowieso volop te genieten, getuige de spange WV-trui voor mijn oudste dochter en de prille kuittattoo van Ome Benna. Op diens achteronderbeen is nu de fabelachtige tekst ‘I’ll see you when I see you’ te lezen. Weerleg dat maar eens, zo’n haast Johannige spreuk. Hoe zat het ondertussen met die interessantdoenerige focus, vraagt u zich als kritische lezer vast af. Wel, de roezige zuidboys dachten met hun stukgezopen katerkoppen dat we pas om kwart over vier aftrapten. Vandaar was er alle tijd voor banale randverschijnselen.

WV-HEDW 15 - Swift 8 20-02-2016 3De montere withemden begonnen levendig, doch binnen tien minuutjes konden uw verwaande beroemdheden al juichen. Törder veegde een vrije trap langs de overbodige muur en keepie stond roerloos te koekeloeren: 1-0. “Nieuwe schoentjes! Nieuwe schoentjes!” galmde het over kunstgras 1. Spelbeeldgewijs was onze overtuiging ver te zoeken, maar een kniesoor die daarom jengelt. Kassie slingerde een strakke assist voor de pot, alwaar Törder met een acrobatische halve omhaal akelig het doeldak vond. Ondanks deze mokerdreun bleven de blijde coassistenten gezellig meeballen en creëerden zij vanuit hun aandoenlijke desorganisatie zelfs kansies. Daarbij tekende hun nummer 17 voor de Quote van de Week: “Zij bakken er ook niet veel van hè! Kom op!” Dit nu mensen is een fantastische uitspraak. Waarom? Ze is oneindig toepasbaar. Iedere kutsituatie, ieder kutleven zou ermee op de rit geholpen kunnen worden. Louis van Gaal zou het tegen de bankhangende Memphis kunnen schreeuwen terwijl ze gedemotiveerd naar het geklungel van de basiself turen. Een positivistische interimmanager zou het over zijn lamgeslagen personeel kunnen uitbraken, wijzend op het gekloot van de concurrent. Een knijterdepressieve bijstandstrekker zou het ’s ochtends tegen zijn badkamerspiegel kunnen brullen als hij bedenkt hoe verrot zijn vroegere studiegenoten eraan toe zijn. Een gedemoraliseerde IS-strijder zou het tegen zijn jihadbroeder kunnen zeggen als zo’n blinde drone weer eens de verkeerde kapotschiet. Een gefrustreerde deelnemer van Heel Holland Bakt (verbieden zulke domme televisiekul) zou het tegen de jury kunnen roepen als hij dreigt te verliezen. Maar die gasten riepen het allemaal niet. Nummer 17 riep het. En hij had wel een tikkeltje gelijk op dat moment. Kim Jos-un was daardoor echter niet van de leg. Onze vlijmscherpe despoot maakte een heimelijk middenveldovertredinkje dat door de scheidsrechterlijke vingers werd gezien. Roodbaard was de profiteur met een kostelijke streep vanaf twintig meter: 3-0 en theeleuten maar.

WV-HEDW 15 - Swift 8 20-02-2016 4Al vroeg in het tweede helftgebeuren werd Kim Jos-un tot americain gefileerd in de zestien. Tot vorige week kreeg je daarvoor geheid een Noord-Koreaanse death penalty, maar tegenwoordig niet eens een elfmeterpenalty. Törder spande zich niet, veroverde ergens een bal en pieste tussen de weerloze stokken van keepertje: 4-0. Waarna hij zich in een gangsterjoggingbroek hees en Kwaks een halfuurtje spitsentijd gunde. Tomba, tacklebelust als altijd, werd afgelost door indokannibaal KoenLinks. Onze magistrale rechtse tandem Kassie/Dr Phil orkestreerde ondertussen een vrije kans voor Kwaksie. De zwarte parel aarzelde niet. Hij kapte een keertje en streepte laag raak: 5-0. Naast de druilerige dug-out liep men doorlopend te zemelknopen dat het veld te lang was, het middenveld verkeerd stond, Pietje niet doordekte en Henkie stond te snurken. Tuurlijk. Altijd oog houden voor ontwikkelpunten. Quintus scoorde inmiddels vrolijk 6-0. De blijmoedige zuidjongetjes echter bleven aandringen en prikten hun verdiende goaltje, waarna zij gilden alsof zojuist Barça op de knieën was gedwongen in de Champions League finale. Dat Swift niet vaker scoorde was mede te danken aan degelijk verdedigen van Tomek, Toivonen en Baresi. Krachtmens Tarzan tekende glijdend van dichtbij voor het vorstelijke slotakkoord op zuiver aangeven van Benna: 7-1. Er zijn acht finales te gaan, dus het is te vroeg om over de titel te praten. We denken totaal niet aan de titel. De titel komt echt geen moment in onze gedachten op.

 

Gijs Lauret

3 oktober 2015: Swift 8 – WV-HEDW 15 1-8 (0-5)

CSW thuis 4Behalve aussielegende Scott verlaat ook de repressieve potentaat Kim Jos-un zijn goedlopende WV-toko. Waar wij immer dachten dat onze Geliefde Leider bronstig naar de Democratische Volksrepubliek Korea lonkte, vertrekt de grote kleine dictator plompverloren naar India. Met zogenaamde werksmoesjes. Doch we zullen snikken in onze eenzame ledikantjes. We zullen die dierbare jongen hartverscheurend missen, hoewel hij al wederkeert voordat we ‘Zuiver Korea van Stalinisten’ kunnen roepen. Lief emoverhaal dit, maar Kim Jos-un liet zijn dictatoriale neus niet eens zien op het Olympiaplein. Daarenboven hadden we een klein keepersprobleempje, want de krakvinger van onze pingelpakpool was nog steeds gekrakt. Over onze talrijke kleine probleempjes later meer.

