WV 15 gaat loesoe in Polen

by Gijs Lauret

Polen 1Donderdagavond, allerliefste lezer. Wat deed u toen? Een naar smerig afhaalvreten geurende vuilniszak op uw volgepropte balkon zetten? Of flikflooide u clandestien met die gezellige vrouw van de bridgeclub? Het doet er niet toe. Terwijl u dat deed, begon de queeste van uw volgedronken topvedetten op de onvolprezen parkeerplaats van Middenmeer. Aldaar verbleven wij in de hartstochtelijke hoop dat ooit twee Poolse busjes zouden opdoemen om ons naar Het Beloofde Land te brengen. Mitella-Markie met zijn lijpe sleutelbeenlitteken gooide zijn zieltogende telefoon in de strijd en belde z’n buurman Mirek. De zwijgzame WV-icoon poogde vanaf zijn geboortegrond nabij Gdansk te bevestigen dat ons vervoer in aantocht was, doch hij klonk tamelijk afwezig. Het zal de ranja wel geweest zijn. Al onze busgebrekangsten bleken volkomen onnozel; de twee Poolse koningbestuurders van de blauwe personenbusjes karden als malle madderfakkers richting het oosten. De klokjesronde rit werd ingrijpend opgeleukt met allerhande intens wazige voor- en achterbankgesprekken, bieren en zelfbedacht vertier. En een vanwege ons Poolse nummerbord uitgelokte aanhouding door de Polizei uiteraard. Waarbij wij, ondanks dat het paspoort van ondergetekende achterin het andere busje lag, doodjolig mochten doorrijden. Overigens weigerde de zachtmoedige politievrouw helaas lief doch beslist om met ons op de foto te gaan. Gemiste kans. Voor haar. Een ontegenzeglijk hoogtepunt was onze heerlijke tipsy alleenheerser die vanuit de achterbak, alwaar hij verbleef als een opstandige peuter in de box, om de tien minuten amechtig gilde dat z’n pietepeuterige pindablaasje bijna knapte. En dat een sanitaire stop acuut noodzakelijk was. Waarna hij direct weer in een comateuze slaap sodemieterde. Die dan exact tien minuten aanhield, enzovoorts.

Polen 2De prachtige vrijdag stond in het teken van cruciaal herstel met korte en lange hazenslaapjes in en rondom ons schitterende etablissement. Een vermoeid stel verlopen krijgers lag schijnbaar gefusilleerd naast een kinderglijbaan. Behalve door uw drinkgrage Galácticos werd WV in het slaperige dorpje Rewa in volle glorie vertegenwoordigd door de wereldberoemde clublegendes Sander en Ria, geflankeerd door clubintellectuelen Bart en Bert. En niet in de laatste plaats door Kantinekoning Mirek, de goddelijke hosselaar van dit onvergetelijke samenzijn.

Polen 3We zouden een gemoedelijk wedstrijdje voebelle tegen een plaatselijke trots, maar de plek van handeling lag goed verborgen. Beide busjes dwaalden doelloos over steenrijke hobbelweggetjes, terwijl we elkaar ervan overtuigden slachtoffer te zijn van mensenhandel. En dat de enige vraag nog was aan welke bloedbeluste psychopaat we doorverkocht zouden worden. Deze deal kwam er niet van en we mochten een balletje doen op een glooiend kuilenveld aan een door bomenkap ontsierde bosrand. Nog immer uitbrakkend (en sommigen nagenoeg rotte braakselstralen kotsend) poogden wij een martelende warming-up, terwijl de bezeten trainert van Sztorm Mosty zijn hongerige selectie al een half uur aan het toeschreeuwen was hoe zij ons moesten bespelen.

Polen 4Voor rust konden we absoluut wedijveren met de gretige Polen en troffen tweemaal de dwarsligger, edoch slikten twee onbenullige goals. De fidele gastheren vonden onze smalle selectie kennelijk dermate meelijwekkend dat zij ons drie spelers te huur aanboden. Eén van hen was echt master en hielp ons aan een vroeg doelpuntje. Vervolgens versierde de master een pingel, welke door onze Oost-Duitse topkeeper Herr Walter feilloos werd benut. Vervolgens werden we drie keer gedist en leek 5-2 de onafwendbare slachtbank aan te kondigen. Dit was buiten onze magnifieke leenpolen gerekend: 5-5. Een verdwaalde belpool verkneukelde zich langs de lijn, terwijl de malafide gokkers in Singapore op winst stonden. Geen Amsterdamse goals voor WV 15 dus; vier Poolse en één Oost-Duitse. Evengoed: dat wij met onze onthersende alcoholhoofden gelijkspeelden, mag Het Mirakel van Mosty heten.

Polen 5Nadat sommigen via de omgekeerde route hun zure maag hadden geleegd, spoedden wij ons naar het partygedruis in het semimondaine Sopot. Dit werd natuurlijk helemaal classic. De taxi’s dumpten ons bij een non-existente uitgaansgelegenheid en iedereen raakte elkaar vanzelfsprekend kwijt. Een bierlievende enkeling graaide zijn vers weggemieterde blikje koppijnpils uit de vuilnisbak. Onder druk van de onverbiddelijke wetsdienaren van de policja was het daar beland. Gij zult immers niet drinken op straat. Dat soort onbetaalbare dingen, fantastisch toch? Dat wij plompverloren op het strand en in schimmige tenten verzeild raakten was mooi, de überranzige delicatesse zapiekanki bij de epische dönertoko Kebabistan was zelfs onvergetelijk. Dit gold evenzeer voor het onvoorziene zonlicht dat de zaterdagochtend inleidde, rond drieën reeds.

Polen 6Op zaterdag bezochten wij bruisend Gdansk. De plaatselijke bevolking heeft ongetwijfeld van ons genoten. In ieder geval meer dan van de straalbezopen Britse hooligans die als doorgefokte grizzlyberen over het terras stonden te brullen. Vooral mijn onverwachte Poetin-encounter zal me bijblijven. Tijdens een grenzeloos hoge wenteltrapklim in een eeuwenoude kerktoren stond hij daar zomaar. Zijn arme echtgenote steunde en zuchtte bij iedere trede, maar Vladimir kende geen genade. “Jij niet zeurski wijf, doorloopski nu”, mompelde hij bars. Door mijn teamgenoten werd overigens heftig ontkend dat het Vladimir werkelijk was, maar ik weet beter.

Polen 7Ook de avond verliep voorspoedig. In een wilde Mexicaanse vreetschuur deden de talrijke tequilashotjes menigeen duizelen en werd er eentje knetterverliefd op een schone serveerster. Nochtans hielden wij het tollende hoofd koel terwijl de live band met een briljant zingende Edinson Cavani onafgebroken speelde en Dr Phil de Zager het weerloze lijdend voorwerp van een Engels vrijgezellenfeestje met zijn zwoele dans het hof maakte. Over de nacht kan ik kort zijn. Voor mij en enkele anderen was deze bescheiden, daar wij ‘s ochtends het busje zouden bestijgen voor de onvermijdelijke terugreis. Voor de rest van het feestende soepzootje duurde de nacht aanmerkelijk langer. Zij drentelden verdwaasd rond mijn voeteneind toen ik opstond, van boven niet beseffend dat zij van beneden leefden. Dit reisje was legendarisch en overtrof de stoutste verwachtingen. Een collectors item voor ieder leven.

 

Gijs Lauret