Troost in Pumpe Eins

by Gijs Lauret

Dat vermaledijde internet is driedubbel drama in dit verder gerieflijke Duitse gehucht. Online voebel kijken kan ik dus vergeten. Wie troost mij? Nog niemand. Wat doe jij als je troost zoekt? Een recordpoging gore frikadellen vreten? Zuipen tot je bralt als Willibrord Frequin? Je kat tongzoenen? Voor mijn portie troost kijk ik Brazilië tegen Oranje, de godgeklaagde troostfinale, de onzinnigste wedstrijd van het WK. Dat doe ik bij Nederlandse pensionado’s hier verderop. Zij runnen een gemoedelijke bed & breakfast met de legendarische naam Pumpe Eins.

Troost in Pumpe Eins 1De ‘Gaststube’ is leeg als de Griekse staatskas terwijl de babbelgrage vrouw des huizes me alle ins en outs van het koffieapparaat toelicht. RvP (Robin van Persie, red.) heeft zijn goaltje al gemaakt voordat ik in een luie stoel neerzijg. De gastvrouwe kwettert de klapperende oren van mijn stadse harses maar is op een vreemde manier onderhoudend. Nadat Daley subliem heeft gescoord (0-2) komen Henk en Paula binnen. Paula heeft in januari haar moeder verloren. Nu wil ze “even helemaal weg” en “geen stress”. Heel begrijpelijk. Temeer daar Paula alles zelf heeft moeten doen; haar nietsnutbroer vrat geen mallemoer uit. “En mijn zus heeft twee keer ingebroken en alles meegenomen. Er was alleen nog maar troep over!” Van je familie moet je het hebben. En van je werkgever natuurlijk: “Ze eisten dat ik de dag na de begrafenis kwam werken. Toen ik dat niet deed, hebben ze mijn salaris stopgezet.” Joop, eigenaar van Pumpe Eins, wordt plaatsvervangend woest: ”Ik zou me daar nooit bij neerleggen! Die mensen moeten allemaal geschorst worden!” De rampenverhalen van Paula geven het volgen van de wedstrijd een bijzonder cachet. Alle pijnlijke pech relativeert enigszins de nationale ramp van 200 miljoen Brazilianen. Paula verbreedt ondertussen haar algemene kennis: “Hoe lang duurt een wedstrijd? Zestig minuten?” Het gezapig potje kenmerkt zich door een kansloos prutsend Brazilië en een verknipte scheids die almaar poogt zelf aan de bal te komen. Joop doorziet het spelletje en heeft het chronisch gehad met RvP: “Kan er niks van. Al jaren niet.” Onderwijl vervolmaakt Koning Louis de Braziliaanse vernedering door zijn keepertje weer eens te wisselen en drukt uitgerekend Wijnaldum Nederlands derde punt.

Troost in Pumpe Eins 2Door het stikdonker van een onverlichte Duitse nacht wandel ik naar ons comfortabele onderkomen. Kleine Nina is aan de beurt voor haar gebruikelijke nachtflesje. Ze ligt me trappelend in haar slaapzakje op te wachten. Klaarwakker. Onder zachte genotsgeluidjes drinkt ze haar melkie op. Ze laat een bulderende boer in papa’s verraste smoel en lacht breeduit. Ik verwissel haar zompige luier. Met haar kleine voetjes trommelt ze loeihard op de houten commode. Zo gauw ik haar aankijk krijgt ze de slappe lach. “Wat een lekkere mafkees ben jij”, fluister ik. Het is half twee. Het ganse pand ligt prinsheerlijk te ronken. Nina lacht met de seconde luider. Ik ontvang een intense blik en onze ogen voelen als één. Wij begrijpen elkaar. Zo goed, dat ze met volle babykracht vooruit over me heen kotst. Een tuinslang is er niks bij. Glibberglanzende witte melkresten op mijn natte shirt. Nina schenkt me haar breedste lach tot nu. Vanuit mijn warme nest hoor ik gemoedelijk gebrabbel en gekraai. Slapen zal die kleine draak voorlopig niet, maar dat maakt niet uit. Ik ben nog nooit zo bijzonder getroost als vanavond. Langzaam verlies ik mijn bewustzijn.

 

Gijs Lauret