Swift 8 - WV-HEDW 15 03-10-2015 1Tijdens mijn laatste bezoek aan Swift maakte ik een magistrale kopgoal, dus u begrijpt dat dat heul veul nachtjes slapen gelee is. Eén argeloze blik op het retestrakke nieuwe clubgebouw leerde dat Swift geen old skool voetbalclub meer is, maar een poenbeluste commerciële rampenbende. Er is nog geen verstopt doucheputje over van de klassieke voetbalkleedkamers met door houtrot aangevreten kutbankjes waar je je delicate reetje niet keren kon. In plaats van heerlijke vorige eeuwse romantiek staat er een hypernieuwerwetse betonnen klotekeet die louter modern football ademt. En een beetje hockey. In deze apocalyptische omgeving kregen wij kleedkamer 22.1 toebedeeld. Serieus: 22.1. We betraden een soort familiekleedhok zoals je dat in het zwembad vaak ziet (en waar ik mij als familieman tegenwoordig omkleed). Met bijbehorende kluis voor al onze pleuristroep. Er meldden zich talloze in- en uitlopende kinderelftalletjes, allemaal even springerig. In dit afgrijselijke zwembadhok hing een onverdraaglijke grafstank en de reden was een ongewassen tenue. Waar natuurlijk een goede reden voor was: “Als ik thuiskom leg ik m’n was altijd in de schuur. Voor mama.” Mama had dus gefaald, simpel zat. Doch deze potentieel dodelijke grafstank was slechts een fractie van onze kolossale ellende, want de helft van uw supersterren lag rondom verzameltijd doodlollig in z’n meurende stinkbed te ontbinden. Ik had al die onverantwoordelijke kleuters potverdeurie nog zo gewaarschuwd: op tijd naar bedje, handjes boven de dekens. Want om kwart over elf voebele. Behalve een keepersprobleem bleken we tevens een keeperstenueprobleem en keepershandschoenenprobleem te hebben. Hoe dat kwam? Gewoon. Vergeten. En als klapper op de vuurpijl hadden we een spelerspasjesprobleem. Hoe dat kwam? Gewoon. Kwijt. Topdiplomaat KoenLinks achtte het politiek verstandig om aan te bieden de spoorloze pasjes thuis te gaan zoeken. En werd zodoende in de auto naar Amsterdam West gestuurd. Aldus etaleerden we de grootst denkbare dramavoorbereiding. Hoe moeilijk kan het zijn, vroeg ik me wanhopig af. Allemaal op tijd komen en meenemen wat je moet meenemen, meer wordt er niet gevraagd. We tierden kortstondig maar herprofessionaliseerden apesnel; er moest namelijk afgetrapt. Terwijl dat gebeurde, meldde Kapitein Wes de opstelling. Meer hadden we niet nodig.

Swift 8 - WV-HEDW 15 03-10-2015 2We startten spelerspasloos. Viersterrenkok Post loste met zijn imposante adolescentenbody in één zucht het keepersprobleem op. Maar niet het keepershandschoenenprobleem. Kassie had een taakstraf gekregen: hij moest nieuwe handschoenen aanschaffen bij het sportzakie om de hoek. Elk nadeel heb ze voordeel; door de belachelijke chaos vooraf waren uw onaantastbare reuzenvedetten vlindermesscherp. Toen KoenLinks arriveerde met de teruggevonden pasjes, droeg chef-kok Post nieuwe handschoentjes. En hadden we er al vier in liggen. Een losgeslagen Törder, finaal strak van de paracetamollen en ander medicinaal snoepgoed, fabriceerde een glaszuivere hattrick. Waarna Wes de Viking een goaltje mocht. Exemplarisch voor onze meedogenloze dominantie was een vrije trap vlak voor rust. Törder ontfermde zich erover en ramde deze achteloos door muur en net: 0-5. Nu schiepen de bedrijvige zuidboys heus dikke kansjes hoor. Echter aanvallend broddelwerk en katachtige meesterreflexen van onze zwarte panter 2.0 verijdelden alle doelgevaren.

Swift 8 - WV-HEDW 15 03-10-2015 3“Jongens, het kan nog!” riep een heldhaftig withemd gekscherend voor de herstart. Het kon zeker, want Törder pieste wederom raak. Met volhardend enthousiasme bleven de Swifterlingen evenwel tekeergaan, wat de edele zuidboys een verdiend troostpunt opleverde: 1-6. “Ze weten het niet meer!” brulde er eentje met gevoel voor overstatement. Want de gevierendeelde gastheren wisten zelf ook behoorlijk weinig. Quintus I ontfutselde de bal rond de vijfmeter en bediende Törder: 1-7. De daaropvolgende Swift-discussie kende geen eenduidige slotsom, maar schonk ons wel de uitspraak van de week: “Accepteer nou maar dat je een debiel bent!” Debiel of niet, Ome Faas mocht van dichtbij het slotakkoord ondertekenen: 1-8. Wij zagen dus een onvervalste zesklapper van onze goalgeile afmaker. Het klinkt bizar, maar een Törder-tienklapper was verre van onrealistisch geweest. Kennelijk was de gestoorde prewedstrijdchaos een hoognodige prikkeling, getuige de ronduit enge scherpte van sommigen. En we hebben een keepertje hoor mensen. Een buitenaards geweldige poortwachter. Dat had die malle jongen ons nooit verteld, dat ie dat kon.

 

Gijs Lauret